गङ्गे ब्रह्मस्वरूपिणि, अहं तव निर्मले जले स्नानं करोमि, यथाशास्त्रं फलं ददास्वेति भक्त्या प्रार्थयामि। ततः, विप्रश्रेष्ठ, तत्र प्राज्ञः स्वेच्छया जगन्मातरं गङ्गां स्मरन्—विशेषतः गङ्गानारायणं हृदि धृत्वा—स्नानं कुर्यात्। एवमुक्त्वा, स गङ्गायां स्नात्वा वस्त्रेण शरीरे मृदुलतया परिमार्जयेत्; स्नाने प्रयुक्तं वस्त्रं जलं च गङ्गायां न विसर्जयेत्। तत्र, गङ्गाजले दन्तधावनं न कर्तव्यं, विप्रवर; अज्ञानवशात् यदि कश्चित् कुर्यात्, तर्हि गङ्गास्नानस्य पुण्यं न लभ्यते। प्रातःकाले दन्तधावनादिकं कार्यं गङ्गातीरात् अन्यत्रैव कर्तव्यं; रात्रौ स्थितिं परित्यज्य गङ्गायां स्नातव्यम्। यदि कश्चित् गङ्गायां स्नात्वा बहिर्भूमिं न स्पृशति, स पूर्णं गङ्गास्नानफलं न प्राप्नोति। स्नानानन्तरं, प्राज्ञः गङ्गामृत्तिकां शरीरे बहुषु स्थानेषु लेपयेत्; ततः स्थिरचित्तः तर्पणादिकं विधिवत् कुर्यात्। यः गङ्गाजलेन पितृभ्यः तर्पणं ददाति, तस्य पितरः कोटिशः कल्पपर्यन्तं तृप्ताः भवन्ति। यः गङ्गायां पितृकर्माणि कुर्यात्, तस्य पितरः सुरलोकस्थाने सन्तुष्टाः तिष्ठन्ति। गङ्गास्नानकृत्यं समाप्य, उपवासं कृत्वा, यत्र दानं, देवपूजा, विजयादिकानि क्रियन्ते, तानि सर्वाणि नश्यन्ति न कदापि। गङ्गास्नानव्रतं कृत्वा, पञ्चमहायज्ञानन्तरं, गङ्गां सम्यक् पूजयेत्। तत्र, गङ्गादेवीं श्रीविष्णुं च दिव्यनारिकेलजलैः भक्त्या स्नापयेत्। यः जाह्नवीमूर्तेः सन्निधौ नारिकेलजलं जाह्नवीजले क्षिपति, स जाह्नवीं हृदि स्मरन् तं कर्म करोति। दिव्यगन्धैः, स्नेहदीपैः प्रज्वलद्भिः, सुरभिधूपैः, विविधैः मनोहरैः पुष्पैः, सुसम्पक्वफलैः, उत्तमोपहारैः, पाद्येन, अर्घ्येन, आचमनीये, खदिरयुक्ताम्बुलैः च, अन्यैः विशिष्टैः नैवेद्यैः, स्वशक्त्या, विविधैः स्तोत्रैः च, गङ्गां विष्णुं च पूजयेत्। ततः, देवीमपि विष्णुं च पूज्य, भक्त्या त्रिवारं प्रदक्षिणं कुर्यात्। अनन्तरं, उपवासी सन्निहिते तीरे स्थित्वा, "हे जाह्नुकन्ये, भोक्ष्ये, शरणं भव, निरपवादे" इति वदेत्। एवं संकल्प्य, प्राज्ञः मनसा, कर्मणा, वाचा च रजनीं जागरूकः सुखेन यापयेत्, निद्रां जित्वा महोत्साहेन। यदि न शक्नोति, विप्रश्रेष्ठ, तर्हि केवलं फलैः जीवेत्; शुद्धं भोजनं न कुर्यात्, न च पक्त्वा खादेत्। प्रातः पुनः गङ्गां विष्णुं च पूजयित्वा, जैमिने, यथाशक्ति विप्राय दानं दद्यात्। "त्वत्पूजा जागरणं च यत् कृतं मयाऽग्रे, हे सरित्प्रिये, तद् अविच्छिन्नं भवतु तव प्रसादात्" इति वदित्वा, तां नमस्कृत्य, द्विजः स्वकर्माणि कृत्वा स्वबन्धुभिः सह स्वयं उपवासव्रतं समापयेत्। एवं यः जाह्नवीतीरे पवित्रमुपवासनं करोति, तस्य पुण्यं श्रृणु, पुत्र। स बहुजन्मार्जितपापैः विमुक्तः, विष्णुरूपं प्राप्य, विष्णुपुरीं गच्छति, विष्णुना सह सुखानि भुङ्क्ते। सहस्रकोटिकल्पानां शतकोटिकल्पानां च पर्यन्तं, विष्णुपुरीमध्ये विराजते, दुर्लभं सुखं भुङ्क्ते। ततः, नारायणाज्ञया ब्रह्मलोकं गच्छति, यत्र देवैरपि दुष्प्राप्यं सुखं भुङ्क्ते। तत्र काले स्थित्वा, ब्रह्मणः समये समाप्ते, दिव्यरथे समारुह्य महादेवलोकं प्राप्नोति। तत्र च विविधानि अतिदुर्लभानि सुखानि लभते, गणपतिस्थानं च प्राप्नोति—किम् अन्येन बहुना? शिवपुरीमध्ये स्थित्वा, ततः पुण्यात्मा इन्द्रलोकं याति, द्वितीयवसवदिव। तत्र तेन सहोपविष्टः, शतकोटिकल्पपर्यन्तं सर्वान् कामान् भुङ्क्ते। ततः सौरलोकं गच्छति, स्वयम् इव सोमवत्; तत्र चन्द्रस्य समीपे दीर्घकालं सुधामयैः सुखैः रमते। पुनः पृथिवीं प्रतिनिवृत्य, चक्रवर्ती राजा भवति; दीर्घकालं पृथिवीं शत्रून् जित्वा रज्यति। जीवनान्ते स गङ्गायां सुखमरणं प्राप्य, दिव्यरथमारुह्य महायशसा कीर्तिम् आप्नोति। स भगवत्पुरीं याति, या देवैरपि दुष्प्राप्या; तत्र चतुर्मन्वन्तरकालं सर्वसुखानि भुङ्क्ते। तत्रैव परमज्ञानं प्राप्य, स दुर्लभां मोक्षां लभते; एवं जाह्नवीतीरयात्रायाः पन्थाः दिव्यसंकल्पात्। यदि मार्गमध्ये एव म्रियते, स निःसंशयं परमं पदं याति। पुरा, सत्यधर्मा नाम राजा आसीत्, धर्मात्मा, सुमृदुवादी च। स त्रेताद्वापरयोर्योगे भूमौ वसति स्म; तस्य पत्न्याः नाम विजयाऽभवत्। सा रम्या, सदाचारयुक्ता, पतिसेवायां प्रवृत्ता च। स पत्युः सह सप्तसहस्रवर्षाणि पृथिव्यां भुक्त्वा, काले समुपसन्ने, तयोः उभयोः यमदूतैः भीषणैः बद्धयोः मृत्युः अभवत्।