यथार्थेन च दृढेन च विष्णुं दृष्ट्वा, अहं मन्ये—देवानां मध्ये मम शक्त्या तुल्यो लोके कश्चन नास्ति। ईशानात् वरं लब्ध्वा सर्वेषु भूतिषु अभेद्यत्वं, सर्वेषु प्राणिषु अजित्यत्वं प्राप्तवान् अस्मि, हे मानद! विष्णुः केवलं बलवीर्ययोः मम जयेन एव भगवत्त्वं प्राप्तुम् शक्नोति। एवं उक्त्वा, रुद्रः उवाच—तस्य वचनं श्रुत्वा प्रह्लादः विस्मितः, व्रतेषु दृढः, हरिगौरवम्, दीनानां नम्रत्वं च वक्तुम् आरभत। प्रह्लादः उवाच—सः श्रीनारायणः, परमात्मा, नित्यः, सर्वभूतस्थः, वासुदेवः इति कथ्यते। यः समस्तविश्वस्य धारकः स विष्णुः; अस्मिन लोके चलाचलयोः अन्यत् किमपि नास्ति तस्मात्। सर्वत्र, चेतनाचेतनरूपं केवलं तस्यैव अस्ति; नान्यथा। तस्य त्रिविधं व्याप्यं परमव्यौमि अस्ति, एकपादव्याप्यं अद्भुतं भागं। यः चक्रगदाधरः, पीतवस्त्रधारी, जनार्दनः—स योगिभिः भक्त्या दृश्यते, न भक्तिहीनैः। जनार्दनः कोपद्वेषाभ्याम् न दृश्यते; तथापि सर्वत्र व्याप्य—देवान्, पशून्, मनुष्यांश्च, स्थावरं च—सः सर्वत्र वर्तते, लघुतमात् महत्तमं पर्यन्तम्। रुद्रः उवाच—प्रह्लादस्य वचनं श्रुत्वा, दैत्यश्रेष्ठः, क्रोधात् नेत्राणि रक्तानि कृत्वा, पुनः पुनः पुत्रं तिरस्कृतवान्। हिरण्यकशिपुः उवाच—यदि विष्णुः सर्वव्यापी परमपुरुषः सत्यम्, तर्हि अद्य प्रमाणं दर्शय; किं बहुवचनैः? महादेवः उवाच—एवं उक्त्वा, दैत्यः सहसा राजप्रासादस्य स्तम्भं हस्तेन ताडयित्वा प्रह्लादं प्रति इदं उवाच। हिरण्यकशिपुः उवाच—यदि विष्णुः सर्वव्यापी, तर्हि अस्मिन स्तम्भे तं दर्शय; अन्यथा, त्वं मिथ्यावादी, त्वां हनिष्यामि। रुद्रः उवाच—एवं उक्त्वा, दैत्येश्वरः शीघ्रं खड्गं निष्क्रान्त्वा, क्रोधात् प्रह्लादस्य वक्षसि क्षिप्तवान्। तस्मिन्नेव क्षणे स्तम्भात् महद् शब्दः उत्पन्नः, भीषणः, यथा प्रलयं तडित्स्वनः आकाशं विदारयेत्। तेन घोरशब्देन दैत्यकर्णानि विदारितानि, सर्वे भूमौ पतिताः, यथा उन्मूलितवृक्षाः। भीताः दैत्याः त्रैलोक्यं विनष्टम् इति मन्यन्तः, तदा स्तम्भात् महातेजस्वी हरिः प्रादुरभवत्। सः अत्यद्भुतं शब्दं कृतवान्, यथा जगद्विनाशः; तेन घोरनिनादेन तारा भूमौ पतिताः। तत्र हरिः नरसिंहरूपं धारयन्, कोटिसूर्याग्नितेजसा आवृतः, प्रादुरभवत्। तस्य मुखं पञ्चसिंहवद्, शरीरं मानवाकृतिः; मुखं भीषणं, विकटदंष्ट्रा, व्याप्तजिह्वा, आकाशं स्पृशन्ती। जटाः ज्वलदग्निशिखाः, नेत्रे तप्तसुवर्णसमानौ; प्रभुः सहस्रबाहुः, सर्वायुधयुक्तः। मेरुशिखरं यथा बहुवृक्षैः परिवृतं, तदा तेन तेजसा प्रकाशते; दिव्यहारवस्त्रधारी, दिव्याभरणैः भूषितः। नरसिंहरूपे स्थितः, सर्वदैत्यविनाशाय; तं भीषणं, महाबलिनं नरसिंहं दृष्ट्वा— दैत्यराजः, तुच्छ eyelashes दग्धः, अंगानि कम्पमानानि, भूमौ पतितः; प्रह्लादः, हरिं नरसिंहसदृशं दृष्ट्वा, जयध्वनिं कृत्वा, जनार्दनं देवेशं प्रणम्य, तस्य महात्मनः नरसिंहस्य शरीरे— लोकाः, समुद्राः, द्वीपाः, देवाः, गन्धर्वाः, मनुष्याः, सहस्राण्डानि च तस्य केशाग्रे दृश्यन्ते। तस्य नेत्रयोः चन्द्रसूर्यौ, अन्ये च; कर्णयोः अश्विनौ, दिशः, विदिशः च। भ्रूकेषु ब्रह्मा रुद्रः, नासिकायाम् आकाशवायू; मुखे इन्द्राग्नी, जिह्वायां सरस्वती। दंष्ट्रासु सिंहाः, व्याघ्राः, शरभाः, महाभुजङ्गाः; कण्ठे मेरु, स्कन्धयोः महापर्वताः। बाहुषु देवाः, पशवः, मनुष्याः; नाभौ अन्तरिक्षम्, पादयोः पृथिवी। रोमेषु औषधयः, नखपङ्क्तिषु वृक्षाः; श्वासे वेदाः, शाखाङ्गसहिताः। आदित्याः, वसवः, रुद्राः, सर्वदेवाः, मरुद्गणाः; सर्वाङ्गेषु गन्धर्वाः, अप्सरः दृश्यन्ते। एवं परमात्मनः रूपाणि दृश्यन्ते; वक्षसि श्रीवत्सः कौस्तुभः, वनमालया अलङ्कृतः। शङ्खचक्रगदाखड्गशार्ङ्गाद्यायुधयुक्तः; उपनिषदां सारं दृष्ट्वा, दैत्येशपुत्रः— हर्षाश्रुपूरिततनुः पुनः पुनः प्रणम्य; दैत्यराजः तु, हरिं दृष्ट्वा, मृत्युनाभिभूतः, क्रोधात् स्थितः। खड्गं उद्धृत्य युद्धाय, नरसिंहं प्रति धावितः; ततः दैत्यबलसमूहाः चेतनां प्राप्त्वा अग्रे गताः। स्वायुधानि गृहित्वा, हरिं शीघ्रं आक्रमन्ति, यथा तृणानि अग्नौ असंख्येन क्षिप्यन्ते। एवं महायुधानि हरिं स्पृशन्ति, तत्र भस्मीकृतानि; तदा नरसिंहः दैत्यसेनां दृष्ट्वा— केशरज्वलनधाराभिः तान् दग्धवान्; सिंहनरः केशराग्निना दैत्यान् तीव्रं दग्धवान्। सर्वे भस्मीकृताः, बलं नष्टम्; प्रह्लादं अनुयायिनः च अविनष्टः, दैत्यबलं विनष्टं दृष्ट्वा। क्रोधात् दैत्यराजः खड्गं निष्क्रान्त्वा अग्रे धावितः; नरसिंहः एकेन भुजेन खड्गपाणिदैत्येशं गृहीत्वा।