रुक्मिणा सह राजपुत्रः कोपेन हृषीकेशं युद्धाय चत्वारि बलानि संनिवेश्य समुपजगाम। तदा बलभद्रः महाबाहुः श्रेष्ठरथात् अवतीर्य, हलमुसलयोः गृहीत्वा, तुरगान्, गजान्, रथान्, पत्तीन् च क्षणेनैव शत्रून् व्यपोहत्। हलमुसलाभ्यां रथपंक्तयः क्षिप्रं विदारिताः; गजाः अपि वज्राहतशैलवत् भूमौ पतिताः। तत्र सर्वे शिरोभिः विदारिताः, बहुधा रक्तं स्रवन्; क्षणेन बलरामेण सेना निहता। अश्वगजपत्तिरथैः समं महायुद्धे रुधिरस्रोतांसि सर्वत्र प्रवहन्ति स्म। सर्वे राजानः भग्नाः भयात् पलायिताः; केवलं रुक्मीः क्रोधबलसमन्वितः कृष्णं समराङ्गणे समभ्यधावत्। स धनुषा शार्ङ्गधारिणं बाणवृष्ट्या समाहत्य, तदा गोविन्दः हास्यपूर्वकम् शार्ङ्गम् आलम्ब्य, एकेनैव बाणेन तस्य रथाश्वान् सारथिं च पातयामास; रथं ध्वजं पताकां च छित्त्वा, रुक्मिं रथहीनं चकार। स भूमौ खड्गं गृहीत्वा स्थितः; कृष्णः तं खड्गं अपि एकेन बाणेन छित्त्वा अपाकरोत्। तदा रुक्मीः क्रुद्धः पाणिना वज्रवत् कृष्णस्य वक्षसि प्रहारं चकार; हरिः तं समरे गृहीत्वा दृढेन बन्धनेन बबन्ध। मधुसूदनः स्मितपूर्वं तीक्ष्णं मुण्डनास्त्रं गृहीत्वा, तस्य शिरः सम्यक् मुण्डयित्वा, जनार्दनः तं विमोचयामास। रुक्मी दुःखातुरः, सर्पवत् श्वसन्, स्वपुरं प्रविश्य तत्रैव स्थितवान्। एवं श्रीपद्ममहापुराणस्य उत्तरखण्डे उमामहेश्वरसंवादे श्रीकृष्णचरिते ‘विदर्भबलविनाशनं’ नाम सप्तचत्वारिंशदधिकद्विशततमं (२४७) अध्यायः समाप्तः। ततः श्रीरुद्र उवाच—कृष्णः रामेण, रुक्मिण्या, दारुकसारथिना च सह दिव्ये रथे आरुह्य शीघ्रं स्वगृहं प्रययौ। द्वारकापुरं प्रविश्य, देवकीपुत्रः, शुभे मुहूर्ते, शुभलक्षणैः सहितः, वैदिकविधिना विधिपूर्वकं कर्माणि चकार। स रुक्मिणीं सुवर्णाभूषितां पत्नीत्वेन जग्राह; तस्य विवाहे दिव्यदुन्दुभयो गगने निनदन्ति स्म। सुरश्रेष्ठाः पुष्पवृष्टिं चक्रुः; वसुदेवः, उग्रसेनः, अक्रूरः यदुकुलश्रेष्ठः, बलभद्रः तेजस्वी, अन्ये च यदवः, हर्षेण कृष्णरुक्मिण्योः विवाहं समन्वयन्। नन्दगोपः गोपैः गोप्यः च सह, यशोदा च भूषणैः भूषिता, तत्र समागता। वसुदेवस्य सर्वाः पत्न्यः, देवकीपूर्विका, रेवती, रोहिणी, नगर्याः अन्याः स्त्रियः च तत्र स्थिताः। सर्वाः उल्लासेन विवाहकर्माणि अकुर्वन्; देवकी स्नेहात् देवपूजनं यथाविधि अकार्षीत्। तदा वृद्धराजमहिष्यः देवक्याः सह सर्वाणि विवाहकर्माणि विधिपूर्वकं चकारुः; तद्विवाहोत्सवे द्विजश्रेष्ठैः समाराधितम्। ब्राह्मणाः भोज्यवस्त्राभरणैः सम्मानिताः; उग्रसेनः अन्ये च नृपाः सम्यक् पूजिताः। नन्दगोपः गोकुलवासिभिः, यशोदा च अन्याभिः स्त्रीभिः, सुवर्णरत्नवस्त्राभरणैः पूजिताः। सर्वे जनाः तस्मिन् महोत्सवे हृष्टाः सम्मानिताः; कन्यायाः वरस्य च अग्निं प्रदक्षिणं कृत्वा परस्परं आलिङ्गनं च कृतम्। वेदविद्भिः द्विजैः आशीर्वादैः अभिषिक्तौ, विवाहमण्डपे कन्यावरौ शोभमानौ बभूवतुः। ततः देवकीपुत्रः भार्यया सह द्विजैः ज्येष्ठैः च अग्रजं प्रणम्य, सर्वान् प्रणम्य, विवाहकर्माणि समाप्तवान्। माधुसूदनः सर्वान् नृपान् अन्यांश्च विसर्ज्य, सम्मान्य च, स्वगृहं प्रेषितवान्। तत्र हरीणा पूजिताः राजश्रेष्ठाः प्रस्थिताः, ब्राह्मणाः च स्वगृहं प्रतिनिवृत्ताः। धर्मात्मा देवकीपुत्रः अक्षयः, रुक्मिण्या सह दिव्यप्रासादस्य रम्ये शृङ्गे सुखेन वसन्। सा रुक्मिणी तेन सह, श्रीनारायणः इव श्रीया सह, मुनिभिः सुरगणैः च स्तूयमानः, रममाणः बभूव। प्रतिदिनं हृष्टहृदयः जनार्दनः, सनातनः, द्वारवत्यां रम्यायां पुरी सुखेन वसन्। एवं श्रीपद्ममहापुराणस्य उत्तरखण्डे उमामहेश्वरसंवादे ‘श्रीकृष्णचरिते रुक्मिणीविवाहवर्णनं’ नामाष्टचत्वारिंशदधिकद्विशततमं (२४८) अध्यायः समाप्तः। श्रीरुद्र उवाच—सत्या नाम सत्राजितस्य कन्या, भूमेः अंशरूपिणी, कृष्णस्य भार्या वा अन्यथा कथ्यते। वैवस्वती नाम कालीन्दी, परमभाग्यवती, लीलायाः अंशरूपिणी, तृतीया भार्या। जनार्दनः विम्दानुविम्दयोः कन्यां, स्वयम्वरे स्थितां, मृदुस्मितां मित्रविन्दां विवाहयामास। सप्त गवां गर्वितानां रज्ज्वा एकया बद्ध्वा, वीर्यशुल्कां, पद्मलोचनां कन्यां स जग्राह। सत्राजितः राजा स्यामन्तकाख्यं महद्रत्नं बिभ्रत्, तद् भ्रात्रे प्रसने महात्मने अददात्। एकदा माधुसूदनः तत् उत्तमरत्नं याचितवान्; तदा प्रसनः वासुदेवं कठोरं वाक्यं अब्रवीत्।