तत्र शिशुपालः श्रीकृष्णं प्रति नानाविधदोषवचनानि प्रावर्तयत्। तदा श्रीकृष्णः सुदर्शनचक्रेण तस्य शिरः छित्त्वा तमवधीत्। सः त्रिषु जन्मसु अन्ते हरिसाम्यं प्राप्तवान्। ततः शिशुपालवधं श्रुत्वा दन्तवक्त्रः कृष्णं युद्धाय मथुरां प्राप्तः। श्रीकृष्णः अपि तद्वार्ता श्रुत्वा रथमारुह्य मथुरां युद्धाय प्रस्थितः। मथुरापुरद्वारे यमुनातटे दन्तवक्त्रवसुदेवयोः दिवसरात्रं महायुद्धमभवत्; तत्र श्रीकृष्णः गदया तं दन्तवक्त्रं निपातितवान्। सः सर्वाङ्गभिन्नः वज्राहतः पर्वत इव भूमौ निपत्य मृतः। सः अपि योगिभिः गम्यं परमानन्दमयं नित्यं परमधाम हरिसायुज्यं प्राप्तवान्। एवं जयविजयौ सनकादिशापप्रसङ्गेन केवलं भगवत्क्रीडानिमित्तं संसारे अवतीर्य, त्रिषु जन्मसु अपि तेनैव हतौ, त्रिजन्मान्ते मोक्षं प्राप्तवन्तौ। ततः श्रीकृष्णः तं हत्वा यमुनां तीर्त्वा नन्दव्रजं गतः, तत्र पूर्वजनकौ प्रणम्याश्वास्य च, ताभ्यां स्नेहपूरितकण्ठाभ्यां आलिङ्गितः, सर्वान् वृद्धगोपान् प्रणम्य तान् चाश्वास्य, उपस्थितान् रत्नाभरणादिभिः तुष्टवान्। कलिन्दीतटे रम्ये पुण्यवृक्षसमाकीर्णे केशवः गोपिकाभिः दिनरात्रं क्रीडां कृतवान्। हरिः गोपवेषधारी तत्र द्विमासान् रम्यक्रीडासुखनिमग्नः प्रेमामृतबन्धनः वसन् अवसत्। ततः नन्दः, गोपाः, जनाः स्वसुतभार्यैः सह, पशवः, पक्षिणः, मृगाश्च, वासुदेवकृपया दिव्यतनूः प्राप्य, दिव्ययानैः परमवैकुण्ठलोकं जग्मुः। श्रीकृष्णः नन्दव्रजवासिभ्यः परमनिर्मलधाम दत्त्वा, सुरगणैः स्तूयमानः शोभनां द्वारवतीं प्रविष्टवान्। तत्र वसुदेवः, उग्रसेनः, संकर्षणः, प्रद्युम्नः, अनिरुद्धः, अक्रूरः, अन्ये च प्रतिदिनं तं पूजयामासुः। सः षोडशसहस्रपत्नीभिः, अष्टाभिः दिव्यपत्नीभिः, विश्वरूपधारी, दिव्यरत्नैः भूषितः, विविधानि गृहानि पुष्पशय्यानि च आश्रित्य, ताः सर्वाः तुष्टवान्। ततः ब्राह्मणः, बाल्यसखः रामकृष्णयोः, नितरां दारिद्र्यपीडितः, भिक्षितशालिप्राप्तवस्त्रधारी, श्रीद्वारकापुर्यां वासुदेवं द्रष्टुं आगतः। सः किञ्चित्कालं मौनं रुक्मिण्याः अन्तःपुरद्वारे स्थितः। श्रीकृष्णः तं ब्राह्मणमागतं विज्ञाय, प्रद्युम्नेन सह सुस्वागतं कृत्वा, तस्य वामहस्तं गृहीत्वा, अन्यस्मिन् कक्षे सुखासने उपवेश्य, कम्पमानं तं रुक्मिण्या स्वर्णकलशोदकं नीत्वा पादप्रक्षालनं कृत्वा, विधिवत् सत्कारं चकार। तं दिव्यभोजनपानेन तृप्तं कृत्वा, कृष्णः स्वहस्तेन तस्य ब्राह्मणस्य जीर्णवस्त्रे स्थापितं भिक्षाशालिकं हृष्टः स्वयं खादितवान्। तत्क्षण एव कृष्णस्य तदन्नग्रहात् ब्राह्मणः महद्वित्तधान्यवस्त्राभरणसम्पत्तिं प्राप्तवान्। तथापि कृष्णेन विसृष्टः सः चिन्तयामास—‘कृष्णो मम वस्त्रं वा वित्तं वा न दत्तवान्’ इति, स्वनगरं प्रविष्टः। स्वगृहे महद्वित्तधान्यसमृद्धिं दृष्ट्वा, ‘एतत् तस्य प्रसादेन प्राप्तम्’ इति मनसि हृष्टः, भार्यया सह दिव्यवस्त्राभरणधारी सर्वान् कामान् भोक्त्वा, हरिं तुष्ट्वा बहून्यग्निहोत्रादीनि यज्ञान् च कृत्वा, तेनैव कृपया परमं नित्यं स्वर्गसौख्यं प्राप्तवान्। ततः धृतराष्ट्रपुत्रः दुर्योधनः द्यूतदुर्व्यवहारात् पाण्डुपुत्राणां राज्यं हरित्वा, तान् स्वदेशात् निष्कास्य चकार। ते युधिष्ठिरभीमार्जुननकुलसहदेवाः, धर्मपत्नी द्रौपद्याः सह, महावने द्वादशवर्षाणि स्थित्वा, एकवर्षं विराटराज्ञः मत्स्यदेशे गूढवेषे निवसन्तः, वासुदेवं मित्रं कृत्वा, धृतराष्ट्रपुत्रैः सह युद्धाय प्रस्थिताः। धृतराष्ट्रपुत्रपाण्डुपुत्राणां च, बहूनां राज्ञां च संनिधौ, पुण्ये कुरुक्षेत्रे देवैरपि भीषणे महायुद्धमभवत्। तत्र श्रीकृष्णः अर्जुनस्य सारथ्यं कृत्वा, स्वशक्तिं तस्मिन्संप्रवेश्य, दुर्योधनभीष्मद्रोणमुख्यान् सर्वान् राज्ञः, तेषां चैकादशाक्षौहिणीबलं, अर्जुनेन सह हत्वा, पाण्डवान् राज्ये स्थाप्य, पृथिवीभारं हृत्वा स्वपुरीं प्रतिनिवृत्तवान्। कस्मिंश्चिद्दिने कश्चन वैदिकब्राह्मणः पञ्चवर्षीयं मृतपुत्रं राजद्वारे स्थाप्य, महतीं विलापवाचं कृष्णं प्रति उक्तवान्। कृष्णः तस्य तिरस्कारं श्रुत्वा मौनं स्थितवान्। ब्राह्मणः उवाच—‘मम पञ्च पुत्राः पूर्वं हताः, एष षष्ठः; यदि कृष्णः एतम् जीवयितुं न शक्नोति, अहं राजद्वारे प्राणान् त्यक्ष्यामि’ इति। तस्मिन्नेव समये अर्जुनः कृष्णदर्शनाय आगतः, ब्राह्मणं पुत्रशोकविलीनं दृष्ट्वा, तं पञ्चवर्षीयं मृतं बालकं दृष्ट्वा, करुणया पूर्णः, ब्राह्मणं विश्वस्तं कृत्वा प्रतिजगाद—‘अहं तव पुत्रं पुनरानयिष्यामि’ इति। ब्राह्मणः तेन आश्वासितः हृष्टः अभवत्। ततः अर्जुनः बहूनि प्राणसंजीवनास्त्राणि तस्य बालके विनियुज्य, जीवितं न प्राप्य, प्रतिज्ञाविघ्नेन दुःखितः, आत्मनः प्राणत्यागमिच्छया व्याकुलः अभवत्। सर्वं तद्विज्ञाय श्रीकृष्णः अन्तःपुरात् निर्गत्य, ब्राह्मणं सांत्वयन् उवाच—‘सर्वान् तव पुत्रान् दास्यामि’ इति। तं समाश्वास्य, अर्जुनेन सह गरुडमारुह्य, वैष्णवलोकं गतः। तत्र नारायणं लक्ष्म्या सह दिव्यरत्नमण्डपे स्थितं दृष्ट्वा, कृष्णार्जुनौ प्रणम्य, सः तौ बाहुभ्यां आलिङ्ग्य, ‘किमर्थं आगतम्?’ इति पृष्टवान्। कृष्णः उवाच—‘भगवन्, वैदिकब्राह्मणस्य पुत्रान् देहि।’ ततः नारायणः कृष्णाय तान् ब्राह्मणपुत्रान् यथावयः दत्तवान्। श्रीकृष्णः हृष्टः, तान् बालकान् गरुडस्कन्धे स्थाप्य, अर्जुनेन सह स्वयं आरोह्य, सुरगणैः स्तूयमानः द्वारकां प्रविष्टः। तान् षड् बालकान् ब्राह्मणाय दत्त्वा, ब्राह्मणः महाहर्षविह्वलः, कृष्णं ‘भवतु ते कल्याणम्’ इति आशीर्वदितवान्।