तेषां जनानां ये परेषां वधेन स्वार्थसिद्धिं महता प्रयासेन कुर्वन्ति, तेषां नात्मन्यपरत्र वा तत्त्वज्ञानमुपलभ्यते। विपश्चितः तु मनसि चिन्तयन्ति—अहं विष्णुः, स अपि विष्णुरिति। यः परदुःखेन दुःखितो भवति, परसंपदः सुखेनानन्दितो भवति, स एव लोके हरिरिव साक्षात् ज्ञेयः। येषां मनांसि तमसा मोहितानि, तेषां सुखं निन्द्यं भवति। यदन्यस्य हिंसया लभ्यते सुखं, हे सर्प, यच्च जीवेषु सुखदुःखयोः दानम्, तत्सर्वं नराः क्षिप्रमेव प्राप्नुवन्ति। तस्मात् हिंसां परित्यज्य सुखी भव। यदा त्वं तुष्टो भविष्यसि, तदा वयं दुःखसागरं तरिष्यामः। ततोऽसौ सर्प उवाच—यदि परहिंसा मम न महापातकम्, कथं सृष्टा भक्ष्यभक्षकौ स्रष्ट्रा? हिंसा न कर्तव्या, यथोक्तं तथा सत्यम्। भक्ष्येषु सर्वेषु सर्वदा हिंसा न दृश्यते; नारायणः सर्वरूपः, एषा निःसंशया सत्यम्। स एव भक्षकं भक्ष्यं च सृजति, आत्मानं सृजति, रक्षति च। स एवात्मानं भुङ्क्ते—एषा हरिसृष्टिः। अहं शक्तः किं करिष्यामि त्वद्वधाय? कालरूपं दैवं एव। अद्य हि हरिः स्वयमेव मां कृत्याय प्रेषितवान्; यः त्वां ससर्ज स देवः सदा रक्षति च। स एव कालेन रूपेण हन्ति, मां निमित्तं कृत्वा; व्यास उवाच—ततः सर्पेण तौ दम्पती उपभुक्तौ। ‘गङ्गे! गङ्गे!’ इति विलपन्तौ, महाभिक्षया पीडितौ मार्गे विचरतः। तीर्थयात्रायां जाह्नव्याः तटं गत्वा, तौ महत्फलं अश्वमेधसंज्ञकस्य यज्ञस्य प्राप्नुतः। तौ च महात्मानौ बहून् अश्वमेधयज्ञान् अकुर्वताम्। नास्ति ताभ्यां समः कश्चन, यतः अहं इन्द्रः; इन्द्रः स्वबलात् अन्यस्मिन् आश्रितः।