श्रीपुष्कलः स्वामिनं प्रह्वं प्रार्थयन् उवाच—“भोः स्वामिन्, दमनकः कुतः? तव या अपरिमिता वीर्यशक्तिः, सा कुतः? तव महिम्नः प्रभावेन अहं तं दमनकं विजेष्यामि; इदानीं गच्छामि, हे प्राज्ञ। अहं तव सेवकः युद्धाय समुपस्थितः, तस्मात् अन्यः कः अश्वं आरोढुम् आवश्यकः? रघुनाथस्य यशः सर्वं साधयिष्यति। स्वामिन्, शृणु मम प्रतिज्ञाम्, या तव हर्षाय भविष्यति—युद्धे दमनकं विजेष्यामि, स यद्यपि रणकौशलविशारदः। यदि अहं दमनकं न विजेष्यामि, तर्हि रामचन्द्रपादाम्बुजमधुरिपानवाप्तस्य या पापप्राप्तिः, सा मम भवतु। यदि अहं दमनकं न विजेष्यामि, तर्हि यः जनः मातुः पादौ तीर्थरूपेण विज्ञाय, तस्य सह मातया विरोधं करोति, तस्य यः अन्धकारः, स मम भवतु। अद्य मम बाणैः विदारितमहोरः कुमारः रणभूमौ भूमौ शयानः शोभां विधास्यति।” एवं पुष्कलस्य प्रतिज्ञां श्रुत्वा, श्रीरघुवंशसम्भूतः रघुनाथः हर्षितहृदयः अभवत्, स युद्धाय आज्ञां दत्तवान्। तस्य आज्ञया पुष्कलः महता सैन्येन परिवृतः, यत्र स वीर्यवान् राजपुत्रः दमनकः तिष्ठति, तत्र प्रस्थितः। दमनकः अपि, पुष्कलस्य रणभूमिम् आगमनं श्रुत्वा, स्वसैन्येन परिवृतः, तस्य साक्षात् प्रत्यक्षतायै, समागच्छत्। तत्र तौ वीरौ, रथस्थौ, रथाभ्याम् अलंकृतौ, इन्द्रासुरयोरिव संग्रामाय समागच्छतुः। ततः पुष्कलः तं महाबलिनं दमनकं सम्बोधितवान्—“राजपुत्र, दमनक! अहम् अत्र आगतः इति विद्धि। यो युद्धाय प्रतिज्ञां कृतवान्, स भरतात्मजः पुष्कलः, तम् अवगच्छ, श्रेष्ठसाधो। रघुनाथपादाम्बुजसेवायां भ्रमरवत् नित्यं रतः अहम्, त्वां शस्त्रसंघातेन विजेष्यामि; सज्जः भव, हे प्राज्ञ।” एवं श्रुत्वा, शत्रुसैन्यविनाशकः दमनकः, हास्यपूर्वकं निर्भयम् उत्तमवाक्यं प्रत्युवाच—“माम् अवगच्छ, अहं सुभाहोः पुत्रः दमनकः, पितृभक्त्या पापं निहतम्, श्रीशत्रुघ्नस्य सारथिः। विजयः भाग्येन दत्तः, यं यं शोभयति, स तं प्राप्नोति; अद्य मम वीर्यं समरे पश्य। एवं उक्त्वा, स बाणं धनुषि स्थापयित्वा, कर्णान्तं सन्धान्य, तीक्ष्णान् बाणान् शत्रोः प्राणान् हरन् विससर्ज। तेषां बाणानां समूहः आकाशं आवृत्य, सूर्यतेजोऽपि छायया छादितम् अभवत्। बाणवृष्टिः गजपक्षेषु लग्ना, तान् धातूनिव चित्ररेखाभिः शोभयन्ति स्म। तत्र नराः, तुरगाः, गजाः, रथाश्च, राजपुत्रस्य बाणसमूहैः पतिताः दृश्यन्ते स्म। तस्य साहसिकस्य धावनं दृष्ट्वा, बाणच्छायया आच्छन्नं रणभूमिं च विलोक्य, शत्रुसैन्यविनाशकः पुष्कलः तत्र पश्यन् स्थितवान्। स अग्निशक्तियुक्तं बाणं धनुषि स्थापयामास; नियमानुसारं आचम्य, तं अस्त्रं विससर्ज। तदा रणमध्ये अग्निः उत्पन्नः, ज्योतिषा दिक्प्रान्तं लिलिहानः, प्रलयानलवत् उत्तिष्ठन् दृष्टः। तदा तस्य सैन्यम् अग्निना दग्धं, भीतैः रणभूमौ पलायमानैः, ज्वालाभिः पीडितम्। तत्र धनुर्धराणां चन्द्राकाराः छत्राः दग्धाः, सुवर्णदीप्त्या शोभमानाः दृश्यन्ते स्म। अश्वाः दग्धाः, विपक्षस्य केशेषु ज्वलितेषु, पलायमानाः; रथाः अपि, युगानि स्थितानि, अग्निना दग्धाः। उत्तमरत्नमणिभिः युक्ताः उष्ट्राः, ज्वालामालाभिः पीडिताः, अग्निं पलायन्तः। क्वचित् गजाः, अन्यत्र तुरगवाहनाः, अन्यत्र पदातयः अग्निना दग्धदेहाः नष्टाः। राजपुत्रेण विसृष्टाः सर्वे बाणाः अग्निना दग्धाः, सर्वत्र भस्मीकृताः। तदा स्वसैन्ये दग्धे, दमनकः कोपसंविग्नः, सर्वाणि अस्त्राणि शमयितुं वारुणास्त्रं सन्दधे। राजा वारुणास्त्रं विमोचयामास, येन अग्निः शमितः; तेन तस्य सैन्यं रथाश्वसमाकुलं जलौघेन प्लावितम्। शत्रूणां रथाः जलौघेन नीताः, स्वगजाः निमग्नाः, तेन शान्तिम् अवापुः। वारुणास्त्रजलप्रभावेण अग्निः शमितः; स्वसैन्यं ज्वालाभिः पीडितं शान्तिम् आलभत। शत्रवः शीतजलेन कम्पमानाः, वर्षाश्मवृष्ट्या वातेन च पीडिताः, चिच्छेदुः। तदा स्वबलं जलौघेन कम्पितं, चञ्चलितं, नष्टं दृष्ट्वा, स विस्मितः अभवत्। तदा भरतात्मजः पुष्कलः, क्रोधात् रक्तलोचनः, वातास्त्रं धनुषि स्थापयामास। तदा वातास्त्रेण प्रेरितः महावायुः उत्पन्नः, तेन शीघ्रं मेघसमूहः वितरितः। गजाः वाताघातेन परस्परं घर्षन्तः, अश्वाः च स्वारोहीभिः सह क्षिप्ताः। मनुष्याः प्रचण्डवातेन क्षिप्ताः, विस्रस्तकेशाः, शक्तिहीनाः, भूमौ पतन्तः, भूमिं छिद्रात् निर्गच्छन्तः प्रेतवत् दृश्यन्ते स्म। स्वबलं तेन वातेन व्याकुलं दृष्ट्वा, स राजपुत्रः गिर्यस्त्रं धनुषि स्थापयामास।