तदा दैत्यः गरुडस्य शीर्षे स्थित्वा श्रीकृष्णं प्रत्युवाच— "न मम कापि वरस्य आवश्यकता, अहं हि नरकः। तथापि लोकानां हितार्थं परमं वरं याचिष्ये।" स उवाच— "हे कृष्ण, भूतभव्येश्वर! मम निधनदिनेमधुसूदन, ये नराः पुण्यस्नानं कुर्वन्ति, ते यान्तु न कदापि नरकं; एवं भवतु, भयहर।" एवं श्रुत्वा महादेवः "एवं अस्तु" इति प्रोक्तवान्। गोविन्दोऽपि तं वरं दत्तवान्। ततः स नरकः पादौ हरिणः शरत्पद्मसमानौ, वज्रमणिकटकचूडाभरणौ, ब्रह्मरुद्रादिभिः सुरैः मुनिभिश्च पूजितौ, दृष्ट्वा, भूमिसुतः प्राणान् सञ्जहौ, हरिसदृशत्वं च प्राप्तवान्। सर्वे देवगणाः हर्षनिर्भरहृदयाः पुष्पवृष्टिं चक्रुः, महर्षयश्च स्तुतिं प्राकुरुवन्। ततः कमलनयनः कृष्णः स्वपुरीं प्रविष्टः। तत्र स देवमणीन्, दिव्यमातुः कुंडले, उच्चैःश्रवसं च बलात् जग्राह। ऐरावतं च रत्नाचलप्रभं हस्तिनां श्रेष्ठं जग्राह, सर्वं तदिन्द्राय वज्रधृत इत्यददात्। नरकः अपि सर्वराज्ञः विजित्य षोडशसहस्रकन्याः अपाहरत्। ताः सर्वाः नरकान्तःपुरे रुद्धाः आसन्। तत्र वीर्यवान् कृष्णं, शतमानमनोहरं दृष्ट्वा, सर्वाः तं जगन्नाथं पतिं ववृचुः। स तु गोविन्दः, तासां प्रतिगृह्य हस्तं, बहुविधरूपधारी, विधिवत् ताः सर्वाः स्वीकृतवान्। नरकस्य कन्याः अपि समानीय, ताः सर्वाः गोविन्दे शरणं गता, यो नरकं हत्वा दयासिन्धुरासीदिति। तासां वचनमान्याय, ताः सर्वाः स्वराज्ये स्थापयामास। सः ताः सर्वाः सतीः दिव्यदूतैः सह इन्द्रस्य रथमारोप्य द्वारकां निन्ये। ततः सत्यया सह विनतानन्दनं समारुह्य, केशवः शीघ्रं सुरलोकं जगाम मातरं द्रष्टुम्। तत्र देवराजपुरीं प्रविश्य, जनार्दनः सत्यया सह गरुडात् अवतीर्य, स्वमातरं सुरलोके पूज्यां प्रणम्य, अदितिर्मातृवत्सला पुत्रं बाहुभ्यां समालिङ्ग्य, मुख्ये स्थाने स्थापयित्वा भक्त्या पूजयामास। आदित्यवसुरुद्रैः सह इन्द्रः अपि तत्र पूजनं चकार। तत्र सः परमेश्वरं सम्यक् पूजयामास। सत्यभामा शुभा शचीगृहं प्रविष्टा। देवीसा तां सत्कार्य आसनस्थां कृतवती। तत्र पारिजातपुष्पवाहिन्यः दिव्याङ्गनाः सुराज्ञया पुष्पाणि शचीदेव्यै दत्तवत्यः, शची तानि पुष्पाणि स्वशिरसि शुभकृष्णकेशेषु बध्नाति स्म। शची तत्र सत्यभामां न अवलोक्य, मनसि चिन्तयामास— "एषा मानुषी, अयोग्या; एतत् पुण्यपुष्पं सुराणां योग्यं" इति। तस्मात् सत्यभामायै पुष्पं न दत्तवती। सत्यभामा तदा कोपसन्तप्तामना राजमहान्तः निष्क्रम्य, कमललोचना कृष्णं समीपमुपेत्य उवाच— "एषा शची, हे यदुकुलश्रेष्ठ, पारिजातस्य गर्विता; मम न दत्त्वा, गोविन्द, स्वशिरसि तानि पुष्पाणि बध्नाति।" एवं सत्यभामावचनं श्रुत्वा, वासुदेवो महाबलः पारिजातं समूलं गरुडाय आरोप्य तं शीघ्रं सत्यया सह द्वारकां जगाम। तदा कुपितः इन्द्रः, समस्तरुद्रवसुविशदित्यसाध्यमारुतगणैः सह, ऐरावतमारुह्य केशवेन सह युद्धाय समुपागतः। समस्तदेवगणाः जनार्दनं परिवव्रुः। ते मेघमिव गिरौ शस्त्रवृष्टिं ववर्षुः। कृष्णः तु तेषां शस्त्रवृष्टिं सुदर्शनचक्रेण छित्त्वा नाशयामास। तदा गरुडः कोपसमन्वितः, देवगणान् वात इव तृणानि विक्षिपन्, तान् निर्जघान। इन्द्रः अपि क्रुद्धः, तेजस्विनं वज्रं ससर्ज, कृष्णं हन्तुम्। कृष्णः तं वज्रं एकहस्तेन लीलया जग्राह। इन्द्रः भयभीतः नागेन्द्रात् अवतीर्य, सञ्जातसंकम्पः, सञ्जल्कपालः, जनार्दनं स्तुत्वा प्रणम्य तस्थौ। इन्द्रः उवाच— "हे कृष्ण, एषः पारिजातः सुराणां योग्यः; त्वया कदाचित् मम सुरेभ्यश्च दत्तः। कथं सः मानुषेषु स्थातुं शक्नोति?" भगवान् उवाच— "हे शतक्रतो! सत्यभामा तव गृहे शच्यां तिरस्कृता। शच्याः, पुलोमात्मजायाः, पारिजातपुष्पं न दत्त्वा, स्वशिरसि धारितम्। अतः कारणात् अहं पारिजातं गृहीत्वा, तस्यै दातुं प्रतिज्ञां कृतवान्। वासव, तव गृहे पारिजातं स्थापयिष्यामि; अतः अद्य पारिजातः न दातव्यः। सुरहितार्थं पृथिव्यां तं प्रेषयिष्यामि; तावत्, इन्द्र, मम निकेतने पारिजातः स्थाप्यताम्।