व्यासः उवाच – द्विजश्रेष्ठ, ये जनाः नारायणं शरणं गत्वा भक्तियुक्ताः सन्ति, तेषां कदाचित् दुःखं न भवति। पुनः लक्ष्मीपतेः महात्म्यं वक्ष्यामि; तस्य श्रवणात् सर्वे जनाः परमं पदं प्राप्नुवन्ति। वासुदेवस्य महात्म्यं श्रुत्वा वैष्णवाः तुष्टिम् अनुभवन्ति, किन्तु पाषण्डिनः न तुष्टाः, ते नरके दुःखं प्राप्नुवन्ति। द्विजश्रेष्ठ, विष्णोः परमं महात्म्यं पाषण्डिनां पुरतः न वक्तव्यम्, वैष्णवानां पुरतः एव वक्तव्यम्। तत्र पूर्वं त्रेतायुगे, जयमिने, उर्वीशुर् नाम पुरुषः आसीत्, सः सदा पापनिष्ठः धर्मनिन्दायाम् प्रवृत्तः आसीत्। ब्राह्मणधनचौरः, परस्त्रीगामी, गोमांसभक्षकः, सुरापायी, वेश्यासङ्गनिष्ठः च आसीत्। शरणागतघातकः, सदा परनिन्दकः, विश्वासघातकः, मित्रनाशकः, स्वजनपीडकः च सः आसीत्। सः मिथ्यावादी, क्रूरः, पाषण्डिसंयुक्तः, ब्राह्मणजीवननाशकः, निक्षेपचौरः च आसीत्। तं एवं पापनिष्ठं दृष्ट्वा सर्वे बान्धवाः क्रुद्धाः तस्य गृहं आगच्छन्। ते बान्धवाः उक्तवन्तः – अस्माकं पवित्रवंशे पूर्वैः अर्जितः यशः त्वया नष्टः, मूढ! धर्ममार्गं परित्यज्य त्वं सदा पापं करोति; कुलयशः नाशकः, स्वजनदुःखकारः च त्वं अभवः। एवं सृष्टिकर्तुः अद्भुतं सृष्टिम् त्वयि दृश्यते; यत्र चन्द्रः समुद्रात् जातः, तत्र अपि फेनः जायते। अहो, दुष्टपुत्रस्य शक्तिर्निर्वर्णनीयः; क्षणेन बहूनां जनानां यशः नाशयति। यदा कुलीनः पुत्रः जायते, तदा वंशः उत्तमः भवति; दुष्टपुत्रे जातः, कुलोऽपि पतितः भवति। व्यासः उवाच – एवं उक्त्वा सर्वे बान्धवाः, क्रोधेन, अपकीर्तिभयेन, तं पापिष्ठं पुरुषं त्यक्तवन्तः। बान्धवैः त्यक्तः, सर्वैः निन्दितः, सर्वधनविहीनः सः शोकात् चौर्यजीवनम् आरब्धवान्। सः अन्यमानुष्यान् निर्दयेन, हिंसया चौर्यकर्मणि प्रवृत्तः, सर्वे जनाः तं गृहित्वा राज्ञे निवेदितवन्तः। राजा अपि, पितृस्नेहेन, तं पापिनं न मारयामास, किन्तु स्वदेशात् निष्कासितवान्। ततः सः वनं शरणं गत्वा, अन्यैः गर्वितैः चौरैः सह, निर्दयेन यात्रिकान् लुण्ठयितुं स्थितवान्। एकदा सः चौरैः सह वनं सञ्चरन् क्लान्तः, जयमिने, स्नानाय नदीतीरे गतवान्। तत्र सः पापात्मा बहून् ब्राह्मणान् दृष्टवान्, ये भगवतः सेवायाम् संलग्नाः नदीतीरे समागताः। तदा सर्वे ब्राह्मणाः जनार्दनं पूज्य, आपस्सु उत्सुकतया वदन्तः अभवन् – "अद्य मया चम्पकपुष्पाणि समर्पितानि," अन्यः "अहम् मुरारये ताम्बूलानि दत्तानि," इति। "ताम्बूलं कदापि न भक्ष्यते; अद्य मया उत्तमं कदलीफलम् हरये दत्तम्," अन्यः उक्तवान्। "बहु जन्मानि कदलीफलम् अहम् भक्षितवान्; अन्यः 'अहम् हरये दाडिमम् दत्तम्' इति वदति।" "अन्यः 'अहम् हरये उत्तमं आम्रं दत्तम्' इति वदति।" तेषां संवादं श्रुत्वा सः चिन्तितवान् – "किं अहम् विष्णवे दास्यामि? सर्वे भोज्यवस्तूनि मम सन्ति।" "किन्तु अहम् किमपि त्यक्तुं न शक्नोमि – किं मुरारये दास्यामि? सदा अहम् वनवासिन् चौरः, राजभीतः।" "मम कदापि रथारोहणाधिकारः नासीत्।" व्यासः उवाच – एवं पुनः पुनः सः चौरः उक्तवान् – "अहम् हरये रथं दत्तवान्, चतुर्वर्गप्रदायिने।" ततः सर्वे ब्राह्मणाः यथागतं निर्गतवन्तः, ब्राह्मण। सः चौरः अन्यैः चौरैः सह स्वशरणं गतः; एकदा तेनैव मार्गेण गुडकन्दोलं प्राप्तः। तत्र कश्चित् यात्रिकः भारं वहन् काकिमण्डलम् आगतः; ततः सः चौरः निर्भयः, हिंस्रः, सहसा – मधुविक्रेतुः गुडपिण्डं गृहीत्वा, तैः चौरैः गुडपिण्डः भङ्गितः। राजा उर्वीशु गुडरथभागं उपपन्नः; द्विजश्रेष्ठ, उर्वीशुः गुडरथं उपगच्छत्। तदा सः मनसि स्मरन् उक्तवान् – "एतत् पूर्वं मया मुरारये समर्पितम्।" अतः, तदर्पणं मया कदापि न ग्राह्यम्; मनसि विचार्य, तं गुडरथं समर्पयितुं निश्चयम् अकरोत्। सः तं ब्राह्मणाय माधवस्य तुष्ट्यर्थं दत्तवान्; तस्य भक्तिं ज्ञात्वा, ब्राह्मण, सः महापापी अपि, जनार्दनः तुष्टः सन् सर्वं पापं अपाकरोत्। तस्मिन्नेव दिवसे ब्राह्मणः महावनं प्रविष्टः। तदनन्तरं उर्वीशुः सर्वैः नगरवासिभिः क्रुद्धैः हतः; ततः भगवान् सुवर्णरथं तस्य गृहितुं प्रेषितवान्। सः विविधाभरणभूषितान् दूतान् प्रेषितवान्; तैः दिव्यदूतैः उर्वीशुः मृतः प्राप्तः।