शक्रः तस्याः प्रति प्रणयपूर्वकं प्रहृष्टया वाचा अभ्याहतवान्—“यद्वा कार्यं त्वया कर्तव्यम्, तत् अहं करिष्यामि; यदि कदाचित् वियोगः भवेत्, स तव कारणेन न भविष्यति। हे पुण्यवते, यदा त्वं यथार्थतः तत् कर्म कर्तुम् इच्छसि, तदा याहि; त्वं शीघ्रं प्रत्यागमिष्यसि, हे सुन्दरी।” इति। तस्याः नेत्राभ्यां अश्रूणि स्रवन्ति स्म, शरीरं च अश्रुपूरितम् अभवत्। तदा शक्रः ताम् बाहुभ्यां आलिङ्ग्य, “गच्छ प्रिये” इति आज्ञां दत्तवान्। तस्य आदेशेन सा धर्मवती स्त्री कर्मभूमिं गता। तत्र सा गजयोषितः गर्भे जात्वा, द्विजाति रूपेण पुनः अवतरिता, पूर्वकथां स्मरन्ती। स्वस्य पूर्वचरित्रं अनुस्मरन्ती, कतिपयदिनेषु, गजानां मध्ये जात्वा, जाह्नवीतीरं गतवती। गङ्गायां स्नात्वा, गङ्गामृदया शोभिता अभवत्। “गङ्गे गङ्गे” इति उच्चरन्ती, सा गम्भीरं कुण्डं प्रविष्टवती। तस्मिन् गङ्गाकुण्डे, पर्वतसदृशः गजः अपि प्रविष्टः। सा स्वस्य जन्मं स्मरन्ती, पुनः मृत्युम् उपगता। गजस्य धैर्यं दृष्ट्वा, सर्वे देवाः हर्षपूर्णाः, पारिजातादि उत्तमपुष्पैः ताम् अभिवर्षितवन्तः। ततः शक्रः, सर्वदेवगणैः परिवृतः, ताम् शीघ्रं समुत्पाद्य, दीर्घवियोगानन्तरं, सुमनां कृष्णवर्णं पुष्पकेतारं प्रति अनयत्। तस्याः दिव्यं रूपं दृष्ट्वा, देवानां नाथः स्वस्य दुःखं कथयित्वा स्वं धामं प्रत्यगच्छत्। पुलोमजा, रम्भा, प्रम्लोचा, उर्वशी च अन्याः सुन्दरी युवतयः हर्षेण तस्याः समीपात् निर्गता। सा उत्तमा स्त्री शक्रस्य हृदये धैर्यं प्रदत्तवती। सा पुरन्दरस्य नगरे, सौभाग्ययुक्ता, प्रियत्वेन स्थितवती। यावत् तस्याः अस्थि गङ्गायां विश्रान्ति, तावत् कोटिशः कुलानि स्वर्गे तिष्ठन्ति, हे जैमिने। ये नृपाः तपस्यैः स्वर्गलोकं प्राप्तवन्तः, तेषां प्रत्येकं दिव्ययोषिता स्नेहस्थानं भवति। गङ्गायां अस्थिसंवेदनस्य फलं एतत्, हे जैमिने। गङ्गायां शरीरत्यागस्य फलं वर्णयितुं न शक्यते; यावत् अस्थि गङ्गायां तिष्ठति, तावत् कोटिकल्पपर्यन्तं स्वर्गे वासं करोति, हे द्विज। यदा मृतदेहः गङ्गायां प्रवाहेण नीयते, तस्य जीवात्मनः फलम् शृणु, हे जैमिने। स्वर्गे दिव्ययोषितः भयभीता रम्यचामरैः तं वीजयन्ति। स सुवर्णशय्यायां सुखेन शयने रमते, वीज्यमानः। यः मृतदेहः जाह्नवीसमीपे तटस्थः दृश्यते, तस्य कुलं सूर्यकिरणैः शुद्ध्यति; तस्य सर्वाङ्गं दिव्यचन्दनगन्धेन अभिषिक्तम्। स सर्वदा स्वर्गे दिव्ययोषितः सह क्रीडति। यदि तस्य देहः काकैः, गृध्रैः, श्वभिः, भीषणपक्षिभिः उपभुज्यते, तस्य शरीरं विकीर्णं दृश्यते, तस्य फलम् शृणु: स्वर्गे दिव्ययोषितः स्तनयुगलेन आलिङ्ग्य, स शय्यायां शयते। यदि तस्य अस्थि गङ्गायां पतितं दृश्यते, हे ब्राह्मण, तस्य अक्षयफलम् वदामि। स देवगणैः नमस्कृतः, रत्नमुकुटैः भूषितः, तस्य पादधूलिः स्वर्गे विक्षिप्यते, स शक्रसदृशः दीर्घकालं भवति। यदि कस्यचित् देहः अनिच्छया गङ्गायां पतितः, स सर्वपापात् विमुक्तः नारायणेन एकत्वं याति। यत्र यत्र गङ्गायां अंगाराः जलप्रवाहे दृश्यन्ते, तत्र तत्र तेषां संख्यया शतकल्पपर्यन्तं स्वर्गे वासं लभते। सर्वाणि पुण्यानि कदाचित् क्षीयन्ते, गङ्गायां देहत्यागस्य पुण्यं न क्षीयते। किं अधिकं वक्तव्यम्? स्थिरं सत्यम् इदानीं कथ्यते—गङ्गायां शरीरत्यागस्य महिमा न पूर्णतया ज्ञातुं शक्यते। यः कश्चन एकवारं अपि पृथिव्यां गङ्गाजलं भक्त्या स्पृशति, यद् महापापसमूहं नाशयति, स दुःखसागरं नौका इव तीर्त्वा, परं तुष्टिं प्राप्तवान् भवति। ततः जैमिनेः अनुरोधेन, स गुरुः पुनः गङ्गायाः परममहिमानं वक्तुं आरभते। गङ्गायाः तीरं पर्यटन्तः जनानां पादाः पुण्यतमाः। यः श्रोत्रं गङ्गातरङ्गनिनादं शृणोति, यः जिह्वा गङ्गाजलस्य स्वादुता जानाति, तौ धन्यौ। यः नेत्रं गङ्गातरङ्गशोभां पश्यति, यः ललाटं गङ्गाजलस्य तिलकं धारयति, तौ प्रशंसनीयौ। यः हस्तं जाह्नवीतीरे हरिं पूजयति, यः शरीरं गङ्गायाः निर्मले जले शुद्धं भवति, तौ फलवन्तौ। हे द्विजश्रेष्ठ, यः देहः तत्र पतति, स चतुर्वर्गफलप्रदः; स्वर्गे स्थिताः पितरः जाह्नवीतीरं आगच्छन्ति। तं दृष्ट्वा, हर्षेण वदन्ति—“अस्माभिः पूर्वं पुण्यं कृतं, तेन उत्तमं स्थानं प्राप्तम्। एष पुत्रः अस्माकं अक्षयफलप्रदः; गङ्गाजलैः वयं तृप्ताः। यद् पुत्रः गङ्गायां तर्पणं ददाति, तेन वयं परमं धाम प्राप्नुमः, यद् देवैरपि दुर्लभम्। सर्वाणि तर्पणानि अक्षयफलानि भविष्यन्ति। ये पितरः नरकस्थाः दुःखैः पीडिताः, ते अपि वदन्ति—‘यद् पापं कृतं, तद् नरकदुःखहेतु, तद् तस्य पुत्रस्य गङ्गातीरगमनं दृष्ट्वा, वयं तस्य पुण्येन विमुक्ताः।