शक्रं प्रति भगवान् वासुदेवः प्रोवाच—"यदा स्वर्गं गच्छामि, तदा यथेष्टं त्वया एष वज्रः स्वीक्रिय्यताम्।" इत्युक्त्वा श्रेष्ठः स यदुकुलोत्पन्नः स्वयम् तस्मै वज्रं प्रददौ। इन्द्रः "एवं भवतु" इति गोविन्दं प्रणम्य, वज्रपाणिः सुरसङ्घैः परिवृतः स्वां दिव्यां पुरीं प्रतस्थे। श्रीकृष्णोऽपि सत्यभामया सह, गरुडारूढः, मुनिभिः स्तूयमानः, द्वारकां प्रविवेश। तत्र भगवाञ्श्रीहरिः सत्यभामायाः समीपे दिव्यं पारिजातवृक्षं स्थापयित्वा, सर्वाः पत्न्यः प्रमुदिताः। रात्रिषु च मधुसूदनः, सर्वरूपधारी, सर्वपत्नीगृहेषु स्थित्वा ताः सर्वाः प्रहर्षयामास। एवं श्रीपद्मपुराणे, उत्तरखण्डे, उमामहेश्वरसंवादे, श्रीकृष्णचरिते, 'श्रीवासुदेवविवाहवर्णनं' नाम द्विशतैकपञ्चाशत्तमं (२५१) अध्यायः समाप्तः। अनन्तरं श्रीरुद्र उवाच—ततः पौण्ड्रकवासुदेवः काशिराजः, वाराणस्यां एकान्ते द्वादशवर्षाणि उपवासपूर्वकं पञ्चाक्षरीमन्त्रं जपन् महेशं सम्यगर्चयत्। तपस्यां तस्य शङ्करं स्वनेत्रोत्पन्नेन पद्मेन पूजयामास। तदा शूलपाणिः उमापतिः तुष्टः सन् तं प्राह—"वरं वृणीष्व।" स उवाच—"भगवन् शिव, पशुपते, पञ्चवक्त्र, वासुदेवसमं रूपं मे देहि।" शम्भुः तत्सर्वं ददौ—चतुर्भुजरूपं शङ्खचक्रगदापद्मधारिणं, कमलायतलोचनं, वासुदेवसममुकुटं, सुकेशं, पीताम्बरं, कौस्तुभमणिं, सर्वलक्षणैः सहितम्। ततः स "अहं वासुदेवः" इति सर्वलोकान् मोहितवान्। कदाचित् नारदः स्वर्गे तं बलिनं काशिराजं उपेत्य उवाच—"वासुदेवपुत्रं विजित्य एव वासुदेवपदं लभ्यते।" तदनन्तरं स तुरगपताकाध्वजितरथमारूढः, भीमरूपः, चतुरङ्गबलसमन्वितः द्वारकां समुपागच्छत्। तत्र स्वर्णरथे नगरीद्वारे स्थित्वा, दूतं वासुदेवाय प्रेषयामास—"युद्धार्थं आगतः अस्मि; मां न जेत्वा त्वं वासुदेवपदं न प्राप्स्यसि।" विष्णुः तद्वचनं श्रुत्वा, गरुडमारुह्य, पौण्ड्रकेण युद्धाय नगरीद्वारं ययौ। तत्र पौण्ड्रकं शङ्खचक्रगदापद्मधारिणं, सेनायुतं, रथे स्थितं अपश्यत्। ततः कृष्णः शार्ङ्गधनुः गृहीत्वा, तेजस्विभिः शरैः, तुरगगजपदातिसंयुक्तं तद्बलमहत्तमं निमेषेण दग्धवान्। एकेनैव बाणेन हास्येन पौण्ड्रकहस्तसंयुक्तं शङ्खचक्रगदाद्यायुधं छित्त्वा चिच्छेद। ततः निर्मलसुदर्शनचक्रेण, मुकुटकुण्डलशोभितं कमलोपमं शिरः पौण्ड्रकस्य छित्त्वा, वाराणस्यां न्यपातयत्। तद्विलोक्य काशिवासिनः सर्वे विस्मिताः, "किमिदम्?" इति विस्मयन्तः भयाकुला अभवन्। पौण्ड्रकस्य पुत्रः दण्डपाणिः, पितरं भगवता वासुदेवेन हतं श्रुत्वा, मातुरादेशात्, मृत्युनाऽपि प्रेरितः, कुलपुरोहितेन चोदितः, महद् शैवयज्ञं शंकराय अकरोत्। शंकरः तुष्टः सन्, कृष्णवधाय स्नेहान्महेश्वरीं कृत्यां बलवतीं तस्मै ददौ। काशिराजः तां महेश्वरीं, ज्वालामालिनीं, ताम्रलोचनां, विकटवक्त्रां, शूलधारिणीं, भस्मलेपनां, नरमुण्डमालाभूषितां, सर्वदेवताभयदायिनीं, रुद्रेण दत्तां, पुत्रैः पत्निभिः बान्धवैः च सह कृष्णविनाशाय प्रेषयामास। सा कृत्या, सर्वलोकभयदायिनी, स्वतेजसा समग्रां पृथिवीं दग्ध्वा, प्रलयघोषेण नदन्ती, द्वारकां समुपागच्छत्। तत्र सर्वे जनाः तां दृष्ट्वा, "प्रलयः समुपस्थितः" इति मन्यन्तः, भीताः सन्तः कृष्णमुपजग्मुः। श्रीकृष्णः सर्वान् "मा भैष्ट" इति समाश्वास्य, तां भीषणां कृत्यां नगरीद्वारे स्थितां दृष्ट्वा, सहस्रारं सुदर्शनं सर्वास्त्रप्रतिघातकं तस्यै ससर्ज। सा तु तद् महाचक्रं, यत् युगान्तसूर्यकोटिसमप्रभं, शतयोजनविस्तीर्णं, सर्वायुधमयं, सुवर्णवर्णं, तेजस्वि, जगद्धारणविनाशकं, सर्वदेवताभिः पूजितं, जगदाश्रयं, दृष्ट्वा शक्तिविहीना, भयाकुला, "त्राहि" इति क्रोशन्ती, वाराणसीं प्रत्यपायात्। सुदर्शनं तां कृत्यां अनुगतम्। सा भयात् क्रोशन्ती, काशिपतेः अन्तःपुरं प्रविवेश। सुदर्शनं वाराणसीं प्राप्त्वा, तां महेश्वरीं नगरीं, राजानं दण्डपाणिं पौण्ड्रकपुत्रं, तस्य सेवकान्, सेनां, वाहनानि च, सर्वं भस्मसात्कृत्वा, सर्वैः देवर्षिभिः पूजितः, पुनः कृष्णस्य कोमलहस्ते, वृक्षमिव, प्रत्युपावर्तत्। तत्र श्लोकाः कीर्त्यन्ते—"तां मायाविनीं शक्तिं शस्त्रास्त्रबलदग्धां कृत्वा, ततः वाराणसीं प्रति सुदर्शनं जगाम।" सा पुरी, रथैः, गजैः, अश्वैः, नरनारिभिः, कोषगृहैः, निधिभिः च समृद्धा, देवानामपि दुर्लभदर्शनी आसीत्। तस्याः सर्वद्वारगृहपाकप्राकाराङ्कितां, हरिचक्रं सम्पूर्णां दग्धवती। तत् चक्रं नित्यगतिनिर्विकम्पतेजस्, असाध्यं साधयित्वा, दीप्तिमान्, विष्णोः हस्तं पुनरागच्छत्। एवं श्रीपद्मपुराणे, उत्तरखण्डे, उमामहेश्वरसंवादे, श्रीकृष्णचरिते, पौण्ड्रकपुत्रमायाविनाशनं नामैकपञ्चाशत्तमं (१५१) अध्यायः। अनन्तरं श्रीरुद्र उवाच—ततः मगधराजः कंसवधे कृते, यदून् द्वेषात् सततं पीडयामास। ते दुःखिता, कृष्णं शरणं जग्मुः। कृष्णः भीमं च अर्जुनं च आहूय, ताभ्यां मन्त्रयामास—"रुद्रः तेन पूजितः, तस्य प्रसादेन सः शस्त्रैः अभेद्यः जातः; कथं सः हन्तव्यः?" इति। तदा भीमः, समालोच्य, उक्तवान्—"तं मल्लयुद्धे निमन्त्रय; सः तत्र प्रतिज्ञां कृतवान्।" ततः वासुदेवः, सर्वचराचरपूजितः, भीमार्जुनयोः सहितः, मगधराजपुरीं गत्वा, ब्राह्मणरूपेण तस्य अन्तःपुरं प्रविवेश। सः बलिनः क्षत्रियान् युद्धे जित्वा, बलात् तान् स्वगृहे बद्धवान्, प्रतिमासं कृष्णचतुर्दश्यां एकं हत्वा, भैरवाय रक्तं समर्पयामास। इति श्रीपद्मपुराणे उत्तरखण्डे उमामहेश्वरसंवादे श्रीकृष्णचरिते एतेषु श्लोकप्रमाणेषु यथाक्रमं कथा प्रवहति।