अन्याः सुन्दर्यः युवतयः सानन्दं तस्याः समीपात् प्रस्थिताः। सा उत्तमा स्त्री शक्रस्य हृदि धैर्यं समावेशयत्। सा भाग्यवती प्रियाङ्गना पुरन्दरपुर्यां निवसति। यावत् तस्याः अस्थीनि गङ्गायां विश्रान्तानि, तावत्, हे जैमिने, कोटिशः कुलानां तद्वत्, सा स्वर्गे देवालये स्थिता अस्ति। ये राजानः तपसा देवलोकं प्राप्तवन्तः, तेषां प्रतिकं तत्र दिव्याङ्गना स्नेहस्थलत्वेन वर्तते। एवं फलम्, हे जैमिने, गङ्गायां अस्थिसंस्कारस्य। यः गङ्गायां शरीरत्यागं करोति, तस्य फलं वर्णयितुं न शक्यते। यावत् तस्य अस्थीनि गङ्गायां तिष्ठन्ति, तावत्, कोटिशः कल्पपर्यन्तं, सः देवालये निवसति। हे द्विजश्रेष्ठ, यदा मृतशरीरं गङ्गायां प्रवाहेन नीयते, तदा तस्य जीवस्य फलम् शृणु। स्वर्गे दिव्याङ्गनाः, भीतानि, मनोहरचामरैः तं सेवन्ते। सः सुवर्णमय्यां शय्यायां प्रमुदितः शयानः, चामरैः सेव्यमानः तिष्ठति। यस्य मृतशरीरं जाह्नव्याः तीरे दृश्यते, तस्य कुलं सूर्यकिरणैः विशुद्धं भवति; तस्य सर्वं शरीरं दिव्यगन्धचन्दनेन अभ्यक्तं भवति। सः स्वर्गे सदा दिव्याङ्गनाभिः सह क्रीडति। यदि तु तस्य शरीरं काकैः गृध्रैः शृगालैः भयानकैः पक्षिभिः वा भक्ष्यते, यस्य शरीरं विदारितं दृश्यते, तस्य फलं शृणु। सः स्वर्गे दिव्याङ्गनाभिः, पीनस्तनाभिः, सुशोभनाभिः, सदा शय्यायां परिष्वक्तः शयानः। यदि पिपीलिकाभिः कीटकैः मक्षिकाभिः च परिवृतमपि, यस्य अस्थीनि गङ्गायां पतितानि दृश्यन्ते, तस्य अक्षयफलम् अहं वदामि। सः देवगणैः मणिमुकुटैः भूषितैः नमस्कृतः भवति; तस्य पादरजः स्वर्गे विक्षिप्यते, सः चिरकालं शक्रसमः भवति। यदि कस्यचित् शरीरं अकामेनापि गङ्गायां पतति, सः सर्वपापैः विमुक्तः, नारायणसायुज्यं लभते। यत्र यत्र गङ्गायां अंगाराः प्रवाहेन वह्यमानाः दृश्यन्ते, तत्र तत्र तावन्तः शतसहस्रसंख्यकाः कल्पाः स्वर्गे तिष्ठति। सर्वाणि पुण्यानि कदाचित् समाप्तानि भवन्ति, परन्तु गङ्गायां शरीरपतने पुण्यं न कदापि क्षीयते। किमपरं वक्तव्यं? अधुना निश्चितं तत्त्वं प्रवक्ष्यामि—यः गङ्गायां शरीरत्यागं करोति, तस्य महिमानं न कदापि पूर्णतया ज्ञातुं शक्यते। यः कश्चित् एकवारं अपि, भक्त्या भावेन च, गङ्गाजलम् स्पृशति, यत् घोरपापकुलानि नाशयति, सः संसारसागरं नौकया इव तीर्त्वा, परमपरितोषस्य पारं प्राप्नोति। एवं श्रुत्वा जैमिनिः उवाच—पुनः पुनः, हे गुरो, गङ्गायाः परमं महिमानं कथय; गङ्गाकथामृतस्य माधुर्यं पुनः पीतुमिच्छामि। व्यासः उवाच—तस्मात्, हे जैमिने, भक्त्या त्वं गङ्गायै यत् समर्पितः, तव पुनः कथयामि। ये जना जाह्नव्याः तटे विचरन्ति, तेषां पादाः लोके धन्याः। ये शृण्वन्ति गङ्गातरङ्गाणां निनादं, या जिह्वा तस्याः जलस्य मधुरतां जानाति—एते धन्याः। ये पश्यन्ति जाह्नव्याः सुन्दरतरङ्गान्, या ललाटे गङ्गाजलस्य तिलकं धारयति—ते स्तुत्याः। ये हस्ताः जाह्नव्याः तटे हरिं पूजयन्ति, यद् शरीरं तस्याः विशुद्धजलेन शुद्धीकृतं—एतानि फलप्रदानि। हे द्विजश्रेष्ठ, यः शरीरं तत्र पतति, सः धर्मार्थकाममोक्षफलं लभते; स्वर्गस्थाः सर्वे पितरः जाह्नव्याः तीरे आगच्छन्ति। ते दृष्ट्वा हर्षिताः वदन्ति—"वयं पूर्वं यत् पुण्यं कृतवन्तः, तेन उत्तमं गन्तव्यं प्राप्तवन्तः।" "एतत् अस्माकं अक्षय्यं भविष्यति, यतः अस्माकं पुत्रः एवम्; एतेन गङ्गाजलेन वयं सन्तुष्टाः।" "यद् यद् गङ्गायां पुत्रेण दत्तं, तेन वयं तद् परमं धाम प्राप्स्यामः, यत् देवैरपि दुर्लभम्।" "सर्वे दत्तानि अक्षयाणि भविष्यन्ति; ये च पितरः नरके दुःखैः पीडिताः—" ते पुत्रं जाह्नव्याः तीरे गच्छन्तं दृष्ट्वा वदन्ति—"ये पापानि वयं कृतवन्तः, येन नरकयातना लभ्यते—" "तानि सर्वाणि अस्माकं पुत्रस्य प्रसादात् नश्यन्ति; वयं सर्वे तात्कालिकनरकयातनात् विमुच्येम।" ततः पुत्रस्य कृपया वयं परमं पदं प्राप्स्यामः; यदि तु कोऽपि जनः गङ्गायात्रायाः आरभ्य, मोहात् गृहं प्रतिनिवर्तते— तदा सर्वे पितरः निराशाः भवन्ति, यथा मृताः अपि, यदि तेन श्राद्धं कृतं, मैथुनं कृतं, वा दोलायां, अश्वे, गजे वा आरोहणं कृतम्। गङ्गायात्रायां पादत्राणधारणं छत्रधारणं च वर्जनीयम्; मार्गक्लेशदुःखम् अपि कठिनं न मन्येत। गृहसुखस्य चिन्तां गङ्गायाः स्नानस्य च न कुर्यात्; न च मिथ्यावचनं, न च पाखण्डिभिः सह संगं कुर्यात्। द्विवारं भोजनं, कलहं, परनिन्दां, लोभं, गर्वं, क्रोधं, मात्सर्यं च गङ्गायात्रायां वर्जयेत्। अत्यधिकं हास्यं शोकं च गङ्गायात्रायां वर्जयेत्; शय्यायां शयानवत् भूमौ शयानवत् आत्मानं मन्येत। मार्गे गच्छन्, शुभानि गङ्गायाः नामानि, जाह्नव्याः महिमानं, सर्वपापनाशिनीं, जपेत्। पन्थानं गच्छन्, सा सुखमोक्षप्रदा इति कथयेत्—"हे गङ्गे, देवि, जगन्माते, मां दर्शनं देहि।" एवं मृदुभिः वाक्यैः स्वक्लेशं विस्मारयेत्—"हा, कथं मया गृहं त्यक्तं, वा कथं अत्र आगतः?" एवं स गङ्गायाः महिमा, तस्य पुण्यफलानि, तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं च, जैमिनेः प्रश्नानुसारं, व्यासेन कथितम्।