दीपः तमः नाशयति, दीपः प्रकाशं ददाति। अतः अनेन दीपदानस्य विधानस्य द्वारा जनार्दनः मयि तुष्यतु इति मम अभिलाषः। हे देवेश, हे विश्वेश्वर, लक्ष्म्या सहितं यत् अन्नं मया समर्पितं, तत् परं श्रेष्ठं च अमृतरूपं त्वया स्वीकृतं भवतु। ततो भक्त्या जनार्दनं ध्यायित्वा, फलयुक्तेन हस्तेन वा शङ्खेन वा जलं गृहित्वा अर्घ्यं समर्पयेत्। हे केशव, सहस्रजन्मसु मया यत् पापं कृतं, तत् सर्वं तव कृपया नश्यतु। अर्घ्यमन्त्रः एवं विधानः। ततः नवीनं निर्मलं घटं, सर्पिषा पूर्णं वा तैलपूर्णं, लक्ष्मी-नारायणस्य पुरतः स्थापयेत्। तत्र ताम्रपात्रं वा मृद्भाण्डं स्थापयित्वा, तस्मिन् पात्रे नवतिसूत्रनिर्मितां वातिकां स्थापयेत्। दीपं प्रज्वालयित्वा घटं स्थिरं स्थापयेत्, तं पुष्पैः गन्धैः च पूजयेत्, शुद्धः सन् संकल्पं कुर्यात्। अस्मिन मन्त्रेण, हे दिव्यर्षे, यत्र वायुः नास्ति, तत्र स एक एव भूतभव्येश्वरः दीपः प्रकाशते। यः दीपः मया संवत्सरं यावत् आयोजितः, स अनवरतहोमवद् अस्ति; केशवः मयि तुष्यतु। इन्द्रियाणि जित्वा, शास्त्रज्ञाननिष्ठः सन्, पतितपापिभिः नास्तिकैः च सह संवादं न कुर्यात्। रात्रौ गीतनृत्यवाद्यैः, विविधशास्त्रपाठैः, धर्मकथाभिः, व्रतचर्यया च जागरणं कुर्यात्। प्रभाते कृत्यकृत्यं निष्पाद्य, भक्त्या ब्राह्मणान् भोजयेत्, यथाशक्ति तान् पूजयेत्। स्वयं उपवासं भङ्क्त्वा, प्रणम्य विसर्जनं कुर्यात्। एवं दृढनिश्चयेन, अहोरात्रं संवत्सरपर्यन्तं व्रतमाचरेत्। सुवर्णस्य पलं वा अर्धपलं वा चतुर्थांशपलं दीपं निर्माय, रजतवातिकां द्विपलार्धचतुर्थांशपर्यन्तं स्थापयेत्। सर्पिषा पूर्णं घटं, ताम्रपात्रसहितं स्थापयेत्; लक्ष्मीनारायणस्य सुवर्णमूर्तिं यथाशक्ति स्थापयेत्। मोक्षद्वारकामनया भक्त्या एषा क्रिया कर्तव्या। ततः पण्डितः उत्तमान् धर्मिष्ठान् ब्राह्मणान् आमन्त्रयेत्। शुक्लपक्षे द्वादश ब्राह्मणान्, मध्यभागे षट्, अन्यथा त्रीन् वा एकं ब्राह्मणं नियोजयेत्। शान्तः ब्राह्मणः स्वपत्नीसमेतः, विशेषतः कर्मकुशलः, इतिहासपुराणपारगः, धर्मज्ञः, सौम्यः च चयन्यः। पितृभक्तः, गुरुपूजकः, देवब्राह्मणपूजकः, पाद्यवस्त्राभरणादिभिः सम्यक् पूजनीयः। सः स्वपत्नीसमेतः, भक्त्या पूर्ववत्, लक्ष्मी-नारायणं दीपवातिकासहितं पूजयेत्। ताम्रपात्रे सर्पिष्घटे स्थापयित्वा, सर्वं ब्राह्मणाय दद्यात्, परमं नारायणं ध्यायन्, अस्मिन मन्त्रेण, हे दिव्यर्षे, यं अहं कथयामि। "अज्ञानतिमिरावृतसंसारे त्वं पापनाशकः, ज्ञानदः मोक्षप्रदश्च; अतः अहं एतत् अर्पयामि, हे निष्पाप।" दीपमन्त्रः एषः। ततः यथाशक्ति दक्षिणां ब्राह्मणाय भक्त्या दद्यात्, पश्चात् घृतपायसान्नपानैः ब्राह्मणान् तर्पयेत्। अनन्तरं, ब्राह्मणं स्वपत्नीसमेतं वस्त्रैः संवेष्ट्य, शय्योपकरणैः सह शय्यां दद्यात्, धेनुं वत्ससमेतां च दद्यात्। यथाशक्ति तान् दद्यात्, मित्रबान्धवस्वजनान् अपि भोजयेत्, सत्कारं कुर्यात्। दीपव्रतसमाप्तौ महोत्सवं आयोजयेत्; ततो नमस्कृत्य, विसर्जनं कृत्वा, क्षमां याचेत। यत् पुण्यं अनेन लभ्यते, यत् अयनव्रतैः लभ्यते, तत् दीपव्रतसंवत्सरेण प्राप्यते। मासव्रतैः यत् पुण्यं लभ्यते, तत् अपि दीपव्रतसंवत्सराच् प्राप्यते। असंख्यदानव्रतैः योगव्रतैः च यः फलः, सः अपि दीपव्रतसंवत्सराच् लभ्यते। गवां भूमेः सुवर्णस्य दानेन, विशेषतः गृहदानैः यः फलः पण्डितेन लभ्यते, सः दीपदानेन लभ्यते। दीपदाता तेजः प्राप्नोति, दीपदाता अक्षयधनं प्राप्नोति, दीपदाता ज्ञानं प्राप्नोति, दीपदाता परमं सुखं प्राप्नोति। दीपदानात् सौभाग्यं, निर्मलं अनन्तं च विद्यां, उत्तमं स्वास्थ्यं, परमं ऐश्वर्यं च प्राप्नोति—अत्र न संशयः। दीपदाता सर्वलक्षणसम्पन्नां पत्नीं, पुत्रान् पौत्रान् प्रपौत्रान् च, अखण्डवंशं च प्राप्नोति। ब्राह्मणः परमज्ञानं प्राप्नोति, क्षत्रियः उत्तमं राज्यं, वैश्यः सर्वं धनपशून्, शूद्रः सुखं प्राप्नोति। कन्या अपि सर्वलक्षणसम्पन्नं पतिं, उत्तमायुः, पुत्रान् पौत्रान् च प्राप्नोति। युवती दीपदानस्य प्रभावात् कदापि विधवा न भवति, न च वियोगं अनुभवति। दीपदानस्य प्रभावात् रोगाः क्लेशाः च न जायन्ते; भीतः निर्भयः भवति, बन्धनात् मुक्तः भवति। दीपव्रतानिष्ठः ब्रह्महत्यादिपापात् विमुच्यते; अत्र न संशयः, यथा ब्रह्मणः वचनम्। संवत्सरं यः हरये नित्यदीपं ददाति, तेन चान्द्रायणकृच्छ्रादीनां पुण्यं लभ्यते। धन्याः महात्मानः ते, ये भक्त्या हरिं पूजयित्वा संवत्सरं दीपं धारयन्ति; तैः जन्मफलम् आप्यते।