शिवः पृष्टः स तस्मै सर्वं दत्तवान्—चतुर्भुजस्वरूपं, यस्य करयोः शङ्खचक्रगदापद्मानि, कमलदलायताक्षं, वासुदेवमुकुटोपमशिरोभूषणं, सुन्दरकेशपाशम्, पीताम्बरं, कौस्तुभमणिं, सर्वलक्षणैः शोभितं च। तदा सः, "अहं वासुदेवः" इति मन्यन्, सर्वलोकान् मोहितवान्। कदाचित् नारदः दिव्ये काश्याधिपतिं समुपेत्य उवाच—"वासुदेवपुत्रं विना विजित्य वासुदेवराज्यं न लभ्यते" इति। तस्मिन्नेव क्षणे सः गरुडध्वजैः शोभितरथमारुह्य, विकटस्वरूपं धृत्वा, चतुरङ्गबलसमेतः द्वारकां समुपागमत्। तत्र स्वर्णरथे नगरद्वारस्थः स वासुदेवाय दूतं प्रेषयामास—"युद्धाय आगतः अस्मि, मां विजित्य वासुदेवराज्यं प्राप्नुहि" इति। विष्णुः एतत् श्रुत्वा गरुडमारुह्य नगरद्वारं ययौ, तत्र पौण्ड्रकं चत्वारि आयुधानि धारयन्तं, सेनायुतं, रथे स्थितं ददर्श। ततः कृष्णः शार्ङ्गधनुर्धृत्वा, महतीं तस्य सैन्यं—अश्वगजपदातिसंयुक्तां—कालाग्निसदृशैः बाणैः क्षणेन दग्धवान्। एकेनैव बाणेन सः क्रीडया पौण्ड्रकस्य हस्तेषु स्थितानि शङ्खचक्रगदादीनि छित्त्वा पातितवान्। ततः शुद्धेन सुदर्शनचक्रेण सः पौण्ड्रकस्य पद्मोपमं शिरः मुकुटकुण्डलशोभितं छित्त्वा वाराणस्यां क्षिप्तवान्। एवं दृष्ट्वा काश्यजनाः विस्मिताः, "किमिदम्?" इति विचारयन्तः, भयाकुलाः अभवन्। अथ पितरं पौण्ड्रकं वासुदेवेन हतं श्रुत्वा तस्य पुत्रः दण्डपाणिः, मातुः प्रेरणया, मृत्युनिर्देशेन, कुलपुरोहितेन चोदितः, शंकराय महत् शैवं यज्ञं कर्तुं प्रस्थितः। तदा शिवः तुष्टः स्नेहान्वितः कृष्णवधाय महतीं माहेश्वरीं कृत्यां तस्मै दत्तवान्। काश्यराजः तां महतीं माहेश्वरीं—दीप्तज्वालामालिनीं, ज्वलद्गात्रां, पिङ्गलोक्षणां, विकटमुखां, त्रिशूलधारिणीं, भस्मलेपितां, नरमुण्डमालाभूषितां, देवतानां भीषणां, रुद्रदत्तां—स्वपुत्रैः, भार्याभिः, बन्धुभिश्च सह कृष्णविनाशाय प्रेषयामास। सा कृत्या सर्वलोकभीषणा, स्वतेजसा पृथिवीं दग्ध्वा, प्रलयमेघनिनादेन गर्जन्ती द्वारकां समुपेत्य स्थितवती। तत्र सर्वे जनाः तां दृष्ट्वा प्रलयमेव आगतमिति मत्वा, "रक्ष रक्ष" इति विलप्य, कृष्णमुपगच्छन्। कृष्णः सर्वान् अभयम् उक्त्वा, नगरद्वारे तां भीषणां कृत्यां दृष्ट्वा, सहस्रारचक्ररूपं सुदर्शनं सर्वास्त्रप्रतिघातकं तस्याः प्रेषयामास। सा कृत्या, सुदर्शनं—यः प्रलयकोटिसूर्यसमप्रभं, शतयोजनोत्थितम्, सर्वायुधैः ज्वलन्तम्, सुवर्णमयम्, लोकसंहारपालकं, सर्वदेवतावन्दितम्, जगदाश्रयम्—दृष्ट्वा, शक्तिहीना, भयभीता, "त्राहि त्राहि" इति कृत्वा वाराणसीं प्रत्यपेत्। सुदर्शनः तां कृत्यां अनुययौ। सा भयाकुला, रुदन्ती, काश्यराजस्य अन्तःपुरं प्रविवेश। सुदर्शनचक्रं वाराणसीं प्राप्त्वा, तां माहेश्वरीं पुरीं, राजानं दण्डपाणिं पौण्ड्रकपुत्रं, तस्य सेवकान्, सैन्यं, वाहनानि च सर्वाणि भस्मसात्कृत्य, देवर्षिभिः पूजितः, पुनः सौम्यरूपेण द्वारकायां कृष्णस्य हस्ते प्रतिनिवृत्तम् इव कल्पवृक्षमूले स्थितम्। अत्र श्लोकाः गायन्ति—सर्वास्त्रशक्त्या तां मायां भस्मीकृत्य, ततः वाराणसीं प्रति सुदर्शनः गतः। सा पुरी, रथगजाश्वनरनार्युपेतैः, कोषगृहैः, निधिभिः समृद्धा, देवानामपि दुरवलोक्या आसीत्। तस्याः सर्वद्वारगृहपाकप्राकाराङ्कितां पुरीं हरिचक्रेण समग्रतया दग्धा। ततः अनिवर्तिन्यः तेजसा युक्तः सुदर्शनः, कृत्यं सम्पाद्य, दीप्तिमान् विष्णोः करं पुनरागतः। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे उमामहेश्वरसंवादे कृष्णचरिते पौण्ड्रकपुत्रमायाविनाशनं नाम एकशतपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः। अनन्तरं श्रीरुद्र उवाच—कंसवधे कृते मगधराजः यादवांश्च द्वेषात् सततम् अपीडयत्। ते दुःखिता कृष्णं समुपेत्य निवेदयामासुः। कृष्णः भीमं च अर्जुनं च आहूय तैः सह मन्त्रयामास—"रुद्रः तेन पूजितः, तस्य प्रसादेन सः शस्त्रैः अभेद्यः जातः; कथं सः हन्तव्यः?" इति। तदा भीमः चिन्तयित्वा उवाच—"युद्धाय तं मुष्टियुद्धे आह्वय; सः प्रतिज्ञां कृतवान्।" ततः वासुदेवः, चराचरैः पूजितः, भीमार्जुनयोः सहितः, मगधपुरीं गत्वा, ब्राह्मणरूपेण तस्य अन्तःपुरं प्रविवेश। सः, युद्धे महाबलान् क्षत्रियान् जित्वा, बलात् गृहीत्वा, स्वगृहे बद्ध्वा, प्रतिमासं कृष्णचतुर्दश्यां एकं राजानं हत्वा, तस्य रक्तं भैरवाय यजति स्म। एवं जरासन्धः सर्वान् राज्ञः प्रजाश्च हन्तुं प्रवृत्तः, तत्र भीमार्जुनकृष्णाः ब्राह्मणरूपेण तस्य गृहम् प्रविश्य उपविविशुः। तान् दृष्ट्वा, सः ससम्मानं प्रणम्य, यथार्हासनं दत्त्वा, मधुपर्केण सत्कृत्य, "धन्योऽहं, कृतार्थोऽस्मि; किमर्थं आगताः? वाञ्छितं यच्छामि" इति उवाच। वासुदेवः सस्मितं तम् उवाच—"कृष्णो भीमः अर्जुनश्च युद्धाय आगताः; एकं संग्रामाय वृणीष्व" इति। सः "एवं भवतु" इति उक्त्वा, युद्धाय भीमं चुकार। ततः भीमजरासन्धयोः मध्ये घोरं मल्लयुद्धं पञ्चविंशतिदिनपर्यन्तं समभवत्। तदा कृष्णप्रेरितः वायुपुत्रः भीमः जरासन्धं द्विधा कृत्वा भूमौ पातितवान्। एवं पाण्डुपुत्रेण जरासन्धं हत्वा, वासुदेवः तेन बद्धान् राज्ञः मोचयामास। वायुपुत्रेण जरासन्धे निहते, यादवश्रेष्ठः कृष्णः तस्य गृहबद्धान् राज्ञः विमोचितवान्। ते सर्वे तत्र मधुसूदनं प्रणम्य, स्तुवन्तः, स्वस्वदेशं प्रतिनिवृत्ताः, कृष्णेन संरक्षिता अभवन्। ततः ताभ्यां सहितः वासुदेवः इन्द्रप्रस्थं गत्वा, धर्मराजं युधिष्ठिरं राजसूयमहायज्ञे योजयामास। तत्र यज्ञे समप्ते, भीष्मस्य अनुमत्याः, श्रीकृष्णाय प्रमुख्यं सत्कारं दत्तम्।