सर्वेषां वृक्षशाखाभिः मेरुशिखरमिव परिवृतः स नरसिंहः दिव्यैः माल्यवस्त्रैः दिव्याभरणैः च शोभमानः तत्र अद्भुतरूपेण दैत्यनाशाय स्थितः। तं भीषणं महाबलिनं नरसिंहं दृष्ट्वा दैत्यराजः तस्य लोचनपक्ष्माणि दग्धानि, अंगानि कम्पमानानि, भूमौ पतितः। प्रह्लादः तु हरिं नरसिंहरूपं दृष्ट्वा जयध्वनिं कृत्वा जनार्दनं देवेशं प्रणम्य, तस्य महात्मनः नरसिंहस्य शरीरमधि अद्भुतदृश्यं अपश्यत्। तस्य केशाग्रे लोकाः, समुद्राः, द्वीपाः, देवाः, गन्धर्वाः, मनुष्याः, सहस्राण्डानि च दृश्यन्ते स्म। तस्य नेत्रयोः चन्द्रसूर्यादयः, कर्णयोः अश्विनौ, दिशः चान्तरदिशः च दृश्यन्ते। भ्रुवोः ब्रह्मा रुद्रः च, नासिकयोः आकाशः वायुश्च, मुखे इन्द्रः अग्निः च, जिह्वायां सरस्वती। दंष्ट्रासु सिंहाः, व्याघ्राः, शरभाः, महाभुजङ्गाः, कण्ठे मेरुः, स्कन्धयोः महागिरयः। बाहुषु देवाः, पशवः, मनुष्याः, नाभौ अन्तरिक्षम्, पादयोः पृथिवी। रोमेषु औषधयः, नखपंक्तिषु वृक्षाः, श्वासे वेदाः सहाङ्गोपाङ्गैः। अंगेषु आदित्याः, वसवः, रुद्राः, सर्वे देवाः, मरुत्संघाः; सर्वाङ्गेषु गन्धर्वाः अप्सराः च दृश्यन्ते। एवं परमात्मनः रूपाणि दृश्यन्ति स्म। तस्य वक्षसि श्रीवत्सः कौस्तुभः च, वनमालया शोभितः। शङ्खचक्रगदाखड्गशार्ङ्गधनुषाद्यायुधैः सुसज्जितः स सर्वोपनिषदां सारं दैत्यपुत्रः प्रह्लादः दृष्ट्वा। स हर्षाश्रुपरिप्लुतशरीरः पुनः पुनः प्रणम्य, दैत्यराजः तु हरिं दृष्ट्वा क्रोधमूर्छितः मृत्युनाऽऽकृष्टः स्थितः। स खड्गमुत्सृज्य युद्धाय नरसिंहमभिमुखं धावन्; ततः सर्वे दैत्यगणाः चेतनां प्राप्य अग्रे अभ्यधावन्। स्वस्वायुधानि गृहीत्वा हरिं तीव्रतया आक्रमन्, यथा तृणानि अनलाग्नि बहुधा क्षिप्यन्ते। एवं बलानि तस्य शरीरमधि भस्मीकृतानि। दैत्यसेनां दृष्ट्वा नरसिंहः तदा ज्वलज्जटाजालात् अग्निस्रोतांसि निष्पाद्य तान् दैत्यान् दग्धवान्। सर्वे दैत्यगणाः भस्मीकृताः, बलं नष्टम्; प्रह्लादं तस्य अनुयायिनः च सुरक्षितः, दैत्यबलं विनष्टं दृष्ट्वा। क्रोधात् दैत्यराजः खड्गमादाय अभ्यधावन्; नरसिंहः एकेन भुजेन तं खड्गधारिणं दैत्येशं गृहीत्वा। देवेशः तं वातरहितशाखमिव भूमौ क्षिप्तवान्; नरसिंहः पतितं महाकायं दैत्यं गृहीत्वा स्वस्य उरसं स्थापयित्वा हरिवदनं पश्यन्, विष्णोः अपराधं, वैष्णवदोषं च दृष्टवान्। नरसिंहस्पर्शात् स दैत्यः क्षणेन भस्मीकृतः; तदनन्तरं नरसिंहः दैत्यराजस्य विशालं शरीरं दृष्ट्वा वज्रदंष्ट्रैः तं विदारितवान्। दैत्यराजः शुद्धात्मा हरिवदनं साक्षात् पश्यन्, हृदयम् दंष्ट्रैः विदारितम्, कार्यसिद्धिः, प्राणं त्यक्तवान्। महाहरी तीक्ष्णदंष्ट्रैः शरीरं शतधा च्छित्वा, दीर्घान् अन्त्राणि निष्कृष्य, ग्रीवायां अलंकाररूपेण धारितवान्। ततः सर्वे देवगणाः, तपस्विनः च, ब्रह्मा रुद्रप्रमुखाः शनैः समीपमागत्य स्तुतिम् अकुर्वन्; भयभीताः, सर्वमुखज्वलन्तं तं शान्तये प्रार्थितवन्तः। तदा जगदधारिणीं मातरं, दिव्यां देवीं, सुवर्णवर्णां, मृगाक्षीं, सर्वोपद्रवविनाशिनीं चिन्तयामासुः। नारायणीं, नित्यनिरुपद्रवां, विष्णुप्रिया शुभां, देवीसूक्तपठनेन, भक्त्या, शाश्वतीं नमस्कृतवन्तः। एवं ध्यायमानाः तत्र देवी तत्क्षणं प्रकटिता; चतुर्भुजा, विशालनेत्रा, सर्वाभरणभूषिता। पिताम्बरधारिणी, दिव्यैः माल्यगन्धैः अलङ्कृता; तां देवेशप्रियां दृष्ट्वा सर्वे देवगणाः— सञ्जातकराः देवीं प्रोचुः— "अनुगृह्य प्रियं कुरु; त्रैलोक्यं निर्भयं कुरु, देवी, यथा भगवान् ददाति—तथा कुरु।" रुद्रः उवाच— एवं उक्ता देवी, प्रियं जनार्दनं प्राप्त्वा, प्रणम्य, नमस्कृत्य, "अनुगृह्य" इति तम् उवाच। स्वां प्रियां पत्नीं दृष्ट्वा, हरिः सर्वेश्वरः, दैत्यकृतक्रोधं त्यक्त्वा, प्रीतः अभवत्। देवीं गोदगर्भे स्थापयित्वा, दयासागरः आलिङ्ग्य, दयास्रोतसा मृदुलितनेत्रः हरिः देवगणान् अवलोकयत्। ततः स्तुतिप्रणामैः "जय जय" इति घोषेण, तस्य अनुग्रहदृष्ट्या यत्र यत्र दृष्टिः पतितवती, तत्र तत्र हर्षः उत्साहः च उत्पन्नः। ततः सर्वे देवगणाः हर्षपूर्णचित्ताः, सञ्जातकराः, विश्वेशं प्रणम्य, वचः ऊचुः— देवगणाः ऊचुः— "विश्वेश, तव अद्भुतं तेजः अस्माभिः दृष्टुं न शक्यते; बहुभुजार्पितपादरूपं, आश्चर्यरूपं। तव तेजः अग्निश sharper than fire, त्रिलोक्यं व्याप्यति; नः स्वर्गवासिनां दृष्टुं न शक्यं, स्थातुं अपि न शक्यं।" महादेवः उवाच— एवं देवैः याचितः, देवेशः तं अतिभीष्णं तेजः संहरित्वा, सौम्यरूपं धारयामास।