तेषां महाव्रतानां वीर्यशोभितानां स्वबलविभूषितानां महाबलिनां नृपश्रेष्ठानां मध्ये रणभूमिं प्रति गच्छन्ति स्म। शत्रुघ्नस्य वचः श्रुत्वा, ते महाबलाः वीराः उत्साहपूर्णाः स्वस्वं महाव्रतम् अकरोत्। तत्र प्रथमं, राजा-वचनश्रवणात् परमोत्साहयुक्तः पुष्कलः स्ववीर्यसमन्वितः, अद्भुतम् अखिललोकसम्मतम् ऐश्वर्यसमुत्थितं व्रतम् उद्घोषयामास—“श्रृणु राजसिंह! मम वीर्यसमुत्थितं व्रतम्, यः शृणोति तस्मै च अद्भुतम्। यदि अहं तीक्ष्णधाराभिः शरैः मम धनुषः प्रेषितैः, मूर्च्छितं विकृताननं विकीर्णकेशं राक्षसं न पातयामि, तर्हि यदि मिथ्यावदामि, तदा पत्युं विहाय या कन्या पापं प्राप्नोति, देवद्रोहिणी च या स्त्री, तयोः पापं मय्यपततु। यदि मम बाणैः निपातिताः महाबलाः सैनिकाः न पतन्ति, तर्हि शृणु राजन्, तत्रापि मम व्रतम्—यो विष्णोः शंकरस्य वा, शंकरस्य शक्त्याः वा, भेदं करोति, तस्य पापं मय्यपततु यदि मिथ्यावदामि। यत् सर्वं मया राघुनाथपादपद्मयोः समर्पितम्, तद् भक्त्यैव सत्यम् भविष्यति।” पुष्कलस्य व्रतश्रवणात्, लक्ष्मीनिधिनामा राजा स्ववीर्यशोभितः तद्वद् सत्यव्रतम् अकरोत्—“यो वेदनिन्दां श्रुत्वा मूकवत् तिष्ठति, धर्मातिरिक्ते विषयेषु मनसा रमते, वा दुष्टाचारः ब्राह्मणः लाक्षादीन् विक्रयति, वा लोभात् गाम् मूढः विक्रयति, वा चाण्डालकूपतोयं पित्वा प्रायश्चित्तं न करोति, तस्य पापं मय्यपततु यदि कदाचित् प्रत्यावर्ते।“ तस्य व्रतस्य श्रवणात्, रणकुशलः हनुमान् श्रीरामपादस्मरणं कृत्वा, शुभवचनानि अब्रवीत्—“मम स्वामी, ये योगिभिः हृदि सदा ध्यान्यः, देवासुरैः किरीटमणिशोभितमस्तकैः नतशिरसः वन्द्यः, अयोध्याधिपः श्रीरामः, तस्य स्मरणात् यत् वदामि, तत् नूनं सत्यं भविष्यति। राजन्, कोऽयं दुर्बलः कामपरायणः राक्षसः? शीघ्रं वद, अहं तं एकाकिनं नाशयिष्यामि। मम पुच्छाग्रेण मेरुं शक्रसमेतं उत्थापयामि, समस्तसागरं शोषयामि, प्रलयं पिबामि च। राघुनाथजानकीयोः प्रसादेन, न किञ्चिद् असाध्यं मम भूमौ। यदि मम वचनं मिथ्या स्यात्, तर्हि तदा राघुनाथभक्तेः विमुखः स्याम्। यदि शूद्रः पिङ्गगां दुग्धहेतोरुपासते, तस्य पापं मय्यपततु यदि मिथ्यावदामि। यदि शूद्रः काममोहितः ब्राह्मणीं गच्छति, तस्य पापं मय्यपततु यदि मिथ्यावदामि। यो लोभात् सुरां पिबति, या गन्धेन नरकाय, स्पर्शेन रौरवाय नयति, तस्य पापं मय्यपततु यदि रामानुग्रहेण मम व्रतं न सिध्यति।” एवं उक्ते, सर्वे महावीर्यवन्तः उत्साहपूर्णाः स्ववीर्यप्रदर्शनाय महाव्रतम् अकरोत्। तत्र शत्रुघ्नः अपि समवेतजनसमक्षं स्वव्रतं उद्घोषयामास, तं च वीराः 'साधु साधु' इति स्तुत्वा प्रशशंसुः। शत्रुघ्नः अब्रवीत्—“मम स्वव्रतं वीर्यशोभितं सर्वेषां पुरतः घोषयामि, युद्धोत्साहयुक्ता महात्मानः शृण्वन्तु। यदि अहं तस्य राक्षसस्य शिरः रथात् शरीरात् छित्त्वा भूमौ न पातयामि, तर्हि अद्य साक्षात् मिथ्याप्रतिज्ञायाः, हिरण्यचौर्यस्य, ब्राह्मणनिन्दायाः च पापं मय्यपततु।” शत्रुघ्नस्य सत्यवचनं श्रुत्वा, ते पूजितवीराः ऊचुः—“धन्यः त्वं राघवभ्रातः, त्वां कोऽन्यः अतिक्रामेत्? त्वया मदुपुत्रः लवणाख्यो दैत्यः, देवदानवदुःखदः, हतः। कः अयं पापराक्षसः, कुतः तस्य अल्पबलं? क्षणेनैव तस्य नाशः भविष्यति।” इत्युक्त्वा, ते महावीर्यवन्तः रणाङ्गणे सज्जाः, हर्षपूर्णाः, व्रतपरिपालनाय राक्षसस्य सम्मुखं गतवन्तः। शेष उवाच—“रथैः उत्तमाश्वयुक्तैः, सर्वशस्त्रास्त्रसंपन्नैः, विविधरत्नखचितैः, ते दुष्टराक्षसं प्रति प्रस्थिताः। तान् दृष्ट्वा, राक्षसः स्वाभिलषितरथे स्थितः, घननिनादसमस्वरेण पुनः पुनः तान् त्रासयन् वचः अब्रवीत्—‘वीराः स्वगृहाणि यान्तु, मया मायया युद्धं भविष्यति; न ते प्राणान् त्यजन्तु, न च अहम् उत्तमाश्वं मोक्ष्ये। अहं विद्युन्माली नाम, रावणस्य सखा, प्रेतत्वं प्राप्तमित्रस्य श्राद्धाय आगतः। यः रामः मम सखं हत्वा रावणं प्रेषितवान्, कः च तस्य भ्राता, सर्ववीर्यसंपन्नः? तौ हत्वा, तयोः प्रतिकृत्य, ग्रीवोत्थबुब्बुकितरुधिरं पिबामि।’ इति तस्य वचः श्रुत्वा, वीर्यशौर्यसम्पन्नः पुष्कलः तम् अभ्यभाषत।