एवं उक्त्वा स दैत्यः सहसा राजमहाप्रासादस्तम्भं हस्तेन ताडयामास, प्रह्लादाय चेदमुवाच। हिरण्यकशिपुः प्राह—यदि विष्णुः सर्वत्र व्याप्यस्ति, तर्हि अस्मिन्स्थूणे तं दर्शय माम्; अथ चेत्, त्वं मिथ्यावादी मया हन्तव्यः। इत्युक्त्वा दैत्याधिपतिः क्रुद्धः शीघ्रं खड्गमादाय प्रह्लादवक्षसि तं सन्दधानः तदनन्तरं तत्र तं जिघांसुः संप्रपात। तस्मिन्नेव क्षणे महद्भयानकं शब्दं तस्मात्स्थूणात् समजायत, यथा प्रलयकालवज्रनिनादेन नभो विदीर्यते तद्वत्। तेन घोरनिनादेन दैत्यकर्णानि विदार्य सर्वे दैत्या वृक्षैवोत्पाटिता भूमौ पतिताः। ते भीताः दैत्याः त्रैलोक्यं नष्टमिति मन्यमानाः तत्र तत्र प्रधावन्तः, ततः तस्मात्स्थूणात् महावीर्यवान् हरिः तेजसा दीप्तमानः समुत्पेतौ। स जगतः संहारनिनादवत् भीषणं शब्दं कृत्वा, तेन महानिनादेन नक्षत्राणि भूमौ पतितानि। तत्र हरिः नरसिंहरूपं धारयन्, कोटिसूर्याग्नितेजसा आवृतः, प्रादुरासीत्। तस्य मुखानि पञ्चसिंहानि सदृशानि, देहम् मानवाकारम्, विकटदंष्ट्रं मुखं, दीर्घजिह्वं व्योमावष्टम्भयन्तीं दृष्ट्वा सर्वे विस्मयं जग्मुः। तस्य केशाः ज्वलदग्निसमाः, नेत्रे तप्तहेमसदृशे, सहस्रबाहुः प्रभुः, सर्वायुधधारी च सः। स मेरुशिखरमिव शाखावन्तः वृक्षैः परिवृतः, दिव्यैः माल्यवस्त्रैः भूषितः, सुराभरणैः अलङ्कृतः, तत्र सिंहनररूपे स्थितः दानवानां विनाशाय प्रकटितः। तं भीषणं बलवन्तं नरसिंहं दृष्ट्वा दैत्यराजः सन्तप्तपक्ष्मा कम्पमानाङ्गः भूमौ पतितः; प्रह्लादः च हरिं नरसिंहमिव दृष्ट्वा जयशब्दं कृत्वा जनार्दनं देवानां नाथं प्रणम्य दृष्टवान्। तस्य महात्मनः नरसिंहस्य शरीरे लोकाः, समुद्राः, द्वीपाः, देवा, गन्धर्वाः, मनुष्याः, सहस्रकोटिब्रह्माण्डानि च तस्य केशाग्रे दृश्यन्ते। तस्य नेत्रयोः चन्द्रसूर्यादयः, कर्णयोः अश्विनीकुमारौ, दिशः च; ललाटे ब्रह्मा रुद्रौ, नासिकयोः नभः वायुः, मुखे इन्द्राग्नी, जिह्वायां सरस्वती। दंष्ट्रासु सिंहव्याघ्रशरभमहोरगाः, कण्ठे मेरुः, स्कन्धयोः महान्गिरयः। बाहुषु देवपशुमनुष्याः, नाभौ अन्तरिक्षम्, पादयोः पृथिवी। रोमेषु सर्वौषधयः, नखपङ्क्तिषु वृक्षाः, श्वासे वेदाः सर्वाङ्गोपनिषद्भिः सहिताः। अंगेषु आदित्या वसवो रुद्राः सर्वे देवाः मरुद्गणाश्च, गन्धर्वाप्सरसोऽपि। एवं परमात्मनः स्वरूपाणि दृष्टानि; उरसि श्रीवत्सकौस्तुभौ वनमालया च शोभितः। स शङ्खचक्रगदाखड्गशार्ङ्गाद्यायुधधारी, सर्वोपनिषदां साररूपः, दैत्यपतिसुतः प्रह्लादः हर्षबाष्पपूरिताङ्गः पुनः पुनः प्रणम्य तं पश्यन् स्थितः। किन्तु दैत्यराजः हरिं दृष्ट्वा मृत्युनाभिभूतः क्रोधात् खड्गमुत्क्षिप्य युद्धाय प्रधावितवान्। तदा दैत्यबलानि अपि चेतनां प्राप्य, स्वस्वायुधानि गृहित्वा हरिं शीघ्रं प्रधाव्याभ्यद्रवन्, यथा काष्ठानि वह्नौ विक्षिप्यन्ते तद्वत्। तथैव तेषां महायुद्धानि हरिशरीरे भस्मीकृतानि। दैत्यसैन्यं तद्विधं दृष्ट्वा नरसिंहस्तदा ज्वलद्ग्रहमानेन तान् दैत्यान् दग्धवान्। सिंहनरः तेन ज्वलद्ग्रहमानेन दानवान् तीव्रं दग्ध्वा, सर्वान् भस्मसात्कृत्वा, प्रह्लादं तस्यानुयायिनश्च अविक्षतान् दृष्ट्वा, दैत्यबलं नष्टमवेक्ष्य, क्रोधात् दैत्यपतिः खड्गमादाय पुनः प्रधावितवान्। तं खड्गधारिणं दैत्यराजं एकेन बाहुना हरिः समगृह्णात्। स देवेश्वरः वात इव शाखां तं भूमौ प्राक्षिपत्। नरसिंहः पतितं स्थूलदेहम् दैत्यराजं स्वोर्वरे स्थाप्य, हरिवदनं निरीक्ष्य, विष्णोः अपराधं, वैष्णवस्य अपराधं च दृष्टवान्। नरसिंहस्पर्शात् क्षणेन स भस्मसात्कृतः। ततः सिंहनरः दैत्यराजस्य महाकायं दृष्ट्वा, वज्रसमाननखैः तं विदारयामास। दैत्यराजः विशुद्धात्मा हरिवदनं साक्षात् निरीक्ष्य, नखैः विदारितहृदयः, कृतार्थः, प्राणान् ससर्ज। महाहरी तीक्ष्णनखैः तं शरीरं शतधा विदार्य, दीर्घान्तराणि निष्कृष्य, तानि कण्ठे भूषणवत् धारयामास। ततः सर्वे देवगणाः, ब्रह्मरुद्रादयः, मुनयश्च, शनैः समीपमागत्य तं स्तोतुं प्रारब्धाः। भीता अपि तं सर्वमुखज्वलन्तं शमयितुं प्रार्थयन्तः। ते जगद्धात्रीं मातरं चिन्तयामासुः, या सुवर्णवर्णा हरिण्याकारिणी, सर्वदुःखनाशिनी। ते नारायणीं विष्णुपत्नीं नित्यनिष्कलङ्करूपां, श्रियं, देवीसूक्तपाठेन भक्त्या च ध्यायन्तः प्रणम्य, तामन्वयन्। सा देवी एवमुपास्यमाना तत्रैव तस्मिन्क्षणे प्रादुरभूत्, चतुर्भुजा, विशालनेत्रा, सर्वाभरणभूषिता।