गङ्गायाः जलानि पतित्वा तेषां कोमलानि शरीराणि तत्क्षणमेव विनष्टानि, सर्वपापानि च क्षालितानि। ततः सुन्दरनेत्राः दूताः तत्र समुपाजग्मुः, सर्वोपभोगसम्पन्नाः दिव्यरथाश्च तत्र आगताः। पापरहिताः ते तुलसीमाल्यभूषिताः दिव्ये रथे समारूढाः विष्णुपुरीं प्रति प्रस्थिताः। किञ्चित्कालं ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः लोके तस्थुः, ततः ब्रह्मणाज्ञया इन्द्रपुरीं गताः। तत्र देवैरपि दुर्लभं सुखं भुक्त्वा, किञ्चित्कालं तत्र स्थित्वा, पुनः पृथिव्यां भोगाय जाताः। राजन्, तव विशुद्धे कुलसम्भवे तेषां गङ्गायां शरीरत्यागात् पुनर्जन्मनः मोक्षः प्राप्तः। तथापि पृथिव्यां भोगाय पुनः पुण्यश्लाघ्याः सुतपौत्रैः परिवृताः दीर्घकालं जगत्सम्पूर्णं भुक्त्वा तिष्ठन्ति। गङ्गायां मरणं प्राप्य, यत् योगिभिरपि दुरलभं, तौ नरायणसंयोगं प्राप्स्यतः। एवं पूर्वजन्मचरितं स्मृतिवैभवेन मया उक्तं, राजेन्द्र। गङ्गायां मृत्युम् आसाद्य तौ एतां स्थितिं प्राप्तवन्तौ; वयं तु पापकर्माणः केन उद्धार्येमहि? नराणां मित्रावज्ञया नरकयातना लभ्यते; अहम् एतदेव स्वयम् दृष्टवान्, राजन। पितृभक्त्या दुःखं लभ्यते, द्विजश्रेष्ठ; अत्र धनहानिः, परत्र नरकः। ब्रह्महत्यादिपापं शम्यते, किन्तु पितृनिन्दनं न कदापि; अतः तदपि श्रेयस्करं मन्ये। पुण्यवृक्षः, दुःखेन संचितः, पितृनिन्दनकुठारेण भूमौ छिद्यते। यत् पितृणां मुखे दत्तं, तद् विष्णुर्भुङ्क्ते; सः हि पितृरूपं धारयति। ये जनाः पितरौ प्रत्यक्षदेवतौ सेवन्ते, ते भगवतः प्रसादेन सर्वसिद्धिं लभन्ते। ये पितृभक्तिरहिताः, ते सहस्रयुगपर्यन्तं नरके तिष्ठन्ति। एवं मम महद्दुःखं जातम्; कदा मया भार्यया सह मोक्षः प्राप्स्यते, न जानामि। इत्येतद्वचनं श्रुत्वा, तं परिष्वज्य, द्विजोत्तम, राजा हृष्टः पुनः पुनः विस्मितः अभवत्। राजा उवाच—अहो, अश्चर्यं वचः, वयंसर्वे निश्चयं न गच्छामः। ततः आकाशे शब्दायमानः वाणी बभूव—सत्यं सत्यं सत्यं, नात्र संशयः। तदनन्तरं स पक्षिराजः भार्यया सह पूर्ववत् अभवत्, गङ्गामाहात्म्यश्रवणेन। दिवि दुन्दुभयोऽनदन्, गन्धर्वश्रेष्ठाः जगुः, अप्सरसाम् गणाः नृत्यन्त्यः, पुष्पवृष्टिः च अभवत्। दिव्यः रथः सर्वोपभोगयुक्तः आगतः, कैटभारिविनियुक्ताः दूताः तत्र समुपाजग्मुः। ततः सर्वगतः सः भार्यया सह तं रथं समारुह्य हरिमन्दिरं प्रस्थितः। एवं अद्भुतं कर्म श्रुत्वा राजा पुत्रैः भार्यया च सह गङ्गासेवायां निष्ठितः अभवत्। त्रिषु लोकेषु भागीरथ्याः सदृशं तीर्थं नास्ति; केवलं नामोच्चारणेन मोक्षः सुलभः। गङ्गाद्वारस्य माहात्म्यं, सर्वपापनाशकं, श्रुतं त्वया, द्विजोत्तम; किं अन्यत् श्रोतुम् इच्छसि? ये जनाः श्रद्धया अयं अध्यायः देवालये पठन्ति, द्विजाः शृण्वन्ति च, तेषां पापानि क्षणेन विनश्यन्ति। पुनः वयासः उवाच—पुनरपि गङ्गायाः परमं माहात्म्यं ते कथयामि, ब्राह्मणश्रेष्ठ; यः मोक्षं इच्छति, सः गङ्गाकथामृतं पिबेत्। गङ्गया सर्वदानानि दत्तानि, सर्वयज्ञाः क्रियन्ते; गङ्गया विष्णुः पूज्यते, मातृभक्त्या इव, भीष्म। गङ्गायां यानि पुण्यकर्माणि क्रियन्ते, तानि सर्वाणि अक्षय्याणि भवन्ति, जैमिने। यः गङ्गां दृष्ट्वा, श्रद्धया तस्य जले प्रविशति, सः सहस्राश्वमेधफलम् आप्नोति। यः श्रद्धया गङ्गाजले न तिष्ठति, सः जन्मजन्मनि तिर्यग्योनौ वर्तते। यः गङ्गाजलं प्राप्त्वा श्रद्धया न गृह्णाति, तस्य दशमिलियनिर्जन्मार्जितं पुण्यं क्षणेन विनश्यति। यः ब्राह्मणः गङ्गातटगमनं इच्छन्तं निवारयति, सः कुलीनोऽपि रौरवनरकं गच्छति। यः गङ्गातटे मूत्रपुरीषं करोति, तस्य कोटियुगेष्वपि न प्रायश्चित्तम्। यः कफं लाला वा मलं अश्रू वा गङ्गातटे निक्षिपति, सः निश्चितं नरकवासी भवति। यः गङ्गातनौ उच्छिष्टं वा कफं त्यजति, सः घोरं नरकं गच्छति, ब्रह्महत्यानृणं च लभते। मूढः यः गङ्गातटे पापं करोति, तस्य तत्पापं न कदापि क्षयं यायात्, न च अन्यत्र तीर्थे शम्यते। एवं गङ्गामाहात्म्यं पूर्वचरितं च श्रुत्वा, धर्मनिष्ठायाः गङ्गायाः माहात्म्यं सततं कीर्तयेत्, श्रद्धया सेवेत च।