अथ तत्र अद्भुतं दृश्यं समुपस्थितम्। सर्वे आदित्या वसवो रुद्राश्च देवगणाः मरुतां समूहाश्च तस्य सर्वाङ्गेषु दृष्टाः। गन्धर्वाः अप्सरसश्चापि तस्याङ्गेषु विराजमानाः आसन्। एवं परमात्मनः सर्वरूपाणि तत्र प्रकटितानि दृष्टानि। तस्य वक्षसि श्रीवत्सः कौस्तुभमणिश्च विराजते, वनमालया च शोभितः। शङ्खचक्रगदाखड्गशार्ङ्गधनुष्काद्यायुधैः सः समलङ्कृतः। तं सर्वोपनिषदां सारं पश्यन् दैत्यपतिसुतः हर्षाश्रुपूर्णदेहः पुनः पुनः प्रणम्य तुष्टाव। तदा दैत्यराजः हरिं दृष्ट्वा क्रोधसमुत्थितमृत्युभीतः स्थितः। सः खड्गमुद्यम्य युद्धाय नरसिंहं प्रति धावितवान्। ततः सर्वे दैत्यबलिनः चेतनां प्राप्य सत्वरं समभ्यद्रवन्त। स्वस्वायुधानि गृहित्वा हरीमभिद्रुत्य समरे तृणानि वह्नौ यथा क्षिप्यन्ते, तथा तेषां शस्त्राणि हर्यङ्गे भस्मीकृतानि। तद्विदित्वा नरसिंहः तदा ज्वलत्केशरज्वालाभिः तान् दैत्यान् सन्तापयामास। सिंहवपुः सः केशरसमुत्थाग्निना दानवान् दीप्त्या दग्धवान्। सर्वे दैत्यगणाः भस्मसात्कृताः, तेषां बलं विनष्टम्। प्रह्लादं तस्य च अनुयायिनः अविनाश्य, सः दैत्यबलं विनष्टमपश्यत्। क्रोधात् दैत्यपतिः खड्गमादाय पुनः प्रधावितः, किन्तु नरसिंहः तं खड्गपाणिं दैत्येशं एकेन भुजेन जग्राह। देवेश्वरः तं बलवन्तं शाखां यथा वातः पतयति तथा भूमौ पतितं कृत्वा, नरसिंहः तं स्थूलदेहम् दैत्यं गृहित्वा स्वोरोपरि उपवेश्य हरिवदनं निरीक्ष्य पापं विष्णोः कृतं दुष्कृत्यम् अपश्यत्। नरसिंहस्पर्शेन सः क्षणेन भस्मीकृतः। ततः सिंहवपुः तस्य दैत्यराजस्य महद्वपुः द्रष्ट्वा, वज्रनखैः तं शतधा विदार्य दीर्घान्तराणि निष्कृष्य स्वकण्ठे विभूषणरूपेण धारयामास। तदा ब्रह्मरुद्राद्याः सर्वे देवगणाः तपस्विनश्च मुनयः शनैः समीपं आगत्य तं प्रशंसयामासुः। ते भयभीताः ज्वलन्मुखं तं प्रशमयितुम् इच्छन्तः जगद्धात्रारं मातरं चिन्तयामासुः—सुवर्णवर्णां मृगाक्षीं सर्वोपद्रवविनाशिनीं। नारायण्याः, विष्णुपत्न्याः, नित्यानवद्यवपुषः, शुभां ध्यानपूर्वकं देवीसूक्तपाठेन भक्त्या च तां प्रणम्य स्तुवन्ति स्म। एवं चिन्त्यमानायाः देवीः तत्रैव प्रकटिता—चतुर्भुजा, विशाललोचना, सर्वाभरणभूषिता। सा दिव्यवस्त्रपरिधानिनी, दिव्यगन्धमाल्यलिप्ता च आसीत्। तां दृष्ट्वा, देवानां प्रियतमा, सर्वे देवगणाः अञ्जलिं कृत्वा देवीमूचुः—"प्रसन्ना भव, यथेशः त्रैलोक्यं निर्भयं करोति, तथा त्वमपि कुरु।" रुद्र उवाच—एवं देवी सविनयं जनार्दनं प्रियतमं दृष्ट्वा प्रणम्य तमुवाच—"प्रसन्नो भव" इति। तदा स्वप्रियां लक्ष्मीं दृष्ट्वा सर्वेश्वरः हरिः, दैत्यसमुत्थितं क्रोधं त्यक्त्वा प्रहृष्टः अभवत्। तां देवीं स्वाङ्के निधाय, दयासिन्धुः सः आलिङ्ग्य, कृपापूरितलोचनः देवान् निरीक्ष्य प्रसन्नः अभवत्। तदनन्तरं स्तुवन्तः प्रणमन्तश्च देवा "जय जय" इति उच्चैः शब्दं कुर्वन्तः, येषां कृपाकटाक्षः पतितः, तेषां हर्षविस्मयौ समुत्पन्नौ। देवगणाः हर्षोल्लसितचित्ताः अञ्जलिं कृत्वा जगन्नाथं प्रणम्य वचः ऊचुः—"भगवन्, तव अतिशयदिव्यं तेजो न वयं द्रष्टुं शक्नुमः। एष ते बहुभुजपादलक्षणं रूपं विस्मयकरम्।" "तेजस्तव वह्न्यधिकं त्रैलोक्यं व्याप्य तिष्ठति। स्वर्गवासिनो वयं न तद् दृष्टुं न च तत्र स्थितुं शक्नुमः।" महादेव उवाच—एवं देवगणैः प्रार्थितः स देवेशः तत्तमः भयङ्करं तेजः संहरित्वा सौम्यरूपो बभूव। सः कोटिशरत्चन्द्रसमप्रभः, पद्मलोचनः, अमृतमयमूर्धाजालः, कोटिविद्युत्समप्रभः, शुभलक्षणैः युक्तः। दिव्यकङ्कणकटकमणिविभूषितभुजः, कल्पद्रुमशाखावत् भुजपल्लवः। सः परमेश्वरः चारुचतुर्भुजो, पङ्कजसदृशकरः, जपापुष्पसन्निभकरः। द्वाभ्यां भुजाभ्यां शङ्खचक्रधारणः, अन्याभ्यां वराभयप्रदश्च, नरसिंहः विराजमानः। तस्य वक्षः श्रीवत्सकौस्तुभमणिविभूषितम्, वनमालया शोभितम्, उदयार्कचन्द्रसदृशकुण्डलैः विभूषितम्। हारकङ्कणकटकैः शोभितः, वामभागे लक्ष्मीसंयुक्तः, नरसिंहरूपेण विराजमानः। तं लक्ष्मीनरसिंहं दृष्ट्वा देवगणाः महाहर्षपूर्णचित्ताः, सान्द्रानन्दबाष्पपूरितलोचनाः अभवन्। आनन्दराशौ मग्नाः, पुनः पुनः प्रणम्य दिव्यपुष्पैः स्वात्मनाथं पूजयामासुः। अमृतपूर्णरत्नकलशैः नित्यं तं अभिषिञ्च्य, मनोहरवस्त्राभरणगन्धपुष्पधूपैः पूजयित्वा, दिव्यदीपैः नैवेद्यैश्च नरसिंहं सम्पूज्य, दिव्यस्तोत्रैः स्तुवन्तः पुनः पुनः प्रणम्य तमर्चयामासुः। एवं तत्र परमदिव्यं नरसिंहरूपं, देवदानवमुनिसिद्धगन्धर्वाणां साक्षात् आनन्दघनं, सर्वलोकमङ्गलं, सर्वत्र विजयं वितन्वानं, सर्वे सम्यक् पूजयन्ति स्म।