तदा तेषां बाणाः गजेषु, अश्वेषु, नरपुङ्गवेषु, वीर्यवन्तः शूरवीर्येषु च पतन्ति स्म; केवलं बाणगमनं दृश्यते, न तु धनुषः संधानं वा मोचनं च। पृथिव्यां सर्वतो वीर्यशालिनः महाबलिनः कण्ठाभरणकिरिटधारिणः धनुर्बाणपाणयः क्रोधात् ओष्ठं दशनैः पीडयन्तः समन्ततः सन्नद्धाः अभवन्। तयोः द्वयोः — सर्वास्त्रविद्याविशारदयोः, गर्वितयोः — युद्धं प्रवृत्तमभूत्, यत् देवतानामपि विस्मयकारि घोरतरं बभूव। तदा संग्रामः परमातिवेगवान् अभवत्, यत्र शूराणां पंक्तयः विदारिताः; बाणधाराणां मध्ये गगनं कुतः अपि न दृश्यते स्म। तस्मिन्काले लक्ष्मीनिधिः, शत्रुसूदनः महावीर्यवान्, अनन्तरं असंख्येयांश्च दृढतीक्ष्णबाणान् धनुषि समारोपयत्। तदा सुकृतः सुकृतुर्नाम वीरः चत्वारः बाणैः अश्वान् विनाशयामास, एकेन बाणेन हास्यपूर्वकं वेगेन तं भीषणं ध्वजं छित्त्वा पतितवान्। अन्येन बाणेन सारथ्याः शिरः भूमौ पातितवान्; अपरबाणेन, यत्र तन्त्री संधिता बाणश्च स्थितः, धनुः भग्नम्। तृतीयेन बाणेन त्वरितेन राजा सुकृतुं हृदि विद्ध्वा तं विस्मयमावहत्; तदद्भुतदर्शनं दृष्ट्वा सर्वे योद्धारः विस्मयमगमन्। सः सुकृतुः धनुषि, रथे, अश्वेषु, सारथ्ये च हीनः, महागदां गृहित्वा रणोत्सुकः अग्रे प्रस्थितवान्। तम् आगच्छन्तं गदायुद्धविशारदं महागदापाणिं दृष्ट्वा, लक्ष्मीनिधिः अपि स्वधनुः त्यक्त्वा रथात् अवातरत्। सः लोहमयीं सुवर्णमाल्यभूषितां सर्वरम्यतेजस्विनीं महागदां समादाय स्थितवान्। तदा लक्ष्मीनिधिः महाक्रुद्धः तां गदां सुकृतोः उरसि वज्राशनिसमां ज्वलन्तीं प्राहरत्। गदाघातेन सुकृतुः न कम्पितः, यथा मत्तगजः बालकस्य पुष्पमालया ताडितः न कम्पते। ततः स वीर्यशाली लक्ष्मीनिधिं समभाषत — "यदि त्वं वीरः शत्रुनाशनः, ममैकं गदाघातं सहस्व" इति। एवं उक्त्वा, सः गदया भ्रुकुटिं वेगेन ताडितवान्; तेन स्फुटिते भ्रुवोः रक्तधारा प्रवहन्ती, सः च कोपात् महाक्रुद्धः अभवत्। ततः मृत्युसमा गदया लक्ष्मीनिधिः शिरसि ताडितः, सुकृतुः धर्मात्मा चापि प्रत्युत्तरं स्कन्धे ताडितवान्। एवं द्वौ गदायुद्धकुशलौ क्रुद्धावुभौ, जयकाङ्क्षिणौ, परस्परं युद्धे प्रवृत्तौ। अन्योन्यवधाय उत्सुकौ, न कश्चन निवर्तते स्म, न च कश्चन जयति स्म। शिरसि, भ्रुवोः, स्कन्धयोः, हृदि, सर्वाङ्गेषु च रक्तधाराः स्रवन्त्यः, तौ महाबलिनौ युद्धं कुर्वन्तौ। अथ लक्ष्मीनिधिः क्रुद्धः शीघ्रं गदां उत्थाप्य, राज्ञः अनुजं हृदि हन्तुं वेगेन प्रस्थितवान्। तम् आगच्छन्तं दृष्ट्वा, राज्ञः अनुजः अपि सर्वबलसमन्वितः हन्तुं त्वरया अग्रे धावितवान्। सः स्वहस्तेन तस्य क्षिप्तां गदां गृहित्वा, तया एव महाबलवान् लक्ष्मीनिधिं हृदि ताडितवान्। स्वगदां स्वहस्तेन गृहीत्वा प्रतिघातं दृष्ट्वा, लक्ष्मीनिधिः बलवतां मध्ये मुष्टियुद्धं कर्तुम् इच्छन् स्थितवान्। तदा राज्ञः अनुजः क्रुद्धः, बाहुभ्यां तं गृहीत्वा, सर्वयुद्धविशारदः युद्धे प्रवृत्तः। लक्ष्मीनिधिः तस्य वक्षसि स्वमुष्ट्या ताडितवान्; तदा सः अपि मुष्टिं उत्थाप्य शिरसि ताडितवान्। वज्रसमा मुष्टयः, कठोरतलकरविक्षेपाः, क्रोधात् ओष्ठं दशनैः पीडयन्तौ, अन्योन्यं ताडयामासतुः। मुष्टिः मुष्टिं, दन्तः दन्तं, केशः केशं, नखः नखं प्रतीयमानः, तयोः मध्ये भीषणं रोमाञ्चनं युद्धं प्रवृत्तम्। तदा राज्ञः अनुजः क्रुद्धः युद्धे राजानं गृहीत्वा, परिभ्रम्य, भूमौ निपातितवान्। लक्ष्मीनिधिः अपि तं हस्तेन गृहित्वा, शतवारं भ्रमयित्वा, गजपीठे निक्षिप्तवान्। सः भूमौ पतित्वा क्षणेन चेतनां प्राप्त्वा, वेगेन विक्रम्य, तं स्वमेव आकाशे भ्रमयित्वा तद्वदाचरत्। एवं युद्धे प्रवृत्ते, पुनः मुष्टियुद्धे प्रवृत्तौ — पादेन पादं, हस्तेन हस्तं, वक्षसा वक्षः, मुखेन मुखं — अन्योन्यं युध्यमानौ। एवं परस्परवधकाङ्क्षिणौ, महाबलिनौ, अन्योन्यं गाढावलम्बितौ, मूर्च्छितौ पतितौ। तद्विलोक्य, सहस्रशः जनाः विस्मिताः अभवन्, प्रशंसन्तः — "धन्यो लक्ष्मीनिधिः राजा, धन्यश्च महाबलः राज्ञः अनुजः" इति। शेष उवाच — चित्राङ्गः स्वस्य रथे स्थित्वा, क्रौञ्चनिनादसमस्वरेण स्वरेण घोषयन्, वीरः स्फूर्जमानः, वराह इव सागरमुद्धरन् स्वबलं अग्रे प्रेषयत्। सः मेघनिनादसमं दृढं धनुः संधाय, तीक्ष्णबाणान् निष्क्रान्तवान्, येन शत्रुसैन्येषु दाहमुपादधात्। तैः बाणैः विदारिताः शूराः, किरीटकवचधारिणः, दन्तैः दशनैः पीडयन्तः भूमौ पतिताः। तदा युद्धे प्रवृत्ते, पुष्कलः अपि शत्रूनां पीडनाय रत्नमाल्ययुक्तं धनुः गृहित्वा संग्रामे समुपस्थितः। तयोः संगमः परममनोज्ञः, स्कन्दतारकयोः प्राचीनयुद्धवद् द्रष्टुं श्रेयः। पुष्कलः त्वरितकरः शीघ्रं धनुः संधाय, सुबद्धसंयुक्तैः बाणैः एकैव चित्राङ्गं ताडितवान्। चित्राङ्गः अपि क्रोधेन पीडितः धनुः गृहित्वा, संग्राममध्यभागे पुनः पुनः तीक्ष्णान् बाणान् सन्दधानः सन्धानवान्। एवं तेषां वीर्यशालिनां संग्रामः अतिवैचित्र्ययुक्तः, अद्भुतः च प्रवृत्तः।