श्रद्धया यः कश्चित् तुलसीं नमति, तस्य आयुः, बलम्, कीर्तिः, श्रीः, पुत्राः च सर्वे वर्धन्ते। केवलं तुलसीं स्मरन् एव सर्वपापानि नश्यन्ति, स्पृशन् तु मानवानां रोगाः प्रणश्यन्ति। शुभां तुलसीपत्रीं, या सर्वपापापहाम्, यः खादति, तस्य शरीरे स्थितं पापं तस्मिन् क्षणे नश्यति। यः तुलस्याः काष्ठेन निर्मितमालां धारयति, तस्य शरीरे पापं नास्ति—एष सत्यम् अहं वदामि। यः शिरसि धारयति तस्यां जले निमग्नां तुलसीपत्रीं, सः नूनं गङ्गास्नानस्य पुण्यं लभते—अत्र न संशयः। यः भक्त्या दूर्वया, अविच्छिन्नपुष्पैः, नैवेद्यैश्च शुभां तुलसीं पूजयति, सः विष्णुपूजनस्य फलम् आप्नोति। हे ब्राह्मणाः, यः कश्चन दिव्यां तुलसीं नैवेद्यैः, पुष्पैः, धूपैः, घृतदीपैः च पूजयति, स धर्मार्थकाममोक्षाणां परं फलम् प्राप्नोति; तस्मात् विष्णोः पादपूजायाः अन्यस्य कस्यापि कार्यस्य तस्य किम् आवश्यकम्? यत्र हरिप्रियातुलसी दोषरहिते स्थले रोप्यते, यत्र देवानां समुदायैः सेवा क्रियते, तत्र त्रैलोक्यनाथः मुरारिः शीघ्रं तान् परं पदं ददाति। यत्र तुलसीभूमौ यज्ञव्रतपितृपूजा, अच्युतपूजा, दानं वा अन्यानि शुभानि कर्माणि क्रियन्ते, तानि सर्वाणि नित्यं अक्षयानि भवन्ति। हे द्विजश्रेष्ठ, यः पृथिव्यां नारायणप्रियां तुलसीं विना धर्मकर्म आचरति, तस्य सर्वं निष्फलम्; पद्मलोचनः देवदेवः अपि न तुष्यति। तीर्थयात्रायां यः भक्त्या शुभां विशुद्धां तुलसीं पश्यति, स हरिग्रहेण शीघ्रं सर्वतीर्थफलानि प्राप्नोति—इदं मे दृढं वचनम्। लोकनाथः मन्दारकुन्दपद्मादिपुष्पाणि परित्यज्य अपि, गुणसम्पन्नां पापनाशिनीं शुष्कां अपि तुलसीं हर्षेण स्वीकुर्यात्। ये तु पापकर्मणा तुलसीं मूलतः उत्खाय भूमौ क्षिपन्ति, सा अमृतलता भवत्यपि, तेषां श्रीः नारहरिणा अनजानता नित्यम् हर्यते—सत्यं वदामि। ये तुलसीभूमिं मूत्रपुरीषादिभिः मलिनीकुर्वन्ति, तेषां पापकृतां समृद्धिं हरिः शीघ्रं हरति। नारायणपूजार्थं अहं त्वां संगृह्णामि—नमस्ते! पारिजातादिपुष्पैः गन्धैः च केशवः पूज्यते। त्वां विना, शुभे, तुष्टिः न प्राप्यते; अतः त्वां संगृह्णामि। त्वां विना, महाभागे, सर्वं कर्म निष्फलम्। अतः, देवि तुलसि, संगृह्णामि—अनुग्रहं कुरु। यत् किंचित् दुःखं तव हृदि उत्पद्यते संकलनात्, देवि, तत् क्षन्तव्यं, तुलसि, विश्वेश्वरि; नमोऽस्तु ते। एवं कृत्वा, अनेन मन्त्रेण, अञ्जलिं कृत्वा यः वैष्णवः तुलसीपत्रं गृह्णाति, तदा शाखा न कम्पते। यदि पत्रग्रहणे तुलसीशाखा भिद्यते, तदा तुलसीनाथस्य विष्णोः हृदि दुःखम् उत्पद्यते। शाखाग्रे पतितं पुरातनं पत्रम् अपि गोविन्दस्य पूजने योग्यं भवति। यः मृदुलैः तुलसीपत्रैः अच्युतं पूजयति, सः शीघ्रं मनःकामनां लभते। जैमिनिः उवाच—हे द्विजश्रेष्ठ, किं तुलसीसमः कश्चन वृक्षः अस्ति? इच्छामि ज्ञातुम्; वद सत्या सूनोः। व्यासः उवाच—यथा तुलसी विष्णोः नित्यं प्रिया, तथा आमलकी अपि परमपुण्यदा, सर्वपापनाशिनी च। हे द्विजश्रेष्ठ, ये देवाः तुलसीवृक्षस्य समीपे वसन्ति, ते आमलकीतले अपि निवसन्ति। यत्र विशुद्धा आमलकी विष्णोः प्रिया तिष्ठति, तत्र गङ्गादीनि सर्वाणि तीर्थानि सन्ति। आमलकीतले पुरुषैः यत् कर्म क्रियते, शुभं वा अशुभं वा, तत् नित्यं सत्यम् अविनाशि च भवति। यः तु ताजं विशुद्धं आमलकीपत्रं हरये अर्पयति, स पापजालात् विमुक्तः हरिसायुज्यं प्राप्नोति। यत्र आमलकीतुलसीदेव्यौ न वसतः, तत् स्थानं अशुद्धं, तत्र कर्मफलम् न लभ्यते। यत्र शुभे आश्रमे आमलकीतुलसी न सन्ति, तत्र सर्वाणि कर्माणि निष्फलानि भवन्ति। यत्र आमलकीतुलसी न सन्ति, तत् गृहम् दुःखयुक्तं, सर्वपापयुक्तं, कलिप्रियं च भवति। यत्र आमलकी न तुलसी च, तत् स्थलम् श्मशानसमम् इति विद्वान् बुध्येत। यत्र आमलकीतुलसी सन्ति, तत्र सर्वे देवा वसन्ति; यत्र न तयोः पत्रं, तत्र सर्वं पापं वर्तते। यः आमलकीफलमालां धारयति, स नित्यं पापनाशिनीं विष्णुं लक्ष्मीं च स्वशरीरे धारयति। यः आमलकीकाष्ठमालां धारयति, तस्य शरीरे सर्वे देवाः वसन्ति। आमलकीफलमालां धारयन् यः यत् कर्म करोति, तद् अविनाशि शुभं वा अशुभं वा। यः धात्रिफलं जानन् खादति, तस्य शरीरे स्थितं पापं नश्यति। यः धात्रीफलमालां धारयति, तस्य महत्त्वं शृणु—सा पापं नाशयति, परम् अस्ति। यः श्मशाने अपि मृत्युम् आप्नोति, स गङ्गातीरमरणस्य पुण्यं विन्दति—न संशयः। तं दृष्ट्वा सर्वे पापिनः अपि, शतकोटिजन्यपापबन्धनात्, तस्मात् क्षणेन विमुच्यन्ते।