गरुडः कोपसमन्वितः शक्तिमान् देवतान् पक्षपातपूर्वकं तृणानि वातेन यथा विक्षिप्य निजबलं प्रादर्शयत्। ततः कोपात् देवानां स्वाम्यधीश्वरः इन्द्रः सहसा ज्वलन्तं वज्रं कृष्णवधाय क्षिप्तवान्। स तु वज्रः श्रीकृष्णेनैकहस्तेन सुलघुतया गृहीतः। इन्द्रः भयाकुलः नागाधिपतेः पृष्ठात् अवतीर्य, सन्नतः अञ्जलिं कृत्वा, कम्पितवाचा जनार्दनं स्तुतिभिः स्तोतुम् आरब्धवान्। इन्द्र उवाच— "हे कृष्ण! एषः पारिजातः सुराणां योग्यः; त्वया पुरा मया सह सुरेभ्यः दत्तः। कथं सः मनुष्येषु स्थातुं शक्नोति?" तदा महादेवः अवदत्— "भगवान् तदा समागतं सहस्रचक्षुषं इन्द्रं इत्येवमुवाच— 'हे देवेश! तव गृहे शची सत्या भामां तिरस्कृतवती। सा पुलोमात्मजा शची, सत्याभामाय न दत्त्वा, पारिजातपुष्पाणि स्वशिरसि धारयामास। अतः कारणात् अहं पारिजातं नीतवान्; सत्याभामाय दातुं प्रतिज्ञातवान्। हे वासव! अहं तव गृहे पारिजातं स्थापयिष्यामि; तस्मात् अद्य पारिजातो न देयः। सुरहितार्थं अहं पृथिव्यां तं प्रेषयिष्यामि; तावत् सः मम निवासे तिष्ठतु। यदा स्वर्गं गमिष्यामि, तदा त्वं इच्छया तं पारिजातं गृह्णीयाः।'" एवं कथयित्वा यदुकुलश्रेष्ठः स्वयं वज्रं तस्मै दत्तवान्। इन्द्रः "एवं भवतु" इति उक्त्वा, गोविन्दं प्रणम्य, वज्रधरो देवैः परिवृतः स्वपुरीं प्रतस्थे। श्रीकृष्णोऽपि सत्याभामया सह गरुडारूढः, ऋषिभिः स्तूयमानः, द्वारकां प्रविष्टः। तत्र हरिः सर्वव्यापी, दिव्यं पारिजातवृक्षं सत्याभामायाः समीपे स्थापयामास, सर्वाः स्वपत्नीः प्रहर्षयन्। रात्रिषु माधुसूदनः, सर्वरूपधारी, सर्वासां पत्नीनां गृहेषु वसन्, ताः सुखयामास। एवं पद्ममहापुराणे पञ्चपञ्चाशत्सहस्रसंहितायामुत्तरखण्डे उमामहेश्वरसंवादे श्रीकृष्णचरिते द्विशतैकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः "श्रीवासुदेवविवाहवर्णनं" नाम्ना समाप्तः। ततः श्रीरुद्रः उवाच— "तदा काश्याधिपः पौण्ड्रकवासुदेवः काश्यां वाराणस्यां द्वादशवर्षाणि एकान्ते महेशं पञ्चाक्षरमन्त्रेण जपन् उपवासं कृत्वा पूजयामास। तपस्यां तस्य काले सः स्वनेत्रकमलं शंकराय अर्पितवान्। तदा शूलपाणिः उमा-पतिः तुष्टः सन् 'वरं वृणीष्व' इति तम् अवदत्। सः उवाच— 'भगवन् शिव! सर्वभूताधिपते! पञ्चवक्त्र! मह्यं वासुदेवसमानं रूपं देहि।' शिवः तेन याचितः तस्मै चतुर्भुजं शंखचक्रगदापद्मधारिणं, कमलदलायताक्षं, वासुदेवसदृशमुकुटधारिणं, सुकेशं, पीताम्बरं, कौस्तुभमणिविभूषितं, सर्वलक्षणयुक्तं रूपं दत्तवान्।" ततः सः "अहं वासुदेवः" इति सर्वलोकान् मोहयामास। कदाचित् नारदः दिव्ये काश्याधिपं समीपमागत्य अवदत्— "वासुदेवपुत्रं विजित्य विना वासुदेवपदं न लभ्यते।" ततः सः तत्रैव गरुडध्वजैः शोभितं रथं समारुह्य, महद्रूपं धारयन्, चतुरङ्गबलसमेतः द्वारकाम् आगतः। सः स्वर्णरथे नगरद्वारि स्थित्वा, दूतं वासुदेवस्य समीपं प्रेषयामास— "युद्धाय आगतः अस्मि; मां विजित्य विना त्वं वासुदेवपदं न लभ्यसे।" श्रीविष्णुः एतदाकर्ण्य, गरुडमारुह्य, पौण्ड्रकेण संग्रामाय नगरद्वारं निर्गतः। तत्र पौण्ड्रकः रथे उपविष्टः, चतुरङ्गबलसमेतः, शंखचक्रगदापद्मधारिणं रूपं धारयन्, दृष्टः। तदा कृष्णः शार्ङ्गधनुषं गृहीत्वा, प्रलयाग्निसमप्रभैः बाणैः, तुरङ्गगजपदातिसंयुक्तं तस्य महद्बलं क्षणेन दग्धवान्। एकेनैव बाणेन सः लीलया पौण्ड्रकस्य हस्तेषु स्थितान् शंखचक्रगदादीन् छित्त्वा पतितवान्। ततः शुद्धेन सुदर्शनचक्रेण पौण्ड्रकस्य मुकुटकुण्डलभूषितं पद्मसदृशं शिरः छित्त्वा वाराणस्यां न्यपतत्। एतद् दृष्ट्वा काश्याः सर्वे जनाः विस्मिताः, किमिदं जातमिति विचिन्त्य, भयाकुलाः अभवन्। पौण्ड्रकस्य पुत्रः दण्डपाणिः, मातुः प्रेरितः, मृत्युना चोदितः, कुलपुरोहितेन शंकराय महदशैवयज्ञं कर्तुं निर्देशितः, तेन पितुः वधं श्रीवासुदेवेन श्रुत्वा, तदनुष्ठानं कृतवान्। शंकरः तुष्टः सन्, कृष्णवधाय, स्नेहात् महेश्वरीं महतीं कृत्यां तस्मै दत्तवान्। काश्याधिपः सः, रुद्रप्रदत्तां तां महेश्वरीं ज्वलद्वलयितकेशां, पिङ्गलोक्षणां, दहद्वक्त्रां, त्रिशूलधारिणीं, भस्माङ्गरागितां, मुण्डमालाभूषितां, सर्वदेवताभयङ्करीं दृष्ट्वा, पुत्रैः, दारैः, बान्धवैः सह, कृष्णवधाय प्रेषयामास। सा सर्वलोकान् त्रासयन्ती, स्वतेजसा पृथिवीं दहन्ती, प्रलयमेघनिनादेन गर्जन्ती, द्वारकां प्राप्तवती। तत्र सर्वे जनाः तां दृष्ट्वा, प्रलयकालमिव आगतम् इति मन्यन्तः, भयविह्वलाः, कृष्णाय निवेदितवन्तः। कृष्णः सर्वान् आश्वास्य, तां भयानकां कृत्यां नगरद्वारि स्थितां दृष्ट्वा, सहस्रारं सुदर्शनं सर्वास्त्रशस्त्रविनिवारकं तस्याः प्रति ससर्ज। सा तु महत् सुदर्शनं, यत् प्रलयान्ते कोटिसूर्यसमप्रभं, शतयोजनमुत्तिष्ठन्तं, सर्वशस्त्रास्त्रसमायुक्तं, सुवर्णमयं, तेजस्वि, लोकसंहारपालकं, सर्वदेवताभिः पूजितं, विश्वस्य आश्रयं दृष्ट्वा, शक्तिहीना, भयत्रस्तचित्ता, क्रन्दन्ती वाराणसीं प्रति पलायिता। सुदर्शनः तां कृत्यां अन्वधावत्। सा भयाकुला, क्रन्दन्ती, काश्याधिपस्य अन्तःपुरं प्रविष्टवती। सुदर्शनः वाराणसीं प्राप्त्वा, महेश्वरीं तां नगरीं, अनेकप्रासादमन्दिरयुक्तां, दण्डपाणिं पौण्ड्रकपुत्रं, तस्य सेवकबलयानानि च, भस्मसात् कृतवान्। ततः सर्वैः देवर्षिभिः पूजितः, पुनः शान्तहस्ते श्रीकृष्णस्य समीपं द्वारकाम् अगच्छत्, इव विश्ववृक्षस्य समीपम्।