सर्वे तु तस्य पुत्रस्य कृपया विनष्टाः स्युः, तेन वयं दुःसहनरकयातनाभ्यः विमुक्ताः भविष्यामः। तदनन्तरं पुत्रस्य कृपया परमं पदं प्राप्नुमः; यः तु मर्त्यः मार्गे प्रवृत्तः सन् मोहात् गृहं प्रतिनिवर्तते, तस्य सर्वे पितरः निराशाः भवन्ति। यथा कश्चित् departed जनः तस्य तर्पणं कृत्वा, मैथुनं कृत्वा, अथवा दोलायां, अश्वे, गजस्य वा आरूढः सन् तर्पणं करोति, एवं पितरः निराशाः भवन्ति। गङ्गायात्रायां पन्थानं यान्ति जनः पादत्राणं छत्रं च वर्जयेत्; मार्गक्लेशं दुःखं च न दुःखरूपेण मन्येत्। गृहस्य सुखं वा गङ्गायाः स्नानं तत्रैव न चिन्तयेत्; मिथ्यावचनं न कुर्यात्, न च पाखण्डिभिः सह संगं कुर्यात्। गङ्गायात्रायां द्विवारं भोजनं, विवादं, परदोषवचनं, लोभं, गर्वं, क्रोधं, मत्सरं च वर्जयेत्। अति हास्यं शोकं च गङ्गायात्रायां वर्जयेत्; शय्यायां शयनं भूमौ शयनं च आत्मनं कल्पयेत्। मार्गे गच्छन् शुभानि गङ्गानामानि, देवी जाह्नवीमहिमानं पापनाशिन्याः स्मरेत्। मार्गे गच्छन् गङ्गायाः सुखमोक्षदायिनीं कथयेत्—"हे गङ्गे, देवि, जगज्जननि, दर्शनं मे दत्त्वा।" एवं मृदुभिः वाक्यैः क्लेशं निवर्तयेत्—"हा, कथं गृहं त्यक्त्वा आगतः, वा कथं इह आगच्छम्?" यः तु एवं क्लेशं विलपयति—"क्व मम शय्या, क्व मम पत्नी, क्व मम प्रियं गृहं?"—सः पूर्णं फलं न प्राप्नोति। "अहं वनान्तरे भूमौ शयानः, कथं इह आगच्छम्? मम धनं धान्यं च गृहस्थं किं भविष्यति?" "कति दिने पुनः गृहं प्रतिनिवर्तिष्यामि?"—एवं चिन्तया क्लिष्टाः जनाः मार्गे गच्छन्तः गङ्गास्नानस्य पूर्णं फलं न प्राप्नुवन्ति, द्विजश्रेष्ठ। गङ्गायात्रा तु गङ्गातीरं प्राप्येति विधीयते। "तव कृपया, हे नदीश्रेष्ठे, विघ्नरहितं सिद्धिं प्राप्नुयाम्"—इत्येतत् मन्त्रं विशेषतः यात्राकाले जपेत्। जैमिने, विष्णुभक्तैः सह हर्षेण गृहात् निर्गच्छेत्; न अतिक्रमेण, न अतिविलम्बेन गच्छेत्। गङ्गायात्रायां अन्यं कर्म न कुर्यात्; प्रयागे गङ्गातटे व्यापारेषु वा अन्येषु कर्मसु, तस्य अर्धं पुण्यं नश्यति। यत् पापं अनेकेषु जन्मसु कृतं, लघु वा महत्, देवीगङ्गायाः कृपया सर्वं नश्यति। एवं उक्त्वा, प्रसन्नः विद्वान् गङ्गातटे प्रस्थितः स्यात्। मातरं गङ्गां दृष्ट्वा, मन्त्रं जपेत्—"अद्य मम जन्म सफलम्, जीवितं च उत्तमम्।" "त्वां ब्रह्मस्वरूपां साक्षात् दृष्टवान्, हे देवि; केवलं दर्शनात् मम महापापं नष्टम्।" "लक्षजन्मसमुत्थं पापं विनष्टम्"—इत्युक्त्वा, सर्वं शरीरं भूमौ न्यस्तवान्। भक्तिपूर्णः देवीं जाह्नवीं प्रणम्य, तटस्य समीपे, अञ्जलिं कृत्वा पुनः मन्त्रं जपेत्—"हे गङ्गे, देवि, जगज्जननि, तव चरणोदकं स्पृशामि, तव अपराधं क्षमस्व। तव शुद्धोदकं, शुभे, स्वर्गारोहणस्य सीढी अस्ति।" "तस्मात्, तव चरणं स्पृशामि, हे गङ्गे, देवि, पुनः पुनः नमः।" ततः भक्त्या गङ्गाजलं शिरसि स्थापयेत्। स्नानार्थं विद्वान् गङ्गास्रोतसि प्रविश्य "गङ्गा" इत्युच्चरन्, तव अतीव सौम्यं मृदं सर्वपापनाशिनं शरीरं लेपयेत्। "माता, मम पापं हरे"—इति गङ्गामृदलेपनं कृत्वा "गङ्गा, गङ्गा" इत्युच्चरन् स्नानं कुर्यात्। गङ्गायाः स्नानं सर्वदोषनाशिनीं कुर्यात्; तदनन्तरं पूर्वविधिना मृदं गृह्णीयात्। मन्त्रं जप्त्वा पुनः मृदं गृह्णीयात्, भक्त्या स्नानं कुर्यात्। "हे गङ्गे, ब्रह्मस्वरूपे, स्नानं करोत्; तव शुद्धोदके, यथोक्तं फलं दत्तुम्।" तदनन्तरं, ब्राह्मण, स्वेच्छया गङ्गायां स्नानं कुर्यात्, गङ्गानारायणं स्मरन्। स्नानं कृत्वा, वस्त्रेण शरीरं शुष्कयेत्; स्नानवस्त्रं जलं च गङ्गास्रोतसि न त्यजेत्। गङ्गाजले दन्तधवनं न कुर्यात्, विद्वन्; अज्ञानात् यदि कुर्यात्, गङ्गास्नानस्य पुण्यं न प्राप्नोति। प्रातः दन्तधवनादिकं अन्यत्र कुर्यात्; रात्रिवासं परित्यज्य गङ्गायां स्नानं कुर्यात्। यः गङ्गायां स्नानं बाह्यभूमिं न स्पृशन् करोति, सः गङ्गास्नानस्य पूर्णं फलं न प्राप्नोति। स्नानं कृत्वा, विद्वान् गङ्गामृदं शरीरस्य विभिन्नस्थलेषु लेपयेत्; ततः स्थिरचित्तः तर्पणादिकं विधिनुसारं कुर्यात्। यः गङ्गाजले पितृभ्यः तर्पणं ददाति, तस्य पितरः शतकोटिवर्षाणि तुष्टाः स्युः। यः गङ्गायाः तटे पितृकार्यं कुर्यात्, तस्य पितरः देवस्थानं तुष्टाः स्युः। गङ्गायाः स्नानकर्म समाप्त्य उपवासं कृत्वा, दानं, देवपूजनं, विजयादिकं यत्र कुर्वन्ति, तानि कर्माणि न कदापि नश्यन्ति।