नराणां मित्रवर्जनं नरकदुःखस्य कारणं भवति, हे पृथिवीपते, अहं स्वयमेव एतद् दृष्टवान्—एतावदेव। पित्रभक्तिः तु, हे द्विजश्रेष्ठ, इह च परत्र च दुःखदायिनी; इह धनहानिः, परत्र तु नरकप्राप्तिः भवति। अहं मन्ये, हे राजन्, ब्रह्महत्या पापादिकमपि ततो वरम्—तत्र कदाचित् प्रायश्चित्तं सिध्यति, इदं तु नित्यं स्थिरं भवति। यः पुण्यवृक्षः क्लेशेनार्जितः, सर्वदुःखनाशनः, स पित्रवर्जनरूपेण पुरुषैः पृथिव्यां कुल्हरकर्मणा छिद्यते। यत् किञ्चिद् पितृमुखे दत्तं, हे राजन्, हे रिपुदापन, तत् विष्णुना स्वयमेव भुज्यते, यतः हरिः पितृरूपधारी भवति। ये जनाः माता-पित्रोः, प्रत्यक्षदेवतयोः, अहर्निशं सेवा कुर्वन्ति, ते भगवतः कृपया सर्वसिद्धिम् आप्नुवन्ति। ये पित्रभक्तिरहिताः पुरुषाः, ते सहस्रयुगपर्यन्तं नरके वसन्ति। अतः मम इदानीं महद्दुःखम् आगतम्; कदा मम सह भार्यया मोक्षः स्यात्, न जानामि। एवं तस्य वचनानि श्रुत्वा, आलिङ्ग्य च तम्, हे द्विजश्रेष्ठ, राजा हृष्टः सञ्जातः, पुनः पुनः विस्मयं प्राप। राजा उवाच—अहो, अद्भुतानि एतानि वचनानि, हे गृध्र, त्वत्तः श्रुतानि; नाहं नापरे चास्माकं हृदि निश्चयं प्राप्नुवन्ति। ततः आकाशे शब्दयमानः वाणी बभूव, हे राजन्—"सत्यं सत्यं सत्यं, अत्र संदेहो नास्ति।" ततः स पक्षी, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, भार्यया सहितः, गङ्गामाहात्म्यकथनात् पूर्ववत् सञ्जातः। दिवि दुन्दुभयो निनदुः, श्रेष्ठा गन्धर्वाः जगुः, अप्सरसां गणाः नृत्यम् अकुर्वन्, पुष्पवृष्टिः अपतत्। दिव्यः रथः आगतः, सर्वसुखसमन्वितः; कैटभारिप्रेषिताः दूतगणाः आगच्छन्। ततः स सर्वव्यापी, हे ब्राह्मण, प्रियया सह त्वरया रथमारुह्य, हरिधाम प्रति जगाम। एवं अद्भुतकृत्यं श्रुत्वा, राजा, हे द्विजश्रेष्ठ, पुत्रैः भार्यया च सह, गङ्गासेवायां भक्तिमान् अभवत्। त्रिषु लोकेषु तीर्थमपि नास्ति या भागीरथ्याः समं; तस्याः नाम मात्रेण मोक्षः लभ्यते। गङ्गाद्वारस्य माहात्म्यं, सर्वपापनाशनं, उच्यते, हे द्विजश्रेष्ठ; किम् अन्यत् श्रोतुम् इच्छसि? ये जनाः श्रद्धया अयं अध्यायं देवालये पठन्ति, ये च भक्त्या द्विजाः शृण्वन्ति, तेषां पापानि तत्क्षणाद् नश्यन्ति। व्यास उवाच—पुनः, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, गङ्गायाः परमं माहात्म्यं वक्ष्यामि; मोक्षकामः चेत्, गङ्गाकथामृतं पिब। गङ्गया सर्वदानं दीयते, सर्वयज्ञाः क्रियन्ते; गङ्गया विष्णुः पूज्यते, हे भीष्म, मातृभक्तिवत्। गङ्गायां यानि धर्मकृत्यानि क्रियन्ते, तानि सर्वाणि अक्षयानि भवन्ति, हे जैमिने। यः पुरुषः प्रवहन्तीं गङ्गां दृष्ट्वा, श्रद्धया तस्यां जलं प्राप्तुम् उत्थाय गच्छति, स सहस्राश्वमेधफलं प्राप्नोति। यः गङ्गायाः सन्निधौ श्रद्धया न तिष्ठति, तस्य पशुयोनि जन्म जन्मनि भवति। यः गङ्गाजलं प्राप्त्वा श्रद्धया न गृह्णाति, तस्य दशकोटिजन्मार्जितं पुण्यं तत्क्षणाद् विनश्यति। यो ब्राह्मणः गङ्गातटं गन्तुम् इच्छन्तं निवारयति, स कुलजन्मापि रौरवनरकं यान्ति। यः गङ्गातटे मूत्रपुरीषं करोति, तस्य प्रायश्चित्तं नास्ति, कोटिकल्पेष्वपि। यः गङ्गातटे कफं, लाला, मलं, अश्रु, वा विष्ठां क्षिपति, स निश्चितं नरकवासी भवति। यः गङ्गायां अवशिष्टं वा कफं क्षिपति, स घोरं नरकं गच्छति, ब्रह्महत्यापापं च प्राप्नोति। यः मूढः गङ्गातटे पापं करोति, तस्य पापं न क्षयं याति, अन्यत्र तीर्थेभ्यः शमः नास्ति। अन्येषु तीर्थेषु कृतं पापं गङ्गायां नश्यति, गङ्गायां कृतं पापं क्वापि न शम्यते। अतः शास्त्रज्ञैः गङ्गायां पापं न कर्तव्यम्; कर्मणा, मनसा, वाचा धर्मसञ्चयः कर्तव्यः। नास्ति भूमिः, न पर्वतः, न वनानि, यत्र गङ्गा सन्निध्येन पापं नाशयति। हे जैमिने, गङ्गातटं त्यक्त्वा अन्यत्र क्षणमपि न वसेत्, शतानि कर्मणामपि सन्ति चेत्। भिक्षाम् अशित्वापि गङ्गातटे वासः कर्तव्यः; न क्षणमपि अन्यत्र गन्तव्यम्, राज्यं लब्ध्वापि। ब्रह्महत्यादिकः अपि गङ्गायां शरीरं त्यक्त्वा मुच्यते; अन्यत्र सहस्राश्वमेधैः अपि मोक्षः न लभ्यते। यः गङ्गातटे वसति, हरेः पूजायां भक्तिमान्, स यदि पूर्वजन्मसु हरिं न पूजितवान्, तस्य गङ्गायाम्, जगन्मातरि, भक्तिर्न जायते। शृण्वन्तु सर्वे मनुष्याः, पुनः पुनः अहम् उक्तवान्। गङ्गास्नानात् परं परमं पदं लभ्यते; यः मृत्युकाले "गङ्गे गङ्गे" इति उच्चारयति, स सर्वपापात् विमुक्तः, दिव्यैः दशसहस्रैः संवत्सरैः स्वर्गे वसति; यस्य मृत्युकाले गङ्गाकथानं आरभ्यते, हे द्विज।