इन्द्रेण प्रेरिताः ते यथोचितं सेवकाः सस्नेहं ताः पारिजातकपुष्पाणि देवीं शचीं प्रति समर्पितवन्तः। शची अपि सौम्यरूपा तानि सस्मितं स्वीकृत्य, स्वच्छायाः श्यामलया केशपाशेन स्वमस्तके सम्यक् समबन्धयत्। तत्र शची श्रीसत्यभामां न किञ्चिद् अपि अमन्यत्, यशस्विन्याः सत्यभामायाः महत्त्वं न समाचिन्तयत्। मनसा चिन्तयन्ती—"एषा नारी न योग्याऽस्ति, केवलं मानुषी; एतत् पुण्यं पुष्पं देवतानां योग्यं"—इति, सा पुष्पाणि तस्यै न दत्तवती। एतेन सन्दर्भे, सत्यभामा क्रुद्धा सन्ती राजमहालयात् निर्गत्य, कमललोचना, स्वपतेः श्रीकृष्णस्य समीपं गतवती, तं प्रति इदं वचनमुवाच—"एषा शची, हे यदुनां श्रेष्ठ, पारिजातकस्य गर्विता, मां नादाय, गोविन्द, स्वमस्तके सम्यक् बद्धवती।" एवं सत्यभामायाः वचः श्रुत्वा, वासुदेवः बलसम्पन्नः, पारिजातकवृक्षं समूलं समुत्पाट्य गरुडस्योपरि स्थापयामास। ततः सः देवकीसुतः सत्यभामया सह त्वरितं महाबलिनं गरुडं आरुह्य, रम्यां द्वारकानगरीं प्रति प्रस्थितवान्। एतेन क्रोधेन पूर्णः इन्द्रः, देवानां राजा, रुद्रैः, वसुभिः, आदित्यैः, साध्यैः, मरुद्गणैः सहितः, ऐरावतं आरुह्य, केशवेन सह युद्धाय ययौ। तदा सर्वे देवसंघाः जनार्दनं परिवव्रुः। ते मेघाः इव गिरौ शस्त्रवृष्टिं सृष्टवन्तः; कृष्णः तु तेषां शस्त्राणि चक्रेण छित्त्वा विनाशयामास। गरुडः अपि कोपसमन्वितः, पक्षपातेन, तान् देवान् तृणानि इव वातेन विक्षिप्तवान्। ततः इन्द्रः, देवानां स्वामी, कोपात्, तेजस्विनं वज्रं सञ्जहर्ष, कृष्णं हन्तुं संकल्प्य। श्रीकृष्णः तु तद्वज्रं एका हस्तेन सहजं गृह्णाति स्म। तदनन्तरं इन्द्रः भीतः, नागपतिं त्यक्त्वा, जनार्दनस्य पुरतः अञ्जलिं कृत्वा, प्रणम्य, काकुत्स्थेन कण्ठेन, स्तोत्रैः तं प्रशशंस। इन्द्र उवाच—"हे कृष्ण, अयं पारिजातकः देवतानां योग्यः; त्वया पूर्वं मया च देवैः सह दत्तः। कथं सः मनुष्येषु स्थातुं शक्नोति?" महादेव उवाच—तदा भगवान् तं सहस्राक्षं प्राप्तं प्रति उवाच—"सत्यभामा, तव भार्या, शच्याः तव गृहे, हे सुरेश, तिरस्कृता। पारिजातकपुष्पाणि सत्यभामायै न दत्त्वा, पुलोमजया शच्यैव स्वमस्तके धारितानि—सा तव प्रिया। अतोऽहं पारिजातकं गृहीत्वा, तस्यै दातुम् प्रतिज्ञातवान्, हे सुरगणेश।" "वासव, अहम् तव गृहे पारिजातकं स्थापयिष्यामि; तस्मात् अद्य पारिजातकं न दातव्यम्, हे सुरेश। देवतानां हिताय अहम् इदं पृथिव्यां प्रेषयिष्यामि; तावत्, हे इन्द्र, पारिजातकं मम वासे स्थातुं अर्हति। यदा स्वर्गं गमिष्यामि, तदा त्वं यथाकामं तद् गृहाण।" इत्युक्त्वा, यदुनां श्रेष्ठः स्वहस्तेन वज्रं तस्मै दत्तवान्। इन्द्रः "एवं अस्तु" इति कृत्वा, गोविन्दं प्रणम्य, वज्रधारी स्वपुरं देवगणैः परिवृतः प्रायात्। कृष्णः अपि सत्यभामया सह, गरुडं समारुह्य, मुनिभिः स्तूयमानः, द्वारकां प्रविवेश। पारिजातकं दिव्यवृक्षं सत्यभामायाः समीपे स्थापयित्वा, सर्वव्यापी हरिः सर्वाः स्वपत्नीः प्रहृष्टाः कृतवान्। रात्रिषु च मधुसूदनः, सर्वरूपधारी, सर्वेषां स्वपत्नीगृहाणि प्रविश्य, ताः सुखयामास। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे पञ्चपञ्चाशत्सहस्रिसंहितायां उमामहेश्वरसंवादे श्रीकृष्णचरिते 'श्रीवासुदेवपाणिग्रहणवर्णनं' नाम एकाद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीरुद्र उवाच—ततः काशिराजः पौण्ड्रकवासुदेवः वाराणस्यां द्वादशवर्षाणि रहसि महेशं पूजयामास, उपवासेन पञ्चाक्षरीमन्त्रेण जप्येन च। तपःकाले, स्वनेत्रकमलं शंकराय अर्पयन्, तं पूजयामास। तदा शूलपाणिः, उमापतिः, तेन तुष्टः सन्, "वरं वृणीष्व" इति तमुवाच। सः उवाच—"मम, भगवन्, सर्वेश्वर, पञ्चवक्त्र, श्रीवासुदेवसमं रूपं देहि।" शिवेन तेन सर्वं दत्तम्—चतुर्भुजं रूपं, शङ्खचक्रगदापद्मधारिणं, कमलदलायतनेत्रं, श्रीवासुदेवमौलिसमलङ्कृतं, सुकेशं, पीताम्बरं, कौस्तुभमणिविभूषितं, सर्वलक्षणयुतं च। ततः सः "अहं वासुदेवः" इति मन्यमानः, सर्वलोकान् मोहयामास। कदाचित् नारदः स्वर्गे तं महाबलिनं काशिराजं उपसंगम्य उवाच—"वासुदेवपदं न प्राप्यते यावन् न वासुदेवपुत्रो विजितः।" एवमेव सः तस्मिन्नेव क्षणे, गरुडध्वजेन रथेन, विकटं रूपं धारयन्, चतुरङ्गबलसमेतः द्वारकां समुपागमत्। तत्र, सुवर्णरथे द्वारिकायां स्थित्वा, दूतं वासुदेवाय प्रेषयत्—"युद्धाय आगतः अस्मि; यावन्न मां न विजेष्यसि, तावद् वासुदेवपदं न लभ्यते।" विष्णुः तद् श्रुत्वा, गरुडं आरुह्य, नगरद्वारं प्रति पौण्ड्रकं युद्धाय जगाम। तत्र पौण्ड्रकं चतुर्भुजं, शङ्खचक्रगदापद्मधारिणं, सैन्ययुक्तं च रथे स्थितं अपश्यत्। तदा कृष्णः शार्ङ्गधनुः गृहीत्वा, तस्य महद् अश्वगजपदातिसेन्यं, कालाग्निसमानैः शरैः, क्षणेन दग्धवान्। एकेनैव बाणेन, लीलया, पौण्ड्रकस्य हस्तेषु स्थितान् शङ्खचक्रगदापद्मादीन् छित्त्वा पातितवान्। ततः शुद्धेन सुदर्शनचक्रेण, पौण्ड्रकस्य मुकुटकुण्डलभूषितं पद्मलोचनं शिरः छित्त्वा, वाराणस्यां निपातितवान्। तद् दृष्ट्वा सर्वे काशिवासिनः विस्मिताः, किं जातमिति विचारयन्तः, भीताः अभवन्।