श्रुत्वा पवित्रेण वासुदेवेण पितरं पौण्ड्रकं निहतमिति, तस्य पुत्रः दण्डपाणिः, मातर्या प्रेरितः, मृत्युनाऽनुशिष्टः, कुलपुरोहितेन च शिक्षितः, महत् शैवं यज्ञं शंकराय समारभत। तेन तुष्टः शिवः, स्नेहेन च कृष्णवधाय, तस्मै बलवतीं माहेश्वरीं कृत्यां दत्तवान्। सा माहेश्वरी, ज्वलद्रूपा, ज्वालामुकुटा, पिङ्गलोक्षणा, विशालवक्त्रज्वलदनलमुखी, त्रिशूलधारिणी, भस्माङ्गरागिता, मुण्डमालाविभूषिता, सर्वदेवताभयङ्करी, रुद्रेण दत्ता, काशीराजेन स्वपुत्रैः, भार्याभिः, बान्धवैः सह, श्रीकृष्णविनाशाय प्रेषिता। सा सर्वलोकभीषणा, स्वतेजसा समग्रां पृथिवीं दहन्ती, प्रलयमेखलाघोषसमन्विता, द्वारकां प्राप। तत्र जनाः तां दृष्ट्वा महाप्रलयमिव मत्वा, भयविषण्णा, कृष्णमुपसृत्य व्याहरन्। कृष्णः तान् सर्वान् अभयं दत्त्वा, नगरद्वारस्थां तां भीमां कृत्यां दृष्ट्वा, तदा सहस्रारं सुदर्शनं चक्रं, सर्वायुधास्त्रनिवारकं, तस्याः प्रति ससर्ज। सा च सुदर्शनं महद्भूतं, प्रलयान्ते कोटिसूर्यसमप्रभं, शतयोजनोत्थितं, सर्वप्रदीप्तास्त्रसंपन्नं, सुवर्णमयं, तेजस्विनं, लोकविनाशन-स्थितिसमर्थं, सर्वदेवतावन्दितं, जगदाश्रयं दृष्ट्वा, शक्तिहीना, भयाकुला, कूजन्ती, वाराणसीं प्रत्यपायात्। सुदर्शनं तां कृत्यां निरन्तरं अनुययौ। सा भयभीता, रुदती, काशिपतेः अन्तःपुरं प्रविवेश। सुदर्शनं वाराणसीं समुपेत्य, तां माहेश्वरीं पुरीं, अनेकप्रासादमण्डपयुक्तां, दण्डपाणिं पौण्ड्रकपुत्रं, तस्य सेवकान्, सेनां, वाहनानि च, भस्मसात्कृत्य, सर्वैः देवर्षिभिः पूजितः, पुनः सौम्ये कृष्णहस्ते द्वारकायां वृक्षमिव विश्वस्य प्रत्यागच्छत्। अत्र श्लोकाः गीयन्ते— कृष्णचक्रेण तां मायां शस्त्रास्त्रबलसंयुक्तया विनाश्य, केवलं भस्म शेषीकृत्य, ततः वाराणसीं प्रति सुदर्शनं गतवान्। सा पुरी रथगजाश्वनरनारीसमृद्धा, कोषगृहसंपन्ना, देवैरपि दुरुपेक्षा आसीत्। तस्याः सर्वद्वारगृहभित्तिप्राकाराङ्कितां पुरीं हरिचक्रं सम्पूर्णतः दग्धवान्। तत् चक्रं, निरन्तरं गतिशक्तियुक्तं, असाध्यं साधयित्वा, दीप्तिमद्भूतं, विष्णोः करं पुनः प्रविश्य स्थिरमभवत्। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे उमामहेश्वरसंवादे कृष्णचरिते पौण्ड्रकपुत्रमायाविनाशो नाम एकपञ्चाशदधिकशततमोऽध्यायः। ततः श्रीरुद्र उवाच— कंसवधे कृतं, मगधराजः यदून् द्वेषवशात् निरन्तरं पीडयामास। ते दुःखिताः कृष्णं समुपेत्य वक्तुम् आरब्धवन्तः। कृष्णः भीमार्जुनौ आहूय ताभ्यां मन्त्रयामास— रुद्रेण सः पूजितः, तस्य प्रसादात् सः शस्त्रैः अभेद्यः जातः; कथं स हन्तव्यः? तदा विचार्य भीमः अब्रवीत्— तं मल्लयुद्धेन आह्वय; सः प्रतिज्ञां कृतवान्। ततः वासुदेवः, चराचरपूजितः, भीमार्जुनाभ्यां सह, ब्राह्मणवेषधारिणः, जरासन्धपुरं प्रविश्य, तस्य अन्तःपुरे प्रविशन्। सः वीरक्षत्रियान् संग्रामे जित्वा, बलात् तान् गृहीत्वा, स्वगृहे बद्ध्वा, प्रतिमासं कृष्णचतुर्दश्यां एकं एकं नृपं हत्वा, तेषां रुधिरं भैरवाय यजति स्म। एवं जरासन्धेन सर्वराजकुलजनवधायुक्ते सति, भीमार्जुनकृष्णाः ब्राह्मणरूपेण तस्य गृहम् आगच्छन्। तान् दृष्ट्वा सः प्रणम्य, यथोचितासनं दत्वा, मधुपर्केण सत्कृत्य, उवाच— 'धन्योऽस्मि, सिद्धार्थोऽस्मि, किमर्थं मम समीपमागताः? यदिच्छथ, तद् दास्यामि।' वासुदेवः सस्मितं राजानमुवाच— 'कृष्णो भीमः अर्जुनः च युद्धाय आगताः। अस्माकं मध्ये कंचित् युद्धाय वृणीष्व।' सः प्रत्युवाच— 'एवं भवतु,' इति, युद्धाय भीमं वृणोति स्म। ततः भीमजरासन्धयोः मध्ये भयानकं मल्लयुद्धं निरन्तरं पञ्चविंशतिदिनानि अभवत्। ततः कृष्णस्य प्रेरणया वायुपुत्रः भीमः जरासन्धस्य देहं द्विधा कृत्वा भूमौ क्षिप्तवान्। एवं पाण्डुपुत्रेण जरासन्धः हतः; वासुदेवः तस्य गृहे बद्धान् नृपान् मोचयामास। वायुपुत्रेण जरासन्धं हत्वा, यदुप्रवरः तस्य गृहे बद्धान् नृपान् विमोच्य, ते सर्वे मधुसूदनं प्रणम्य, स्तुवन्तः, स्वदेशान् प्रतिजग्मुः, कृष्णरक्षिताः। ततः ताभ्यां सह इन्द्रप्रस्थं गत्वा, वासुदेवः युधिष्ठिरं राजसूयमहायज्ञे कारयामास। यज्ञसमाप्तौ, भीष्मस्य अनुमते, कृष्णाय प्रमुख्यं सम्मानं दत्तम्। तत्र शिशुपालेन कृष्णदोषवचनानि बहूनि उक्तानि। कृष्णः सुदर्शनचक्रेण तस्य शिरः छित्त्वा निहन्ति स्म। त्रिषु जन्मसु अन्ते, सः हरिसायुज्यं प्राप। ततः शिशुपाले हते, दन्तवक्त्रः कृष्णेन युद्धाय मथुरां समागतः। कृष्णः तद्वार्तां श्रुत्वा, रथमारुह्य, मथुरां युद्धाय प्रायात्। दन्तवक्त्रवासुदेवयोः युद्धं, मथुरानगरद्वारे, यमुनातटे, एकाहारात्रं प्रवृत्तम्। कृष्णः गदया तं निपातितवान्। सः सर्वाङ्गभिन्नः, वज्राघातित इव पर्वतः, भूमौ मृतः पतितः। स अपि योगिभिः सुलभं, परमानन्दमयं, परमं हरिसायुज्यं प्राप्तः। एवं जयविजयौ, सनकादिकृपया, केवलं भगवत्क्रीडासम्भवेन, त्रिषु जन्मसु अपि तेन हतौ, अन्ते तौ मोक्षं प्राप्तवन्तौ। कृष्णः तं हत्वा, यमुनां तीर्त्वा, नन्दव्रजं गत्वा, पूर्वजनकान् प्रणम्य, तान् कण्ठक्लिन्नाश्रुपूर्णैः स्नेहेन आलिङ्ग्य, वृद्धगोपालान् प्रणम्य, तान् सर्वान् रत्नाभरणादिभिः तर्पयामास।