तदा आकाशे महती वाणी स्फुटम् उदभवत्, हे राजश्रेष्ठ! "सत्यं सत्यं सत्यं एषा, नात्र किञ्चित् संशयः," इति। ततः तस्य पक्षिणः, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ! तस्य पत्न्या सह, गङ्गायाः माहात्म्यकथनात् पूर्ववत् स्वरूपं प्राप्तम्। दिवि मृदङ्गाः निनदन्ति, श्रेष्ठाः गन्धर्वाः गानं कुर्वन्ति, अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति, पुष्पवृष्टिः अभवत्। तत्र दिव्यः रथः समागतः, सर्वभोगसम्पन्नः; कैतभशत्रोः दूतगणाः आगच्छन्। ततः स सर्वगतः, हे ब्राह्मण! प्रियया पत्न्या सह, तत्क्षणं रथं आरोह्य, हरिवासं गच्छति स्म। तस्य अद्भुतकृत्यस्य श्रवणे, राजा, हे द्विजश्रेष्ठ! पुत्रैः पत्न्या च सह, गङ्गायाः सेवायाम् अनुरक्तः अभवत्। त्रिषु लोकेषु तीर्थं नास्ति यत् भागीरथ्याः समं; केवलं नाम उच्चारणेन मोक्षः लभ्यते। गङ्गाद्वारस्य सर्वपापनाशकं माहात्म्यं तुभ्यं उक्तम्, हे द्विजश्रेष्ठ! किं अन्यत् श्रोतुम् इच्छसि? ये जनाः भक्त्या अस्य अध्यायस्य पाठं मन्दिरे कुर्वन्ति, ये च भक्तद्विजाः शृण्वन्ति, तेषां पापानि क्षणेन नश्यन्ति। व्यासः उवाच—पुनः, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ! गङ्गायाः परमं माहात्म्यं तव कथयामि; मोक्षकामः चेत् गङ्गाकथामृतं पिब। गङ्गया सर्वदानानि दत्तानि, सर्वयज्ञाः कृताः; गङ्गया विष्णुः पूज्यते, हे भीष्म, मातृभक्त्या यथा। यद् धर्मकृत्यं गङ्गायां कृतं, तद् सर्वं तस्य अव्ययम् भवति। यः गङ्गायाः प्रवाहं दृष्ट्वा, भक्त्या तस्य जलं समीपं गच्छति, स हयमेधसहस्रं कृतवान् इव। यः गङ्गायां स्थित्वा भक्त्या न तिष्ठति, तस्य जन्म जन्मे पशुत्वं भवति। यः गङ्गाजलं प्राप्त्वा भक्त्या न गृह्णाति, तस्य दशमिल्यजन्मसंचितं पुण्यं त्वरितं नश्यति। यो ब्राह्मणः गङ्गातीरे गन्तुम् इच्छन्तं जनं निवारयति, स कुलोत्पन्नः अपि रौरवायां नरके पतति। यः गङ्गातीरे मूत्रपुरीषं त्यजति, तस्य शुद्धिः न भवति, शतकोटियुगेष्वपि। यः गङ्गातीरे कफं, लाला, मलं, अश्रु वा निष्क्षिपति, स निश्चितं नरकवासि भवति। यः गङ्गायाः शरीरे अवशेषं वा कफं त्यजति, स घोरं नरकं गच्छति, ब्रह्महत्यापापं लभते। मूढः यः गङ्गातीरे पापं करोति, तस्य पापं नाश्यं न भवति, अन्यत्र तीर्थे न शम्यते। अन्येषां तीर्थानां पापं गङ्गायां नश्यति, गङ्गायां कृतं पापं अन्यत्र न शम्यते। अतः शास्त्रज्ञैः गङ्गायां पापं न कर्तव्यम्; कर्मणा, मनसा, वाचा धर्मसंचयः कर्तव्यः। न भूमयः, न पर्वताः, न वनानि, यत्र दिव्यगङ्गा पापं नाशयति। हे जैमिने! गङ्गातीरे त्यक्त्वा अन्यत्र किञ्चित् कालं अपि न वासः कर्तव्यः, शतकार्याणि अपि सन्ति चेत्। भिक्षान्नं भुक्त्वा अपि गङ्गातीरे एव वासः कर्तव्यः; क्षणमपि अन्यत्र न गन्तव्यम्, राज्यं लब्ध्वा अपि। ब्रह्महत्यया अपि यः गङ्गायां शरीरं त्यजति, स मुक्तः भवति; अन्यत्र हयमेधसहस्रेन अपि मोक्षः न लभ्यते। यः गङ्गातीरे वसति, हरिपूजायाम् भक्तः, तस्य पूर्वजन्मेषु हरिपूजा न कृतापि चेत्, तस्य गङ्गामातृभक्तिः न जायते। सर्वे मानवाः शृण्वन्तु, पुनः पुनः अहं कथयामि। गङ्गास्नानात् परमं पदं लभ्यते; यः मृत्युकाले "गङ्गा गङ्गा" इति उच्चारयति, स सर्वपापात् विमुक्तः, दिव्ययुगानां दशसहस्रं स्वर्गे वसति। मृत्युकाले गङ्गाकथायाः आरम्भः यस्य भवति, स विष्णोः धामं गच्छति, सर्वमलानि त्यक्त्वा। मृत्युकाले "गङ्गा" नाम स्मरति, हे द्विजश्रेष्ठ! मोक्षप्रदं नाम, हरिः तेन तुष्टः भवति। मृत्युकाले गङ्गाजलचिह्नं यस्य अस्ति, यः गङ्गास्नातं जनं दृष्ट्वा शरीरं त्यजति, श्मशाने अपि स गङ्गायां मृत्युः लभते। यावत् अस्थि गङ्गायां तिष्ठति, तावत् शरीरं यावत् अस्ति, सहस्रयुगानि विष्णुलोके पूज्यते। यस्य भस्म, अस्थि, नख, रोम अपि गङ्गायां निमज्जति, स विष्णुलोके वसति। यावत् अस्थि गङ्गायां तिष्ठति, तावत् यत् कर्म मनुष्यः करोति, तस्य सर्वं फलम् अहं कथयामि—शृणु, हे द्विजश्रेष्ठ! अविचलितचित्तेन। एकदा भगवदिन्द्रः, नानाविधानि भूषणानि धारयन्, रमणीयां युवतिं पद्मगन्धिनीं साकं क्रीडागृहं गच्छति स्म। सा पद्मगन्धिनी, स्वादुता निपुणा, नवयौवनं प्राप्ता, नानाभोगैः देवानां नाथं हर्षयति स्म। स्वसहधर्मिण्याः सुवर्णशय्यायां, स तस्याः चरणयोः, मृगाक्ष्याः, सुखितः कामवशः स्थितः। ततः स्वयं शक्रः, अतिशयेन तुष्टः, तस्याः गुणैः आकृष्टचित्तः, सुवर्णपेटिका निर्माय, तस्यै दत्तवान्। एवं गङ्गायाः माहात्म्यं, पुण्यं, पापनाशनं, मोक्षप्रदं, दिव्यं, श्रवणे, स्मरणे, सेवायां च, विस्तरेण उक्तम्।