श्रीभगवान् विष्णुः कथयति—ये पापविचारस्य श्रवणं कुर्वन्ति, तेषु अहं सदा कुपितः अस्मि। मूर्खाः ये रक्षकं द्वेषयन्ति, अथवा ये निर्बलस्य धनं हरन्ति, तेषु अहं सदा कुपितः। ये विश्वासघातं कुर्वन्ति, गोवधं शक्त्यर्थं कुर्वन्ति, अथवा पतितस्त्रीभर्तारः सन्ति, तेषु अहं सदा कुपितः। ये अश्वत्थवृक्षस्य छेदनं कुर्वन्ति, अथवा ब्रह्मा-विष्णु-शिवयोः मध्ये भेदं जनयन्ति, तेषु अहं सदा कुपितः। ये परस्त्रीसक्ताः सन्ति, अथवा लोभेन एकादशीदिने भोजनं कुर्वन्ति, तेषु अहं सदा कुपितः। वेदनिन्दकाः, दुष्टचिन्तनपरायणाः, मित्रघातप्रवृत्ताः—तेषु अहं सदा कुपितः। धात्रिवृक्षस्य छेदनं कुर्वन्ति, अथवा कामेन दिवा मैथुनं कुर्वन्ति, तेषु अहं सदा कुपितः। रजस्वलां स्त्रियम् उपगच्छन्ति, अथवा योषितं रजःन दर्शनं कुर्वन्ति, तेषु अहं सदा कुपितः। ये व्रतानुष्ठाने प्रवृत्तं जनं विघ्नयन्ति, अमावास्यायां अथवा अतिथिदिने रात्रौ भोजनं कुर्वन्ति, तेषु अहं सदा कुपितः। रविवासरे द्विवारं भोजनं कुर्वन्ति, अथवा अमावास्यायां मांसं, मैथुनं, तैलं न त्यजन्ति, तेषु अहं सदा कुपितः। ये वैष्णवान् निन्दन्ति, तेषु अहं सदा कुपितः। एवं उक्त्वा भगवान् विष्णुः सहसा अदृश्यः अभवत्। तस्य ब्राह्मणः शय्यां त्यक्त्वा उत्तिष्ठति, केशवस्य वचनेन सः हरिभक्तः अभवत्। सर्वकार्याणि परित्यज्य, सः नित्यं विधिपूजायाम् प्रवृत्तः अभवत्; नारायणस्य नैवेद्यं भक्षयित्वा, तस्य फलं प्राप्तम्। हरिपूजायाः फलं किम्? इदानीं संक्षेपेण शृणु, हे जामिनि। हरिं एकवारं पूजयित्वा, परमं पदं लभ्यते। मनुष्यजन्म दुर्लभः, चक्रधरस्य पूजा ततोऽपि दुर्लभा। तत्रापि भक्तिः परमदुर्लभा। संसारसागरं दुःखमयं तरितुम् इच्छन्ति ये, ते सदा वासुदेवं भक्त्या पूजयन्ति, सः सर्वकर्मकर्त्ता अस्ति। एतत् श्रुत्वा, एकादशीफलं जामिनिः सन्तुष्टः अभवत्। सः अञ्जलिं कृत्वा कृष्णद्वैपायनं इदं प्राह—तव कृपया विष्णोः महत्त्वं श्रुतम्; तुलसीदेव्याः महत्त्वं शृणु, यत् श्रवणात् पापं नश्यति। व्यसः उवाच—हे ब्राह्मण, तुलसीदेवी सर्वदेवैः, इन्द्रादिभिः, नित्यं पूज्यते। सा धर्मार्थकाममोक्षफलप्रदा अस्ति। स्वर्गे, भूमौ, पाताले, तुलसी साधूनां मध्ये दुर्लभा। तस्यां भक्तिः चतुर्वर्गसिद्धिदा। यत्र एकः तुलसीवृक्षः तिष्ठति, तत्र सर्वदेवाः—ब्रह्मा, विष्णु, शिवः, अन्ये च—निवसन्ति। केशवः पत्रस्य मध्ये, प्रजापतिः अग्रे, शिवः मूलदेशे सदा वसति। लक्ष्मी, सरस्वती, गायत्री, चण्डिका, अन्याः सर्वदेवपत्नीः अपि तत्र निवसन्ति। इन्द्रः, अग्निः, यमः, नैरृतः, वरुणः, वायुः, कुबेरः शाखासु वसन्ति। सर्वग्रहाः, विश्वेदेवाः, वसवः, ऋषयः, दिव्यर्षयः अपि तत्र सदा तिष्ठन्ति। यावत् तीर्थानि अस्मिन् भूमण्डले अस्ति, तानि सर्वाणि तुलसीपत्रे आश्रयं लभन्ति। यः तुलसीं भक्त्या सेवते, तं सर्वतीर्थानि, ब्रह्माद्याः देवाः सेवन्ति। यः तुलसीमूलस्य तृणं छिन्दति, तस्य शरीरे स्थितं ब्रह्महत्यापापं हरिः तत्क्षणात् नाशयति। हे द्विजश्रेष्ठ, यः ग्रीष्मे सुगन्धितं शीतलं वारि तुलसीं सिंचति, सः मोक्षं लभते। यः तुलसीं चन्द्रकिरणैः वा छायया वा ग्रीष्मे योजयति, सः सर्वपापात् विमुक्तः भवति। वैशाखे तुलसीं निरन्तरं वारिणा सिंचति, सः नित्यं अश्वमेधयज्ञस्य फलं लभते। यः तुलसीं अल्पेनापि वारिणा सिंचति, सः सर्वपापविहीनः स्वर्गं गच्छति। यः कदाचित् तुलसीं क्षीरैः सिंचति, लक्ष्मीः तस्य गृहे स्थिरा भवति। यः तुलसीमूलं गोमयेण लेपयति, शृणु तस्य पुण्यं। यावत् कणाः तत्र समुच्छिद्यन्ति, तावत् सहस्त्रयुगानि विष्णुना सह रमते। यः सन्ध्यायां तुलसीमूले दीपं स्थापयति, सः अनन्तपुत्रैः सह विष्णुलोकं गच्छति। यः तुलसीं गोनकदश्वमानुषबालैः रक्षति, सः केशवेन नित्यं रक्ष्यते। यः तुलसीं भक्त्या रोपयति, मृत्युपर्यन्तं परमं मोक्षं लभते—न संशयः। यः भक्त्या प्रातःकाले तुलसीं पश्यति, सः विष्णुदर्शनस्य अक्षयफलं लभते। एवं श्रीकृष्णद्वैपायनस्य वचनेन जामिनिः तुलसीदेव्याः महत्त्वं श्रुत्वा, परमं तुष्टिं प्राप्नोत्।