यः पुरुषः रामं स्मरति, जपति, पूजयति च, स तस्य स्मरणेन, जपेन, पूजया च अस्मिन्लोके परत्र च परमां संपदं प्राप्नोति। मनसि स्मृतः, ध्यानितः च, स सर्वान् कामान् फलान् ददाति; स च परमां भक्तिं प्रददाति, या संसारसागरं तरयति। अपि श्वपचः रामं स्मरन् परमं पदं प्राप्नोति; ततः किं तव, वेदशास्त्रनिष्ठस्य? तव हि सर्ववेदशास्त्रस्य रहस्यं प्रकाशितम्; तदनुसारं यथा श्रेयः मन्यसे, तथा आचर। एक एव देवः रामचन्द्रः; एकं व्रतम् तस्य पूजनम्; एकः मन्त्रः तस्य नाम; तस्य शास्त्रं तदेव, तस्य स्तुतिरेव। अतः सर्वहृदयेन रामचन्द्रं मनःप्रमोदं पूजय, यथा संसारसागरः गोः खुरचिह्नवत् तुच्छः भवति। एवं तस्य वचनं श्रुत्वा अहं पुनः पप्रच्छम्—कथं देवः ध्यान्यः? कथं जनैः पूज्यः? विस्तरेण वद, महाबुद्धे, सर्वज्ञ, यथा श्रुत्वा त्रिषु लोकेषु पूर्णः भवामि, ऋषिसत्तम। मम वचनं श्रुत्वा, चिन्तयित्वा, लोमशः ततः सर्वं व्याख्यातवान्, रामध्यानादारभ्य। शृणु, ब्राह्मणश्रेष्ठ, यद् त्वया पृष्टं तद् वक्ष्यामि, निष्पाप—कथं रामः, संसारतापदाहकः प्रभुः, तुष्टः भवति। अयोध्यायां शोभनपुर्यां, रम्यभवनैरलङ्कृतायाम्, कल्पवृक्षमूलं सर्वकामदं ध्येयम्। तत्र मनोहरं सिंहासनं, महापन्नग, सुवर्ण, नीलमणि, अन्यरत्नैः शोभितं, ज्योतिः तमः नुदति। तत्र रघुवंशराजः रमणीयः, दुर्वाग्रास्यवर्णः, देवेशैः सुरैः पूजितः, उपविष्टः। तस्य मुखं पूर्णचन्द्रमपि अतीव शोभायमानं, ललाटे अष्टमीचन्द्रकलया भूषितम्। नीलकान्ति केशः रत्नमुकुटेन अलङ्कृतः, मकरकुण्डलैः शोभते। तस्य वर्णः पङ्कजमिव, तेजः निर्मलं, उज्ज्वलम्; उरः चन्द्रकिरणमालया, यज्ञोपवीतरेखया च शोभितम्। तस्य मुखं सुन्दरम्, जिह्वा जपाकुसुमरक्तवर्णा, मधुरमधु, वेदाः ऋगादयः, शास्त्रैः सह तत्र स्थिताः। कण्ठः शङ्खकान्तिर्युक्तः, शोभायमानः; स्कन्धौ सिंहस्य इव उच्चौ, सुगठितौ, बलिनौ। दीर्घबाहू, कङ्कण, मुद्रिका, मुक्ताभरणैः अलङ्कृतौ, जानुपर्यन्तम् आप्नूतौ। विस्तीर्णं उरः लक्ष्म्याः निवासः, श्रीवत्सादिलक्षणैः शोभितम्, मनोहरम्। उदरं महत्, गम्भीरनाभिः, सुन्दरकटिः, रत्नमेखलया विशेषतः शोभितम्, तेजसा दीप्तम्। जङ्घे विशुद्धे, जानू दीप्तिमन्तः, पादौ वज्ररेखा, यव, अंकुश, शुभलक्षणैः अंकितौ। मृदुलौ द्वौ हस्तौ योगिभिः ध्यान्यौ; यः तौ स्मरति, ध्यायति, स संसारसागरं तरति। सदा चन्दनादिभिः इच्छया पूज्यं, स तं पूजयन् अस्मिन्लोके परत्र च परमां संपदं प्राप्नोति। त्वया पृष्टं, राजन्, रामस्य परमं ध्यानं—तद् उक्तं; संसारसागरं तर। शेषः उवाच—एवं श्रुत्वा ब्राह्मणश्रेष्ठः लोमशात् परमं महत्त्वं प्राप्तवान्। वनचारी उवाच—ऋषिसत्तम, वद, अहं पृच्छामि, महाबुद्धे—कः स रामः, यं त्वं सदा ध्यायसि? किमर्थं स अवतरत्, किमर्थं मानवस्वरूपं धारयामास? शेषः उवाच—एवं उत्तमं प्रश्नं मुनिना श्रुत्वा—सर्वलोकान् नरकं गतान् ज्ञात्वा, योगेश्वरः, ईश्वराणाम् ईश्वरः—तथा अवगम्य, करुणासमुद्रः, परमः, रमणीयः प्रभुः—त्रेतायां युगे काले, रघुसुतः पूर्णांशेन अवतरत्। स रामः, युवा, लक्ष्मणेन सह, काकपक्षधारी—यज्ञरक्षणाय, राजा तौ कुमारौ समर्पितवान्। मार्गे गच्छन्तौ, ताटकानाम्ना राक्षसी अभवत्। मुनेः अनुमत्याः, रामः ताटकां यमालयं प्रेषितवान्। यस्य पादस्पर्शेन, शिलाजाता इन्द्रयोगकन्या—विश्वामित्रस्य यज्ञे सम्यक् प्रवर्तमाने, रघुसत्तमः—ईश्वरधनुः, जनकगृहस्थं, च्छित्त्वा।