सर्वाः सा स्त्रियः तं विश्वव्यापिनं जगन्नाथं पतिं ववृतुर्भर्तारमिति संकल्प्य, तस्मिन्नेव क्षणे गोविन्दः स बहुरूपधारी परमात्मा प्रत्येकां तासां परम्परानुसारं हस्तेन गृहीत्वा ताः नारकस्य कन्याः पुरतः स्थापयामास। ताः सर्वाः गोविन्दं शरणं जग्मुः, स च करुणासिन्धुः नारकवधात् तासां वचसां मानं कृत्वा स्वराज्ये प्रतिष्ठापयामास। ततः स सर्वाः कुलवतीः स्त्रियः दिव्यदूतैः सह इन्द्रस्य विमानं आरुह्य द्वारकां प्रति स्थापयामास। अनन्तरं केशवः सत्यया सह विनतासुतं आरुह्य शीघ्रं देवलोकं प्रति जगाम मातरं द्रष्टुं। तत्र देवेन्द्रपुर्यां प्रविश्य जनार्दनः बलवान् गरुडात् सह भार्यया अवतीर्य, स्वमातरं स्वर्गवासिभिः पूजितां प्रणम्य, अदितिं मातृस्नेहपूर्णया बाहुभ्यां परिष्वज्य, तां मुख्ये आसने स्थापयित्वा भक्त्या पूजयामास। तत्र आदित्याः, वसवः, रुद्राश्च, इन्द्रमुख्याः सर्वे तां पूजयामासुः। सत्यभामा च श्रीमती शचीगृहं प्रविश्य, देवीना सत्कृत्या सुखेनोपविष्टा। तस्मिन्नेव काले पारिजातसेवकाः दिव्यपुष्पाणि आनयन्तः शचीदेव्यै स्नेहेन दत्तवन्तः। शची तानि पुष्पाणि स्वमस्तके शुभ्रकृष्णकेशेषु बद्ध्वा, सत्यभामां नावलोक्य तत्रैव तिष्ठन्ती, मनसि चिन्तयन्ती—"एषा स्त्री न योग्येयं, केवलं मानुषी, एतत् पुष्पं देवतानां योग्यं"—इति, तस्मै पुष्पं न दत्तवती। ततः सत्यभामा कोपसमन्विता राजमहालयात् निर्गत्य, कमललोचनी स्वपतिं कृष्णं समीपं गत्वा उवाच—"एषा शची, हे यदुनाथ, पारिजातस्य गर्विता, मम न दत्त्वा स्वमस्तके बद्धा।" महादेव उवाच—सत्यभामायाः वचनं श्रुत्वा वासुदेवः महाबलः पारिजातं समूलं उद्धृत्य गरुडस्योपरी स्थापयामास। सत्यया सह शीघ्रं गरुडमारोह्य देवकीसुतः शोभनां द्वारकां प्रति प्रस्थितः। तदा कोपसमन्वितः इन्द्रः देवाधिपः रुद्रैः, वसुभिः, आदित्यैः, साध्यैः, मरुद्गणैश्च सहितः ऐरावतं आरुह्य केशवेन सह युद्धाय प्रस्थितः। समन्तात् सर्वे देवगणाः जनार्दनं परिवव्रुः। ते मेघा इव पर्वतेषु शस्त्रवृष्टिं वर्षन्तः, कृष्णः तानि दिव्यास्त्राणि चक्रेण छित्त्वा नाशयामास। गरुडोऽपि कोपवशात् बलसमन्वितः तान् देवान् वात इव तृणानि विक्षिपन् प्रहारमकरोत्। ततः इन्द्रः देवेश्वरः क्रुद्धः स्फुलिङ्गसमायुक्तं वज्रं कृष्णवधाय समुत्क्षिप्य त्वरितं चिक्षेप। श्रीकृष्णस्तु तद्वज्रं एकेन हस्तेन सहजं गृहीत्वा, इन्द्रः भीतमानसः नागपतिं विहाय भूमौ अवतीर्य, सञ्जातकम्पितवाणीः सञ्जलिपुटः जनार्दनस्य समक्षं स्तुतिपूर्वकं वचनमुवाच— "हे कृष्ण, एषः पारिजातो देवतानां योग्यः, पूर्वं त्वया मम च देवतानां च दत्तः। कथं सः मानुषेषु स्थातुं शक्नोति?" महादेव उवाच—तदा भगवान् वासुदेवः सहस्राक्षं प्रति उवाच—"सत्यभामा, तव पत्नी, शच्याः तव गृहे तिरस्कृता, हे देवेश। पारिजातपुष्पं न दत्त्वा शची पुलोमात्मजा स्वमस्तके धारयामास। तस्मात् कारणात् अहं पारिजातं गृहीत्वा, तस्यै दातुं प्रतिज्ञां कृतवान्।" "हे वासव, पारिजातं तव गृहे स्थापयिष्यामि; अतः अद्य पारिजातः न दातव्यः। देवतानां हिताय पृथिव्यां प्रेषयिष्यामि; तावत् मम गृहे स्थित्वा, मम स्वर्गगमनकाले त्वं यथेच्छं स्वीकरिष्यसि।" एवमुक्त्वा यदुकुलश्रेष्ठः स्वयमेव वज्रं तस्मै दत्तवान्। इन्द्रः "तथास्तु" इति कृत्वा, गोविन्दं प्रणम्य, देवगणैः परिवृतः स्वपुरीं प्रति प्रस्थितः। कृष्णोऽपि सत्यया सह गरुडमास्थाय, मुनिभिः कीर्त्यमानः द्वारकां प्रविवेश। तत्र पारिजातं दिव्यवृक्षं सत्याभामासमीपे स्थापयित्वा, सर्वपत्नीः हरिः प्रमुदिताः कृतवान्। रात्रिषु च मधुसूदनः सर्वरूपधारी सर्वेषां भार्याणां गृहेषु निवसन् ताः सुखयामास। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे एकपञ्चाशत्सहस्रसंख्यायां संहितायां उमामहेश्वरसंवादे श्रीकृष्णचरिते 'श्रीवासुदेवविवाहवर्णनं' नाम द्विशतैकपञ्चाशदधिकद्विशततमोऽध्यायः। पुनः श्रीरुद्र उवाच—ततः पौण्ड्रकवासुदेवः काशिराजः काश्यां एकान्ते द्वादशवर्षाणि उपवासेन पञ्चाक्षरीमन्त्रोच्चारणेन महेशं पूजयामास। तपस्यां तस्य काले स शङ्करं स्वनेत्रकमलात् पूजयामास। तदा शूलपाणिः उमापतिः तुष्टः सन् तं उवाच—"वरं वृणुष्व।" स उवाच—"दीनबन्धो, पञ्चवक्त्र, मम वासुदेवसमानं रूपं देहि।