इन्द्रादीनां प्रभुः तं दैत्यं महाकायं महावायुवत् शाखां पतयन्तं यथा भूमौ अपातयत्। नृसिंहः तं पतितं दैत्यं बलात् गृहीत्वा स्वस्य ऊरौ स्थाप्य हरिमुखं सस्मार। तत्र स विष्णोः अपराधं वैष्णवदोषं च दृष्ट्वा नृसिंहस्पर्शेन तं दैत्यं तत्क्षणमेव भस्मीकृतवान्। ततः सिंहनृसिंहः दैत्यराजस्य विशालं शरीरं दृष्ट्वा वज्रनखैः तं विचकर्ष। तदा दैत्यराजः विशुद्धात्मा हरिमुखं साक्षात् दृष्ट्वा, हृदयं नखैः विदारितं, कृतार्थः जीवनं त्यक्तवान्। महाहरी तं शरीरं तीक्ष्णनखैः शतधा विदार्य, दीर्घानि अन्त्राणि निष्क्रान्त्य ग्रीवायां भूषणवत् धारयामास। ततः ब्रह्मा-रुद्राद्याः सर्वे देवाः तपस्विनश्च शनैः समीपं आगत्य तं तेजस्विनं सर्वमुखं नृसिंहं स्तुत्य भयभीताः शान्तिं याचितुम् आरभन्त। ते जगतां धात्रीं दिव्यां मातरं सुवर्णवर्णां मृगनयनीं सर्वोपद्रवनाशिनीं चिन्तयामासुः। नारायणीं विष्णुपत्नीं नित्यनिरञ्जनरूपां शुभां ध्यानपूर्वकं देवीसूक्तपाठेन भक्त्या नित्यं नमस्कृत्य पूजयामासुः। एवं चिन्तिता सा देवी तत्र तस्मिन्नेव क्षणे प्रकटिता। चतुर्भुजा, विशालनेत्रा, सर्वाभरणभूषिता, पीतवस्त्रधारिणी, दिव्यहारमाल्याङ्गरागविलिप्ता। तां देवपतिसंप्रियाम् दृष्ट्वा सर्वे देवाः अञ्जलिं कृत्वा देवीं ऊचुः— “त्वं प्रसन्ना भव, यथेष्टं कुरु; त्रैलोक्यं निर्भयं कुरु, यथा भगवता तथा त्वया कार्यम्।” रुद्रः उक्तवान्— एवं उक्ता देवी, स्वप्रियं जनार्दनं द्रष्ट्वा, प्रणम्य तं नमस्कृत्य ‘प्रसन्नो भव’ इत्युक्तवती। हरिः स्वां प्रियां लक्ष्मीं दृष्ट्वा, यः सर्वेश्वरः, दैत्यस्य कारणात् उत्पन्नं क्रोधं त्यक्त्वा, सन्तुष्टः अभवत्। करुणासागरः तां देवीं स्वस्य ऊरौ स्थाप्य आलिङ्ग्य, अनुकम्पास्निग्धदृष्ट्या देवांश्च अपश्यत्। ततः स्तुतिप्रणामैः ‘जय! जय!’ इति घोषेण तं हरिं पूज्यमानं दृष्ट्वा, तस्य अनुकम्पया यः दृष्टः, तेषां हर्षो हर्षोत्कर्षः अभवत्। सर्वे देवगणाः प्रमोदपूर्णचित्ताः भगवंतं प्रणम्य अञ्जलिं कृत्वा भाषितवन्तः— “हे विश्वेश! तव अद्भुतं तेजः न वयं दृष्टुं शक्नुमः; एष रूपं बहुभुजपादलक्षणं आश्चर्यं। तव तेजः अग्निम् अपि अतिक्रान्तं त्रैलोक्यं व्याप्य तिष्ठति; न वयं दिविस्थाः तं दृष्टुं वा तिष्ठतुं वा शक्नुमः।” महादेवः उक्तवान्— एवं देवैः याचितः देवेशः तं भीषणं तेजः संहरित्वा दर्शनीयः अभवत्। स दशकोटिशरदिन्दुवत् प्रकाशमानः, कमलनयनः, अमृतमयमूर्धजः, दशकोटिविद्युत्सदृशः, शुभः। विविधरत्नमयकङ्कणकुण्डलैः दिव्यबाहुः कल्पतरुशाखासदृशः। परमेश्वरः चारुचतुर्बाहुः, पद्मसदृशहस्तः जपाकुसुमसदृशः शोभायमानः। उन्नतद्विबाहुना शङ्खचक्रधारणः, अन्याभ्यां वराभयप्रदः सिंहनृसिंहः शोभते। श्रीवत्सकौस्तुभमणिभिः वक्षः शोभितम्, वनमालया भूषितम्, सूर्यचन्द्रसदृशकुण्डलाभ्यां विभूषितम्। हारकङ्कणकुण्डलैः सुशोभितः, वामभागे लक्ष्म्या संयुक्तः, सिंहनृसिंहः शोभते। तं लक्ष्मीनृसिंहं दृष्ट्वा देवाः महोत्साहेन प्रमोदिताः, हर्षपूर्णहृदयाः, आनन्दाश्रुपूर्णनेत्राः। आनन्दसागरमग्नाः सततं प्रणम्य, दिव्यपुष्पैः आत्मेशं पूजयामासुः। रत्नपूर्णकलशैः अमृतसिक्तं नित्यं तं पूजयामासुः, वस्त्रैः भूषणैः गन्धैः पुष्पैः धूपैः च। दिव्यदीपैः नैवेद्यैः सिंहनृसिंहं पूज्य, दिव्यस्तुतिभिः स्तुत्वा पुनः पुनः प्रणम्य। तदा प्रसन्नः लक्ष्मीपतिर्देवेषु कामान् दत्तवान्। ततः भक्तवत्सलः सर्वेशः देवगणैः सह प्रह्लादं दैत्येषु अक्षयराज्ये अभिषेचयामास। भक्तं प्रह्लादं सान्त्व्य, श्रेष्ठैः देवैः अभिषिक्तवान्। इच्छितान् वरान्, दृढां भक्तिं च दत्तवान्। ततः सर्वदेवगणैः स्तुतः सिंहनृसिंहः तत्र पुष्पवर्षितः अन्तर्धानम् अगच्छत्। सर्वे देवगणाः स्वस्थानानि प्रत्यगच्छन्। पुनः प्रमुदितहृदयाः स्वयज्ञभागान् उपभुञ्जन्। देवाः गन्धर्वैः सह निर्भयाः अभवन्। दैत्यराजः हतः सन् सर्वे हृष्टाः। प्रह्लादः वैष्णवधर्मपालनं कृत्वा राज्यं कृतवान्। हरिकृपया श्रेष्ठवैष्णवः प्रह्लादः राज्यं प्राप्तवान्। सिंहनृसिंहं बहुयज्ञदानादिभिः पूज्य, कालान्तरे योग्युपगम्यं हरिसदनं प्राप्तवान्। यः प्रह्लादचरितं नित्यं शृणोति, स सर्वपापविमुक्तः परमं पदं गच्छति। एवं देवी, नृसिंहस्य महात्म्यं तव कथितम्। शृणु देवी, तस्य महात्मनः शेषस्थानानि क्रमशः। इति श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे उमामहेश्वरसंवादे नृसिंहप्रादुर्भावो नाम अष्टत्रिंशदधिकद्विशततमः अध्यायः समाप्तः।