स्निग्धया, सद्गुणसम्पन्नया, उत्तमजात्या स्त्रियाऽपि यदि मोहवशात् शालग्रामशिलां स्पृशति, तत्क्षणात् सर्वं पुण्यं त्यक्त्वा नरकं याति। श्रेष्ठब्राह्मणाः कथयन्ति—स्त्रियाः हस्तात् पतितानि पुष्पाणि शालग्रामशिलायां महद् दोषं जनयन्ति। यत्र चन्दनं विषसदृशं, पुष्पाणि वज्रसदृशानि, नैवेद्यं मृत्युविषसमानं भगवति यथायोग्यं न समर्प्यते। अतः स्त्री शिलास्पर्शं सर्वथा वर्जयेत्; यदि स्पृशति, चतुर्दश इन्द्रकालपर्यन्तं नरकं याति। पापात्माऽपि, ब्राह्मणहत्यापापयुक्तः, शालग्रामशिलाजलं पीत्वा परमं स्थानं प्राप्नोति। तुलसी, चन्दनं, जलं, शङ्खः, घंटा, चक्रः, शिला, ताम्रपात्रं, विष्णुनामामृतं—एतेषु नवधा नामामृतं महापापसमूहं दहति इत्येव शान्ताः, सर्वशास्त्रार्थविदः ऋषयः कथयन्ति। सर्वतीर्थस्नानेन, सर्वयज्ञपूजनेन, यत् पुण्यं लभ्यते, तद् अत्र प्रत्येकबिन्दौ अद्भुतरूपेण दृश्यते। यत्र श्रेष्ठपुरुषैः शालग्रामशिला पूज्यते, तत्र योजनपर्यन्तं दशलक्षतीर्थपुण्यं वर्तते। शालग्रामशिलाः समसंख्यायाम् समतुल्येषु स्थानेषु पूजनीयाः; न तु द्वौ समस्थाने, न तु त्रयः विषमस्थाने। द्वारवती चक्रस्य मूलम्, गण्डकी तद्वद्; यत्र उभे मिलन्ति, तत्र गङ्गा समुद्रं प्रति प्रवहति। क्रूराः जनाः परस्य जीवितं, ऐश्वर्यं, बलं हरन्ति; अतः सौम्याः, मोहकाः रूपाणि सौभाग्यं ददाति। दीर्घायुष्कामः, ऐश्वर्यकामी पुरुषः पूजया सर्वं लोकिकं पारलौकिकं च लभते। मरणकाले, राजन्, भाग्यशाली पुरुषः हृदि हरिनाम्नः, शिलायाः च सन्निधिं प्राप्नोति। प्राणानां निर्गमनेऽपि निर्भयः यदि शालग्रामशिला तत्रास्ति, मोक्षं निश्चितं। पूर्वं भगवान् अम्बरीषाय ज्ञानेन उक्तवान्—ब्राह्मणाः, तपस्विनः, सौम्याः शालग्रामशिलाः। एष त्रिरूपः मम पृथिव्यां पापिनां पापशमनाय, सुखदाय च धार्यते। ये पापिनः शालग्रामशिलां एकवारं निन्दन्ति, ते शीघ्रं कुम्भीपाके सृष्ट्यन्तपर्यन्तं पच्यन्ते। यः मोहवशात् पूजायाः विघ्नं करोति, तस्य माता, पिता, बान्धवाः नरकभागिनः भवन्ति। यः प्रियजनं शालग्रामपूजायाम् नियोजयति, तस्य कार्यं सिद्धं भवति, पितरः च वैकुण्ठं गच्छन्ति। अत्र अहं पुरातनं चरित्रं कथयामि—रागरहिताः, कामक्रोधवर्जिताः ऋषयः। पूर्वं किकटदेशे, धर्महीने, पुल्कवंशसम्भवः शबरः नाम पुरुषः वसति स्म। सदा प्राणिवधपरायणः, धनुष्बाणधारी, तीर्थगमनकामान् बलात् हन्ति स्म। स बहुवधं कृतवान्, परधनापहारपरायणः, कामक्रोधबद्धः। स दिनरात्रं घोरवनं विचरन्, जीवहिंसा, विषबाण, तनुतन्तुयुक्तधनुष्मान्। एकदा, स शबरः विचरन्, सर्वजीवान् त्रासयन्, मृत्युसन्निधिं न ज्ञातवान्, मनः क्रूरम्। तदा यमदूताः, पाशगदा धारयन्तः, ताम्रकेशाः, दीर्घनखाः, लम्बदंष्ट्राः, भीषाणि रूपाणि धारयन्तः, आगच्छन्। कृष्णाः, लोहशृङ्खलधारिणः, मोहजनकाः, तं पापिनं, सर्वजीवभीषणं, बन्धितवन्तः। स कदापि, चिन्तायामपि, कस्यचित् हितं न कृतवान्; परस्त्री, परधन, परपीडनपरायणः। अतः, अहं तस्य जिह्वां भक्षयामि; अन्यः, नेत्रं निष्किष्यति। अन्यः, पापिनः हस्तौ छिनत्ति; अन्यः, कर्णौ छिनत्ति। एवं, दन्तपिष्टिकदृशः, क्रूरवचनाः, शस्त्रधारिणः, तं पापात्मानं समीपं आगच्छन्। तदा, एकः दूतः दशमुखसर्परूपं धारयन्, तं दष्टवान्; तत्क्षणात्, दष्टे, तस्य प्राणः निर्गतः। यमदूताः तं लोहशृङ्खलाभिः बन्धितवन्तः, चाब्जन्य, गदाभिः तं क्रोधात् ताडितवन्तः। हे पापिन्, दुष्टबुद्धे, त्वं कदापि शुभं न कृतवान्, चिन्तायामपि न; अतः रौरवाय नरकाय त्वां क्षिपामः। क्रूराः, कोकिलाः, त्वदीयं मांसं भक्षिष्यन्ति; जन्मतः त्वं हरिं न सेवितवान्। त्वया, पत्नी, पुत्राः, अन्ये च, परपीडया पालिताः, किन्तु जनार्दनं, पापनाशकं, कदापि न स्मृतवान्। अतः धर्मराजाज्ञया, तव बहुशः ताडनं कृत्वा, लोहशूलाय, कुम्भीपाकाय, रौरवाय च गमयामः। एवं उक्त्वा, यमदूताः तं नेतुम् इच्छन्तः, तस्मिन्नेव क्षणे, महाविष्णुपादार्पितः एकः भक्तः आगच्छत्। तदा, यमदूताः, पाश, गदा, दण्ड, अन्यानि क्रूरशस्त्राणि धारयन्तः, महात्मना वैष्णवेन दृष्टाः।