स्वदृष्ट्या तव ब्रह्मस्वरूपिणीं साक्षात् दृष्टवानस्मि, हे देवि! तव दर्शनमात्रेण मम महापापानि नाशितानि। कोटिजन्मसमुत्थं पापं विनष्टम्। एवं उक्त्वा स सम्पूर्णं शरीरं पृथिव्याम् अपातयत्। स भक्तिपूर्वकं देवीं जाह्नवीं प्रणम्य, तदा निर्झरस्य समीपे कृताञ्जलिः पुनः। स भक्त्या मन्त्रं जपन् अतिप्रीतः, हे द्विजोत्तम, 'हे गङ्गे देवि, जगन्मातः, तव पादोदकं स्पृशामि' इति। 'तस्मात् त्वं मम अपराधं क्षमस्व; तव शुद्धोदकं, शुभे, स्वर्गारोहणस्य सोपानम्' इति। 'अतः पादौ स्पृशामि, हे गङ्गे देवि, पुनः पुनः नमः ते' इत्युक्त्वा भक्त्या गङ्गाजलं शिरसि स्थापयामास। स्नानार्थं स प्राज्ञः निर्झराम् अवतीर्य 'गङ्गा' इति जपन्, तव अतीव मृदुलं पापनाशनं कर्दमं शरीरं लेपयामास। 'मम पापं हर, हे मातः! गङ्गायाः कर्दमेन लिप्तः, 'गङ्गा, गङ्गा' इति जपन्।' स गङ्गायां सर्वमलनाशिन्यां स्नानं कुर्यात्; ततः पूर्वोक्तविधिना कर्दमं गृह्णीयात्। पुनः मन्त्रेण कर्दमं गृहित्वा, भक्त्या निर्दिष्टमन्त्रेण स्नानं कुर्यात्। 'हे गङ्गे ब्रह्मस्वरूपिणि, अहं स्नानं करोमि; तव शुद्धोदके, यथोक्तं फलं देहि।' ततः स्वेच्छया, हे ब्राह्मण, प्राज्ञः गङ्गायां जगन्मातरि स्नानं कुर्यात्, गङ्गानारायणं स्मरन्। एवं गङ्गायां स्नात्वा वस्त्रेण शरीरं मार्जयेत्; स्नानवस्त्राणि चोदकं च गङ्गायाः स्रोते न त्यजेत्। गङ्गायाः जले दन्तधावनं न कुर्यात्, हे प्राज्ञ; अज्ञानात् यदि कुर्यात्, गङ्गास्नानस्य पुण्यं न लभ्यते। प्रातःकाले दन्तधावनादिकं अन्यत्र कुर्यात्; रात्रिस्थानं परित्यज्य गङ्गायां स्नानं कुर्यात्। गङ्गास्नानं कृत्वा यदि बहिर्भूमिं न स्पृशेत्, तर्हि गङ्गास्नानस्य पूर्णं फलं न लभ्यते। स्नात्वा प्राज्ञः गङ्गाकर्दमं शरीरस्य विविधानि स्थानेषु लेपयेत्; ततः समाधिना तर्पणादिकं विधिवत् कुर्यात्। यः गङ्गाजले पितृभ्यः तर्पणं ददाति, तस्य पितरः कोटिकोटिवर्षाणि तृप्ताः भवन्ति। यः गङ्गायाः तटे पितृकर्माणि करोति, तस्य पितरः सुरालये तुष्टाः सदा निवसन्ति। गङ्गास्नानानन्तरं उपवासं कृत्वा, यत्र दानं, देवपूजनं, जयादिकं क्रियते, तानि कर्माणि कदापि नश्यन्ति न। गङ्गास्नानं कृत्वा, उपवासं च निरूढ्य, यः पञ्चमहायज्ञं कृत्वा गङ्गां पूजयेत्। बुद्धिमान् गङ्गायाः मूर्तिं श्रीविष्णोश्च दिव्यनारिकेलोदकेन भक्त्या स्नापयेत्। जाह्नवीमूर्तेः सन्निधौ नारिकेलोदकं जाह्नव्याः जले क्षिपेत्, जाह्नवीं च हृदि स्मरन्। दिव्यगन्धान्, घृतदीपान्, सुरभिधूपान्, मनोहरपुष्पाणि, पक्कफलानि, श्रेष्ठनैवेद्यानि, पाद्यं, अर्घ्यं, आचमनीयं, खदिरयुक्तां ताम्बूलानि च, अन्यैश्च विशेषोपहारैः, भक्त्यनुसारं, विविधैः स्तोत्रैः, उपहारैः, गङ्गां विष्णुं च पूजयेत्। एवं देवीं विष्णुं च पूजयित्वा, त्रिवारं भक्त्या प्रदक्षिणं कुर्यात्। अनन्तरं नदीतीरे उपवासं कृत्वा, 'हे जाह्नुते, भोक्ष्ये, मम शरणं भव, हे निष्पापे' इति वदेत्। एवं निश्चित्य, प्राज्ञः मनसा, कर्मणा, वाचा च, रात्रौ जागरं कुर्यात्, निद्रां जित्वा महता हर्षेण। यदि न शक्नोति, फलानि भक्षयेत्; केवलं अन्नं न खादेत्, न च भोजनं पाचयेत्। प्रातःकाले पुनः गङ्गां विष्णुं च पूजयित्वा, हे जैमिने, यथाशक्ति ब्राह्मणाय दानं दद्यात्। 'यत् पूजनं जागरणं च तव पुरतः कृतं, तत् अविच्छिन्नं भवतु, हे नदीदेवि, तव कृपया' इति। एवं उक्त्वा, ताम् प्रणम्य, द्विजः स्वकर्माणि कृत्वा, स्वबन्धुभिः सह स्वयं उपवासव्रतं भङ्क्ति। यः एवम् उपवासं पवित्रं जाह्नव्याः तटे कुर्यात्, तस्य पुण्यं शृणु, वत्स, यथावद् वक्ष्यामि। स बहुजन्मार्जितपापात् विमुक्तः, विष्णुरूपं गत्वा, विष्णुपुरीं प्राप्य, विष्णुना सह सुखानि भुङ्क्ते। सहस्रकोटियुगान्यनेकशतानि, स विष्णुपुरीं गत्वा दुर्लभं सुखं भुङ्क्ते। ततः नारायणाज्ञया ब्रह्मलोकं याति, यत्र देवैरपि दुर्लभं सुखं भुङ्क्ते। तत्र कालं स्थित्वा, ब्रह्मणः कालान्ते, दिव्यरथं आरुह्य महादेवं प्रति गच्छति। तत्र नानाविधं दुर्लभं सुखं लभते, गणपतित्वं च प्राप्नोति—किमन्येन बहुना? तत्र काले स्थित्वा, शिवपुरीं गत्वा, तदा स धर्मात्मा इन्द्रलोकं याति, द्वितीयवज्रिवत्। एवं गङ्गायाः महिमा, स्नानाद्यनुष्ठानस्य च पुण्यफलम्, श्रद्धया कर्तव्यमिति।