ततः स भगवान् तस्मै योगिभिः प्राप्यं नित्यं पुनर्नावर्तमानं सर्वोपनिषदात्मिकं वैष्णवं लोकं ददौ। तस्मिन्नेव क्षणे स मानवदेहं परित्यज्य, स्वसुतैः सर्वभिरपत्नीभिश्च सह, पञ्चोपनिषदात्मनं दिव्यं वैष्णवं रूपं धारयन्, दिव्ययानमाधिरुह्य, सहस्रसूर्यसङ्काशं देवकन्यागणैः परिवृतः, एकं सुवर्णमयं वासुदेवस्य लोकं जगाम। तस्मिन्नन्तरे दारुकः रथमारुह्य विष्णुमुपससार। श्रीकृष्णोऽपि तदा सन्देशं प्राह—“मम सदृशं पार्थं यथापूर्वं आनयेत्” इति। ततः स मनोजवेन रथेनार्जुनसमीपं जगाम। अथार्जुनः स्वपत्नीभिः सह रथमास्थाय, विवाहकर्माणि कृत्वा, प्रणम्य, कृताञ्जलिः पप्रच्छ—“किं करवाणि?” इति। श्रीकृष्णस्तमुवाच—“पार्थ, अहं स्वीयं लोकं गमिष्यामि; त्वं द्वारवतीं गत्वा, तत्र स्थिताः मम अष्टौ पत्न्यः—रुक्मिण्यादयो—ताः मम देहसन्निधौ प्रापय” इति। स च दारुकसहितः पुरीमविशत्। एवमेतस्मिन्नन्तरे, दिव्ययानैः विहायसि स्थिताः देवाः श्रीकृष्णस्य स्वर्गगमनं दृष्ट्वा, मुनिभिः सह स्तुवन्तः, पुष्पवृष्टिं च कृतवन्तः। श्रीकृष्णः अपि तदा, यः देहः सकलजगदुत्पत्तिस्थितिलयकारणं क्षेत्रज्ञः योगिनां ध्यानगम्यः, व्याधिरहितः, वासुदेवस्वरूपः, तं मानवदेहं परित्यज्य, गरुडमारुह्य, महर्षिभिः स्तूयमानः, प्रययौ। एवं सर्वमिदं अर्जुनः वसुदेवाय, उग्रसेनाय, रुक्मिण्यादिभ्यश्च मुख्याभ्यः पत्नीभ्यः निवेदितवान्। तदश्रुत्वा सर्वे द्वारकावासिनः स्त्रियश्च अन्तःपुरं त्यक्त्वा, वसुदेवेन उग्रसेनयाऽथ कृष्णप्रियाभिः सह शीघ्रं हरिसमीपं ययुः। ततो वसुदेवः, उग्रसेनः, अक्रूरः, सर्वे च यादववृद्धाः, देहान् परित्यज्य, शाश्वतं वासुदेवं प्राप्नुवन्। रेवती अपि बलभद्रदेहं परिष्वज्य, अग्निमाविशत्; ततः तद्गात्रं प्राप्य, दिव्यं विमानमारुह्य, स्वपतेः संकर्षणस्य दिव्यलोकं जगाम। एवं रुक्मपुत्र्या सह प्रद्युम्नः, उषया सह अनिरुद्धः, सर्वाश्च यादवस्त्रियः, स्वपतिसमर्पणं कृत्वा, अग्निमाविशन्। तेषां सर्वेषां अन्त्यकर्माणि अर्जुनः अकुर्वत्। तस्मिन्नेव काले दारुकः अपि दिव्यं रथं सुग्रीवं, सर्वरत्नविभूषितं, दिव्याश्वयुक्तं समारुह्य आगतः। ततः पारिजातवृक्षः, सुधर्मा सभाभवनं, इन्द्रलोकश्च अपि देवलोकं जग्मुः। तदा द्वारवती पुरी महानद्यां निमग्ना अभवत्। अनन्तरं, सर्वाः षोडशसहस्रयोषितः अर्जुनसहिताः इन्द्रप्रस्थं गच्छन्त्यः, चौरैः गृहीताः। पूर्वं हि एता देव्यो गन्धर्वकन्याश्च महर्षेः अष्टावक्रस्य दर्शनकाले हसितवन्त्यः; तेन शप्ताः पतिताभिः, तस्य प्रसादात् वासुदेवं पतिं लब्ध्वा, सर्वलोकपूजिताः, पुनः तस्य शापेन चौरपाशं प्राप्ताः। अर्जुनः अपि चौरैः पराजितः, दुःखेन पीडितः, चिन्तयामास—“मम बाहुबलं, वीर्यम्, सर्वशौर्यं च कृष्णसहितं गतं; अद्य मम श्रीः क्षीणा” इति। एवं रश्मिशून्यस्यास्तमितार्कस्येव, स्वपुरीं निरानन्दः प्रत्यागच्छत्। एवं सर्वेषां देवानां हिताय, पृथिवीभारविनाशाय, वासुदेवः यादवकुले अवतीर्य, सर्वान् महादैत्यान् विनिहत्य, पृथिवीभारं विनिहृत्य, नन्दव्रजद्वारकामथुरावासिनः सर्वान् चलाचलान् कालमृत्युपाशात् मोचयित्वा, परं नित्यं योगिनां सुवर्णं विशुद्धं लोकं स्थापयित्वा, दिव्याभिः पत्निभिः सेव्यमानः, वासुदेवः तत्र स्थितवान्। अत्र श्लोकाः—सर्वेऽप्यन्येऽवतारास्तस्यैव; श्रीकृष्णस्य महाकर्माणि पृथिवीभारनाशाय; लक्ष्मीपतिः तदर्थमवतीर्णः। इयं कृष्णकथा पापिनां विनाशाय; श्रीकृष्णः करुणासिन्धुः सदा वैकुण्ठे रमते। एषा ते देवि, श्रीकृष्णस्य महोत्सवमंगलकथा संक्षेपेण मया कथिता, सर्वफलप्रदा। यः कश्चिद् वासुदेवकर्माणि श्रद्धया पठति, स्मरति, शृणोति वा स हरीसन्निधौ परां गतिं लभते। महापातकयुक्तोऽपि यो बालकृष्णकथां शृणोति, सर्वपापैः विमुच्यते। यो द्वारकायां रुक्मिण्या सह स्थितं हरिं स्मरति, स नूनं महैश्वर्यं प्राप्नोति—नात्र संशयः। संग्रामे, आपदि, शत्रुवेष्टिते दुर्गे, देवाधिपतिं ध्यात्वा विजयो निश्चयेन लभ्यते। गोपवने गोपीजनैः सह क्रीडन्तं तमेकं स्मरन् सर्वकामान् प्राप्नोति, शुभं च विन्दति। महोपद्रवे वा रोगे वा, नित्यं तं च भीषणं काश्यां स्थितां कृत्त्यां च स्मरन्, विमुक्तो भवति। किं बहुना? सर्वदा सर्वतोयेषु च, विद्वद्भिः केवलं मन्त्रः पठनीयः—“नमो कृष्णाय” इति। नमः कृष्णाय वासुदेवाय हरये परमात्मने; पुनः पुनः नमः गोविन्दाय शरणागतदुःखनाशिने। प्रतिदिनं भक्त्या मन्त्रं पठन्, हे देवि, सर्वपापैः विमुक्तः, विष्णुलोकं प्राप्नोति। जनार्दनः सर्वदेवानां प्रभुः; लोकसंरक्षाय विविधरूपाणि धारयति। त्रिपुरविनाशाय अहं हरिं बुद्धरूपिणं पूजयामास; तेन शत्रवः मोहिता। तदुपदेशेन मोहिताः धर्मविहीनाः ते देवद्विषः मया नारायणास्त्रेण निहताः। युगान्ते जनार्दनः ब्राह्मणगृहे अवतीर्य, भीषणान् म्लेच्छान् विनाशयिष्यति। एवं सर्वरूपाणि भगवानः पृथक्पृथग्वृत्तानि मया वर्णितानि। किं वाञ्छसि श्रोतुमन्यत्, शुभे! वद।