सर्वा नार्यः, परमधर्मवित्, हर्षपूर्णमनसा एवं वदन्ति—"एष मे पति, एष मे स्वामी, एष मे नाथः, एष मे रक्षकः।" तासां विविधवाक्यानि श्रुत्वा, हे ब्राह्मन्, तत्र एका धर्मज्ञा स्त्री विवेकयुक्ता अब्रवीत्—"राजा स्वयं सौदास्यां प्रति अनुग्रहं करोति, तस्मात् स्त्रियः किं विवादं कुर्युः?" ततः सर्वाः सुन्दरीः स्त्रियः विवादं परित्यज्य, हर्षोन्नतमनसः, सर्वाभरणभूषिताः, संगम्य। अनन्तरं ताः स्त्रियः पापरहितं राजश्रेष्ठं तस्य पत्नीसहितं जलाद्युपहारैः पूजयामासुः। ततः पुरन्दरः तं राजा पूजयित्वा, ताः स्त्रियः सहितं पुष्पकविमानं आसनारूढं कृत्वा, मृदुशब्दैः मृदङ्गतिमिलडिण्डिमानां घोषैः समाकीर्णं चक्रे। तत्र तालवाद्यध्वनिभिः, हस्तताडनशब्दैः, देवेषु जयघोषैः, आकाशः शब्दपूर्णः अभवत्। दिव्यस्त्रीणां शुक्लचामरहस्तैः वीयमानः, स राजा पत्नीसहितः विमानारूढः स्वर्गं जगाम। ततः इन्द्रः स्वयं, स्वस्थानस्य भीतः, धर्मनिष्ठं तं राजानं स्वासनस्य अर्धं ददौ। स राजा स्वर्गे इन्द्रसहितं सदैव एकासनस्थः, केशवकृपया इन्द्रत्वं प्राप्तवान्। स राजा सह पत्निभिः, स्वर्गे कोटिकल्पानां सुखान् भुक्त्वा, भगवतः आज्ञया विमानारूढः वैकुण्ठं गतः। तत्र मन्वन्तरकालसुखानि भुञ्जानः, परमज्ञानं प्राप्तवान्, पत्नीसहितः मोक्षं अपि प्राप्तवान्। हे ब्राह्मन्, यः जनः यात्राकाले जाह्नवीतीरं गच्छति, तस्य फलं अहं सम्यक् वर्णितवान्। गङ्गातीरयात्रायां, हे ब्राह्मन्, नारदाद्याः सत्यदर्शिनः ऋषयः किञ्चित् कालं न नियच्छन्ति। यः कश्चन गङ्गायां स्नानं करोति, तस्मिन्नेव काले अक्षयपुण्यं लभते। निःसन्देहं गङ्गा सर्वपापानि नाशयति; किन्तु यः पुनःपुनः पापं करोति, गङ्गा तं न विशुद्धयति। पापसङ्कल्पं त्यक्त्वा, गङ्गायां स्नानं कुर्यात्, हे जनाः, यदि परमहितं इच्छन्ति। गङ्गास्नानेन यत् पुण्यं मनुष्यैः लभ्यते, तत् केवलं अत्यदुष्करैः कर्मभिः प्राप्तव्यम्। वारिवर्षाणां गणना वा भूमेः धूलिकणानां गणना सम्भवति, किन्तु, हे द्विजश्रेष्ठ, भागीरथ्याः गुणाः न वर्णनीयाः न गणनीयाः। सर्वशास्त्राणि विचार्य, अहं इदं घोषयामि—गङ्गाजले एकवारं स्नानं कृत्वा, मनुष्यः मोक्षं प्राप्नोति। यः गङ्गायाः चिन्तनं कृत्वा, कूपजले स्नानं करोति—देवाधिपतिः, दुःखशोकभयसङ्घातनाशिनी गङ्गा—स सर्वपापसमूहात् विमुक्तः भवति, गोब्राह्मणहत्याद्यपि, गङ्गायाः कृपया विष्णोः लोकं, सर्वसुखदं, प्राप्नोति, हे द्विजश्रेष्ठ। व्यासः अब्रवीत्—हे द्विजश्रेष्ठ, ये जनाः नारायणं शरणं गत्वा, भक्तियुक्ताः सन्ति, तेषां कदाचित् दुःखं न भवति। पुनः लक्ष्मीपतिः महात्मनः माहात्म्यं वक्ष्यामि; तत् श्रुत्वा सर्वे जनाः परमपदं प्राप्नुवन्ति। वासुदेवस्य माहात्म्यं श्रुत्वा वैष्णवाः तुष्टाः भवन्ति; किन्तु, हे द्विजश्रेष्ठ, पाषण्डिनः न तुष्टाः, तैः नरकयातनां अनुभवति। विष्णोः परममाहात्म्यं पाषण्डिनां पुरतः न वक्तव्यम्, वैष्णवानां पुरतः एव वक्तव्यम्। पूर्वं त्रेतायुगे, हे जैमिनि, उर्विशुर् नाम नरः आसीत्, स सर्वदा पापनिष्ठः धर्मनिन्दायाम् प्रवृत्तः। स ब्राह्मणधनचौरः, परदाराभिलाषी, गोमांसभक्षी, सुरापानपरायणः, वेश्यासङ्गी च आसीत्। स शरणागतघातकः, सर्वदा परनिन्दकः, विश्वासघातकः, मित्रनाशकः, बन्धुव्यथाकारः च आसीत्। स असत्यवादी, क्रूरः, पाषण्डिसंयुक्तः, ब्राह्मणवृत्तिनाशकः, निक्षेपचौरः च आसीत्। तं एवं पापानुष्ठानं दृष्ट्वा, तस्य सर्वे बन्धवः क्रुद्धाः तस्य गृहं आगच्छन्। ते बन्धवः अब्रुवन्—"अस्माकं पवित्रवंशे पूर्वजैः अर्जितं यशः त्वया नष्टं क्रियते, हे मूढ। धर्ममार्गं परित्यज्य, त्वं सर्वदा पापं करोति; कुलकीर्तिनाशकः, बन्धुव्यथाकारः च जातः। सृष्टिकर्तुः अद्भुतसृष्टिः तव मध्ये दृश्यते; यत्र चन्द्रः उत्पन्नः, तस्मिन् समुद्रे अपि फेनः जायते।" "दुष्टपुत्रशक्तिः अप्रमेया; क्षणमात्रेण बहूनां अर्जितं यशः नाशयन्ति। यदा उत्तमपुत्रः जायते, वंशः उत्तमः भवति; यदि दुष्टपुत्रः जायते, तदा उत्तमवंशः अपि पतितः भवति।" इत्युक्त्वा, सर्वे बन्धवः, क्रुद्धाः, लज्जाभयात्, तं पापतमं नरं त्यक्त्वा निर्गताः। स बन्धुभिः परित्यक्तः, सर्वैः निन्दितः, धनहीनः दुःखितः, चौर्यजीवनं आरभ्य। तस्य चौर्यकर्मणि, अत्यन्तदुष्टकार्ये, प्रदेशजनाः तं गृहीत्वा, राज्ञे निवेदयामासुः। राजा, पितृस्नेहात्, तं पापिनं न हन्तुम् अचिन्तयत्, किन्तु स्वदेशात् निष्कासयामास। ततः स वनं शरणं गत्वा, बहून् अहङ्कारयुक्तान् चौरान् संगृह्य, निःस्नेहः यात्रिकान् लुण्ठयितुं प्रतीक्षते स्म। एकदा, चौरैः सह वनविहारात् श्रान्तः, स नदीतीरं स्नानाय अगच्छत्, हे जैमिनि।