नरकासुरः तैः एव आयुधैः देवतान् हत्वा, स्वयम् मायया निर्मिते सभायाम्, शुद्धे व्योमपुरीमध्ये, दिव्यवस्त्रैः विभूषितः स्थितवान्। तदा सर्वे देवगणाः शचीपतिना सह भीताः संतप्ताश्च, निष्पापकर्मणा कृष्णेन सह शरणं ययुः। तेषां सर्वाणि नरकस्य कर्माणि श्रुत्वा, कृष्णः देवतान् अभयम् अदात्, ततः गरुडम् चिन्तयामास। तस्मिन्नन्तरे, गरुडः, सर्वदेवैः पूजितः महाबलश्च, हरिं प्राञ्जलिः प्रस्थितवान्। ततः सत्या सहितः केशवः, मुनिभिः स्तुतः, श्रेष्ठं विहंगमास्तिर्य, दैत्यनिवासाय प्रययौ। सः दिव्यरत्नैः भूषितैः बहुभिः दानवैः समाकीर्णां, दिवाकरमण्डलवत् दीप्तिमतीं, व्योम्नि तां पुरीं दृष्टवान्। तस्याः दुर्गाणि निरीक्ष्य, देवैरपि दुर्गमां तां पुरीं कृष्णः दृष्ट्वा, बलवान् प्रभुः चक्रं संदधे। स्वतेजसा स्वप्रभया च, सः तमः सूर्य इव छित्त्वा, शतशः सहस्रशश्च दानवान् अपश्यत्। तदा ते दानवाः शूलान् उच्चालयन्तः युद्धाय समुपेत्य, दिव्यैः शृङ्गैः गदाभिः सुसंयतैः मुसलैश्च केशवम् आहतवन्तः, यथा तृणानि वह्निम्। तदा गरुडध्वजः प्रभुः शार्ङ्गधनुः आदत्त। तेजस्विभिः शरैः दिव्यायुधानि छित्त्वा, गजाश्वग्रीवान् च चक्रेणैव छित्त्वा, अन्यांश्च चक्रेण, केचन शरैः, केचन गदया भूमौ निपातिताः। इन्द्रवज्रेण पर्वतानिव विदारिताः, सर्वदानवान् हत्वा, पद्मनयनः प्रभुः तदा महाशङ्खं पाञ्चजन्यं प्रावधूत्। तदा महाबलः नरकः धनुः आदाय, दिव्यरथमारुह्य, केशवेन सह युद्धाय आगतः। तयोः युद्धं घोरं, उत्पातपूर्णं, रोमाञ्चजनकं च बभूव। उभयतः सहस्रशः शरवर्षेण मेघवर्षमिव, ततः शाश्वतः वासुदेवः कुटिलाग्रेण शरेण तस्य दैत्यश्रेष्ठस्य धनुः छित्त्वा, दिव्यास्त्रं तस्य उरः प्रदेशे ससर्ज। तदस्त्रेण विदारितहृदयः स महादैत्यः, इन्द्रवज्राहतः गिरिरिव गर्जन्, भूमौ पतितः। तदा कृष्णः भूम्याः प्रेरितः, भूमौ शयानं तं राक्षसं उपगम्य, 'वरं वृणीष्व' इति उक्तवान्। तदा गरुडस्य उपरि स्थित्वा स दानवः उवाच—'मम किमपि वरं न आवश्यकम्, अहं नरकः; परन्तु अन्यलोकानां हितार्थं परमं वरं याचितुम् इच्छामि।' 'हे कृष्ण, सर्वभूताधिपते, मम निधनदिने ये नराः पुण्यस्नानं कुर्वन्ति, ते नरकं न प्राप्नुयुः, एष एव मे परमः वरः अस्तु, हे माधुसूदन, भयापहिन्।' महादेवेन 'एवं अस्तु' इति उक्ते, गोविन्देन सः वरः प्रदत्तः। तदा स भूमिसुतः, हरिपादौ शरदम्बुजसन्निभौ, वज्रकैटकमणिविलसद् नूपुरयुगलयुतौ, ब्रह्मरुद्राद्यैः सुरैः मुनिभिश्च पूजितौ, दृष्ट्वा, प्राणान् त्यक्त्वा, हरिसदृशत्वं प्राप्तवान्। तदा सर्वे देवगणाः प्रमोदपूरितहृदयाः, पुष्पवृष्टिं चक्रुः, महर्षयश्च स्तोत्राणि जगुः। ततः कृष्णः, कमलनयनः, तां पुरीं प्रविष्टः, देवमणीन्, मातुः कुण्डले, उच्चैःश्रवसं च अश्वं, बलात् आदत्त। एरावतं गजेन्द्रं, रत्नपर्वतम् उज्ज्वलं च, सर्वं तद् यदुकुलश्रेष्ठः वज्रधराय इन्द्राय अददात्। सर्वेषां राज्ञां विजयी सन्, महाबलः नरकः षोडशसहस्रं कन्याः अपाहरत्। सर्वाः ताः कन्याः नरकस्य अन्तःपुरे रुद्धाः आसन्; सः कृष्णं, शतकामदेवसमप्रभं, दृष्ट्वा, सर्वाः तं विश्वेश्वरं पतिं ववृणुः। तदा गोविन्दः, एकः सन्, अनेकस्वरूपं धारयन्, परमात्मा, ताः सर्वाः विधिवत् हस्तेन जग्राह। ततः नरककन्याः अग्रे कृत्वा, ताः सर्वाः गोविन्दे, नरकनाशके, शरणं ययुः। तासां वचनमान्यतया, सर्वाः ताः कुलवध्वः स्वराज्ये प्रतिष्ठाप्य, इन्द्रस्य दिव्यरथे, दूतैः सह, द्वारकां प्रेषिताः। सत्या सहितः केशवः, विनतासुतं आरोह्य, शीघ्रं सुरलोकं जगाम, मातरं द्रष्टुम्। तत्र देवराजपुरीं प्रविश्य, जनार्दनः महाबलः, गरुडात् सह भार्यया अवतीर्णः। तत्र स्वमातरं सुरवन्दिताम् अभिवाद्य, अदितिर्मातरिव स्नुषायाः स्नेहेन, कृष्णं बाहुभ्यां परिष्वज्य, मुख्ये आसने उपवेश्य, भक्त्या पूजयामास। आदित्याः, वसवः, रुद्राः, इन्द्रः च अग्रे, तत्र परमेश्वरं यथाविधि पूजितवन्तः। तत्र सत्यभामा शोभना शच्याः गृहम् प्रविष्टा। देवी द्वारा सत्कृता, सत्यभामा सुखमासीत्; तदा पारिजातपुष्पाणि दिव्यदूतैः समर्पितानि।