सा देवी दिव्यवस्त्रपरिधानिनी, दिव्यामाल्यगन्धानुलेपनविभूषिता, देवानां प्रियतमा सुरपतिसम्मिता, तत्र समुपस्थिताभूत्। तां दृष्ट्वा सर्वे देवगणाः कृताञ्जलयः सान्तःकरणं वाक्यमूचुः—"देवि, प्रसन्ना भव। यथा भगवतः प्रीतिकरं तथा कुरु; त्रैलोक्यस्य भयापहानि दातुमर्हसि, यथेश्वरः प्रसीदेत्।" एवं स्तुता सा देवी, स्वप्रियं जनार्दनं सहसा समासाद्य, प्रणम्य, सस्नेहं सविनयं तं प्राह—"भगवन्, प्रसन्नो भव।" स्वप्रियां स्वपत्नीं दृष्ट्वा, हरिः सर्वेश्वरः, तदा दैत्योत्थितमन्युम् उत्सृज्य, हर्षपूर्णः सञ्जातः। करुणासिन्धुः स भगवान् तां देवीं स्वाङ्के निधाय, करुणाप्रवाहसुस्निग्धलोचनः, देवान् समीक्ष्य, सस्नेहमालिङ्गयत्। ततस्तं जयशब्दैः स्तुवन्तः प्रणमन्तश्च देवाः, यस्य करुणावलोकनं लब्धवन्तः, ते हर्षविस्मयपूरितचित्ताः सञ्जाताः। तदा सर्वे देवगणाः, प्रमुदितमना, कृताञ्जलयः, जगन्नाथं प्रणम्य, वाक्यमूचुः—"भगवन्, तव अद्भुततमं रूपं न शक्नुमः पश्यितुं; बहुबहु-बाहुपादलक्षणं तव रूपं विस्मयावहम्।" "तव तेजो वह्निशिखातिवेगं त्रैलोक्यं व्याप्य तिष्ठति; न वयं दिविसदः तं तेजः सहनं वा पश्यनं शक्नुमः।" तदनु देवैः विनियुज्यमानः, देवेश्वरः, तं भीषणं तेजः संहृत्य, सौम्यरूपधारी बभूव। स दशकोटिशरत्चन्द्रप्रभः, कमललोचनः, सुधामयजटाधरः, विद्युत्समप्रभः, शुभलक्षणसमन्वितः, बभौ। दिव्याङ्गदकङ्कणमणिविचित्रभूषितबाहुः, कल्पद्रुमशाखासमः, चतुर्दिव्यसुकुमारबाहुसमन्वितः, जपापुष्पसदृशकरकमलशोभितः, द्वाभ्यां बाहुभ्यां शङ्खचक्रधरः, अन्याभ्यां वराभयप्रदः, नरसिंहरूपधारी बभूव। श्रीवत्सकौस्तुभमणिविराजितवक्षाः, वनमालाविभूषितः, सूर्यचन्द्राभकुण्डलशोभितः, हाराङ्गदकङ्कणालङ्कृतः, वामभागे लक्ष्मीसमन्वितः, नरसिंहः स भगवान् बभासे। तं लक्ष्मीनरसिंहं दृष्ट्वा, देवाः प्रहर्षविस्फारितहृदया, आनन्दबाष्पपूरितलोचनाः, प्रमोदसम्भृताः अभवन्। आनन्दसिन्धौ निमग्नाः, पुनः पुनः प्रणम्य, दिव्यपुष्पैः आत्मनां नाथं पूजयामासुः। रत्नपूर्णकलशामृतसिक्तं तं सनातनं, सुचिरवस्त्राभरणगन्धानुलेपनपुष्पधूपैः समर्चयन्तः, दिव्यदीपैः पूजयित्वा, स्तोत्रैः स्तुवन्तः, पुनः पुनः प्रणम्य, तं नरसिंहं पूजयामासुः। ततः प्रसन्नः श्रीलक्ष्मीपतिः, कामान् दत्त्वा, भक्तवत्सलः स भगवान्, देवगणैः सह, प्रह्लादं सर्वासुरेषु अक्षयपतिं कृत्वा, तं भक्तं सान्त्वयित्वा, श्रेष्ठैः देवैः अभिषिच्य, इच्छितवरान् च अच्युतभक्तिं च दत्त्वा, सर्वैः देवैः स्तूयमानः, नरसिंहः तत्रैव पुष्पवृष्ट्या अन्तर्धानमगात्। ततः सर्वे देवगणाः स्वस्थानानि जग्मुः। पुनः हृष्टचित्ताः स्वस्वयागभागान् भुञ्जानाः, देवाः गन्धर्वैः सह निर्भयतां प्राप्नुवन्। तस्मिन् महादैत्ये निहते, सर्वे प्रमुदिताः अभवन्; प्रह्लादः तदा धर्मेण वैष्णवधर्मपालकः राजा बभूव। हरिप्रसादेन स श्रेष्ठवैष्णवः राज्यं प्राप्य, बहुयज्ञदानेन नरसिंहं पूजयित्वा, कालेन योगिसंसेव्यं हरिसदनं प्राप्तवान्। यः कश्चन एषां प्रह्लादचरितं नित्यं शृणोति, स सर्वपापैः विमुक्तः परमां गतिं प्राप्नोति। इति, हे देवि, मया ते नारसिंहस्य माहात्म्यं कथितम्; शृणु चान्यदपि क्रमशः। एवं 'नरसिंहप्रादुर्भाव'नामकं अष्टत्रिंशदधिकद्विशततमं अध्यायं, उमामहेश्वरसंवादे, श्रीपद्मपुराणे उत्तरखण्डे, पंचपञ्चाशत्सहस्रश्लोकसंयुतं, समाप्तम्। श्रीमहादेव उवाच—ततः सहस्रवर्षान्ते अदितिः वामनं जनयामास, योऽवध्यो विष्णुः, सर्वलोकपतिः। तस्य वक्षसि श्रीवत्सकौस्तुभचिह्नं, पूर्णचन्द्रसमप्रभं रूपं, कमललोचनं, अत्यल्पतनुं हरिं दृष्ट्वा, स ब्रह्मचारीवेषधरः, वेदाङ्गसम्प्राप्तः, मेखाजिनदण्डादिचिह्नितः, प्रभुः बभूव। तं दृष्ट्वा सर्वे देवाः, इन्द्रप्रमुखाः, महर्षिभिः सहिताः, तं बलवन्तं स्तुत्वा प्रणेमुः। ततः प्रसन्नः स भगवान् श्रेष्ठदेवान् उवाच—"किं करोमि अद्य? ब्रूहि, देवश्रेष्ठाः।" श्रीशङ्कर उवाच—तदा हृष्टाः देवाः तं परमेश्वरं प्राहुः—"अद्य, मधुसूदन, बलेर्यज्ञसमारम्भः प्रवर्तमानः। एष कालः यत्र स दैत्यराजा न प्रतिहन्तुं शक्नोति; त्वं याचमानः स्वर्गलोकं अस्मभ्यं प्रयच्छ।" एवं देवैः निवेदितः, हरिः बलिं यज्ञस्थले उपविष्टं, सप्तर्षिभिः सहितं, उपजगाम। तं समायान्तं दृष्ट्वा, दैत्येन्द्रः साक्षात् विष्णुं प्राचीनकथासहितं समुपस्थितं ज्ञात्वा, स यथाविधि पूजयित्वा, पुष्पासनं दत्त्वा, प्रणम्य, सस्नेहं, गद्गदकण्ठेन, वाक्यमुवाच।