अथ अर्जुनः सर्वमिदं यथावत् वासुदेवाय, उग्रसेनाय, ऋुक्मिण्यै, अन्याभ्यश्च मुख्याभ्यः पत्नीभ्यः निवेदयामास। तद्वचनं श्रुत्वा द्वारवत्याः सर्वे जनाः, नार्यश्च, अन्तःपुरात् निर्गत्य, वासुदेवेन, उग्रसेनैः, कृष्णस्य प्रियाभिः सह शीघ्रं हरिं प्रति जग्मुः। ततः सर्वे वासुदेवः, उग्रसेनः, अक्रूरः, सर्वे च यादवश्रेष्ठाः देहान् परित्यज्य नित्यं वासुदेवं प्राप्नुवन्। रेवती च बलभद्रस्य देहमालिङ्ग्य वह्निं प्रविवेश; तद्वपुषा दिव्यमयानं समारुह्य साङ्कर्षणस्य दिव्यधाम प्राप्नोत्। एवं रुक्मपुत्री प्रद्युम्नेन सह, उषा च अनिरुद्धेन सह, सर्वाश्च यादवस्त्रियः स्वस्वपत्नीनां शरीराणि पूजयित्वा वह्निं प्रविश्य तद्गतिं प्रापुः। तेषां सर्वेषां अन्त्यकर्माणि अर्जुनः स्वयं अकरोत्। तस्मिन्नेव काले दारुकः अपि दिव्येन रथेन सुग्रीवेण, दिव्याश्वयुक्तेन, सर्वरत्नभूषितेन, आगतः। ततः पारिजातवृक्षः, सुधर्मा दिव्यसभा, इन्द्रलोकश्च देवलोकं प्रति जग्मुः। तस्मिन्नन्तरे द्वारवती पुरी महोदधेः जले निमग्ना। अनन्तरं सर्वाः षोडशसहस्रं पत्न्यः अर्जुनेन सह इन्द्रप्रस्थं गच्छन्त्यः चौरैः अपहृताः। पूर्वं हि एता नार्यः देव्या गन्धर्व्यश्च आसन्; ते महर्षिमष्टावक्रं दृष्ट्वा हसितवन्त्यः, तेन श्रापिताः वेश्यत्वं प्राप्ताः। ताः पुनः तं संतुष्टाः पूजिताश्च तेन कृपया वासुदेवं सर्वलोकपूज्यं पतिं लब्ध्वा, तस्यैव शापेन चौरपाशे पतिताः। अर्जुनः अपि तैः चौरैः पराजितः, दुःखेन पीडितः, चिन्तयामास – “मम बाहुबलं, वीर्यम्, ऐश्वर्यं च सर्वं कृष्णेन सह गतं; अद्य मे सौभाग्यं समाप्तम्।” इति मन्यन्, सायंतनसूर्य इव किरणवर्जितः, स्वपुरीं निरानन्दः प्रविवेश। एवं सर्वदेवानां हितार्थं, पृथिव्याः भारनाशनाय, वासुदेवः यादववंशे अवतीर्य, सर्वान् महादैत्यान् विनाश्य, पृथिवीभारं क्षपयित्वा, नन्दव्रजद्वारकामथुरावासिनः सर्वान् स्थावरजङ्गमान् कालमृत्युपाशात् मोचयित्वा, तान् परं नित्यं योगगोलोकपदं स्थापयित्वा, तत्रैव दिव्यपत्नीभिः सेव्यमानः वासुदेवः स्थितवान्। सर्वे अन्यावताराः तस्यैव; श्रीकृष्णस्य महात्म्यं पृथिवीभारनाशनाय; लक्ष्मीपतिः तदर्थमेव प्रादुर्भूतः। एष कृष्णचरितं पापिनां नाशनाय; श्रीकृष्णः करुणासिन्धुः सदा वैकुण्ठे रमते। एतत् कृष्णस्य चरितं, हे देवि, मया संक्षेपेण ते कथितम् – सर्वफलप्रदं। यः केनापि भक्त्या वासुदेवकृत्यानि पठति, स्मरति, शृणोति वा, स परं पदं प्राप्नोति। बालकृष्णकृत्यानि शृण्वन्, महानल्पपापयुक्तः अपि, सर्वपापैः विमुच्यते। यः हरिं द्वारकायां ऋुक्मिण्या सहितं स्मरति, स नूनं महैश्वर्यम् आप्नोति, नात्र संशयः। संग्रामे, आपदि, शत्रुसंकटे वा, यः सर्वदेवाधिपतिं चिन्तयति, स नूनं जयमाप्नोति। यः तं गोपवने गोपिकाभिः सह क्रीडन्तं स्मरति, स सर्वकामान् लभते, सौभाग्यं च प्राप्नोति। महाप्राप्तविपत्तिषु, रोगेषु वा, यः नित्यं तं च, काशीस्थितां भीषणक्रित्यां च स्मरति, स विमुच्यते। किमुक्तेन बहुना? सर्वदा सर्वतो वा, मनीषिणः केवलं “नमो कृष्णाय” इति मन्त्रं जपन्तु। नमो कृष्णाय वासुदेवाय, हरये परात्मने; पुनः पुनः नमः गोविन्दाय, शरणागतदुःखनाशनाय। यः एष मन्त्रं प्रति दिनं भक्त्या जपति, स सर्वपापैः विमुक्तः विष्णुलोकं प्राप्नोति। जनार्दनः सर्वदेवेशः; लोकसंरक्षणाय नानारूपाणि धारयति। त्रिपुरनाशनाय अहं हरिः बुद्धरूपेण तान् शत्रून् मोहयित्वा पूजितवान्। तेन मोहिताः ते धर्मरहिताः शत्रवः मया नारायणास्त्रेण निहताः। कल्यन्ते जनार्दनः ब्राह्मणगृहे अवतीर्य भीषणान् म्लेच्छान् नाशयिष्यति। एवं सर्वरूपाणि जगन्नाथस्य मया यथायथं वर्णितानि। किं अन्यत् इच्छसि श्रोतुम्, शुभे? इति श्रीपद्मपुराणे उत्तरखण्डे उमामहेश्वरसंवादे “कृष्णस्य स्वधामगमनवर्णनं” नाम द्विशतद्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। अनन्तरं जैमिनिः व्यासं प्राह – “भगवन्, क्रियायोगस्य तत्त्वं श्रोतुमिच्छामि; तद्विस्तरतो ब्रूहि।” व्यासः उवाच – “दुर्लभं हि मानुषं शरीरं लोके; तदवाप्य, मुक्त्यर्थं योगः साधनीयः। क्रियायोगः ध्यानयोगश्च उभौ योगसञ्ज्ञकौ; तत्र क्रियायोगः प्रथमः, सर्वाभिलाषितं फलप्रदः। नद्याः स्नानं, विष्णोः पूजनं, दानानि, विप्रसेवा, एकादशीव्रतपालनं, आमलक्याः तुलस्याश्च भक्ति, अतिथिपूजनं – एतानि क्रियायोगाङ्गानि संक्षेपेण प्रोक्तानि। क्रियायोगेन विना, ध्यानयोगेन सिद्धिः; क्रियायोगनिष्ठः विष्णोः परं पदं प्राप्नोति। जैमिनिः पुनः पप्रच्छ – “भगवन्, क्रियायोगाङ्गानां महात्म्यं विस्तरय, यदि त्वं प्रसन्नः। गङ्गायाः माहात्म्यं किम्? विष्णुपूजनस्य फलम् किम्? दानानां श्रेष्ठं किम्? द्विजानां भक्ति का? एकादश्याः फलं किम्? धात्र्याः भक्ति का? तुलस्याः भक्ति का? अतिथिपूजनं किम्?