वाडवाग्रऋषिः परमपुरुषस्य साक्षात् दर्शनात् चतुर्भुजस्वरूपं प्राप्य, शङ्खचक्रचिह्नैः भूषितः, पुनः गर्भं न प्रविशामि इति न्यवेदयत्। ततः सः राजानं संबोध्य प्रोवाच—हे राजन्, त्वमपि शीघ्रं नीलनाम्ना गिरीं प्रतिगच्छ; तत्र स्वार्थं साधयित्वा, गर्भदुःखात् विमुक्तिं प्राप्नुहि। एवमुक्त्वा महर्षेः वाडवाग्रस्य वाक्यं श्रुत्वा, राजा प्रमोदात् रोमाञ्चितदेहः, तीर्थयात्राविधिं पृष्टवान्। स राजा उवाच—साधु, भगवन्, त्वं मम परमपुरुषस्य माहात्म्यं पावनं श्रावयित्वा, पापक्षयं कृतवान्। शास्त्रसम्मतया तीर्थयात्राविधिं ब्रूहि; केन प्रकारेण जनाः पूर्णफलमवाप्नुवन्ति इति पृच्छामि। तदा ब्राह्मणः उवाच—शृणु राजन्, शुभां तीर्थयात्राविधिं कथयामि, येन देवासुरपूजितं भगवन्तं प्राप्नोति। यद्यपि शरीरं जराजर्जरितं वा, युवावस्थायुक्तं वा, मृत्युर्निश्चितमिति ज्ञात्वा, हरौ शरणं गन्तव्यम्। तस्य स्तुतौ, श्रवणे, प्रणामे, पूजायां च मनः नियोज्यं, न स्त्रीषु न अन्यत्र। सर्वं क्षणभङ्गुरं दुःखमयं च दृष्ट्वा, जन्ममृत्युजरातीतं भक्तप्रियं अच्युतं स्मर्तव्यम्। क्रोधकामभीतरागद्वेषलोभमायया वा येन केनापि प्रकारेण यः तं पूजयति, स दुःखं न अनुभवति। हरिः पुण्यजनसंनिधौ निष्पापः उत्पद्यते; तस्य कृपया ते दुःखात् विमुच्यन्ते। ये पुण्यात्मानः, रागरहिताः, कामलोभवर्जिताः, ते संसारमोक्षकारकं वाक्यं वदन्ति। तीर्थेषु तादृशाः रामभक्ताः पुण्यजनाः दृश्यन्ते; येषां दर्शनात् पापराशिः शीघ्रं शुष्यति। अतः संसारभीतः सदा पुण्यतीर्थानि पुण्यजनसमूहयुक्तानि गन्तव्यानि। शास्त्रविहितया दृष्ट्या तीर्थानि पापनाशकानि; तस्मात् तद्विधिं पालय। प्रथमं स्त्रीपुत्रादिषु असतत्त्वबुद्ध्या वैराग्यं कृत्वा, ततः हरीं मनसा स्मरेत्। अनन्तरं एकक्रोशदूरं गत्वा, 'राम राम' इति उच्चार्य, तीर्थे स्नानं कृत्वा, विधिवत् मुण्डनं कुर्यात्। तीर्थयात्रकाले जनानां पापानि केशेषु तिष्ठन्ति; अतः मुण्डनं कार्यम्। ततः लोभवर्जितः, गदाहरितदण्डं कमण्डलुं चर्म च धारयन्, तीर्थयात्रिकवेषं गृह्णीयात्। शास्त्रविधिना यः प्रयाति, स विशेषतः फलं प्राप्नोति; तस्मात् सर्वशक्त्या तीर्थयात्राविधिं आचरितव्यम्। यस्य हस्तपादचेतः संयतं, ज्ञानतपःकीर्तयः प्रतिष्ठिताः, स तीर्थयात्राफलं लभते। 'हरे कृष्ण, हरे कृष्ण, भक्तप्रिय, गोपालक, शरण्य, विष्णोः, संसारचक्रात् मां त्रायस्व' इति जिह्वया उच्चारयन्, मनसा हरिं स्मरन्, पादयात्रया तीर्थं प्रति गच्छन्, महत् पुण्यं संजनयति। यानयात्रया समं फलं, पादत्राणेन चतुर्थांशः, गोषु आरोहणेन वा गोहिंसया ततोऽपि न्यूनं फलं लभ्यते। वणिजां तृतीयांशः, दासानां अष्टमांशः, अनिच्छया गच्छतः अर्धं फलं भवति। तीर्थयात्रा विधिपूर्वकं कर्तव्या; नियमेन पापक्षयः निश्चितः। तत्र पुण्यजनानां पादपूजनप्रणामादिभिः सम्मानं कृत्वा, तैः परमार्थे भगवद्भक्तिः लभ्यते। एवं संक्षेपतः तीर्थयात्राविधिः उक्तः; एतदनुसरणेन त्वं परमपुरुषं गच्छ। अच्युतः त्वयि तुष्टः, राजन्, भक्तिं दास्यति, येन संसारपर्यन्तः क्षिप्रं भवति। तीर्थयात्राविधिं श्रुत्वा, सर्वपापनाशकं, सर्वदुष्कृतात् विमुक्तिः सुलभा। सुमतिः उवाच—एवं वाक्यं श्रुत्वा, सः राजाः महात्मनः पादयोः प्रणम्य, तीर्थदर्शनलालसया मनः पूर्णं कृतवान्। सः स्वमन्त्रिणं उत्तमं, यः सर्वार्थतत्त्वज्ञः, आदेशं दत्तवान्, तीर्थयात्राकामनया सर्वान् सह गन्तुम्। 'ममाज्ञया सर्वमन्त्रिपौरजानपदान् आदेशय; परमपुरुषपदपद्मदर्शनसुखाय सर्वैः सह गन्तव्यम्। मम नगरस्थाः ये मम वचः पालयन्ति, ते सर्वे मया सह निर्गच्छन्तु। ये ममाज्ञां लङ्घयित्वा गृह एव स्थिताः, ते पापिनः धर्मविघ्नकारिणः, यमदण्डेन दण्डनीयाः।' 'यदा परमपुरुषः साक्षात् न दृश्यते, तदा पुत्रबन्धुविकृतमन्त्रिभिः किम्? येषां पुत्रपौत्राः हरीशरणं न गताः, ते शूकरशाववत् मलभक्ष्याः जायन्ते। येन नाम्ना एव पावनः स भगवान्, तं शीघ्रं प्रणम्य, मम प्रजाः तत्क्षणादेव कुर्युः।' इति राज्ञः वाक्यानि, भगवद्गुणगर्भाणि, श्रुत्वा, सत्यम् अवस्थितः उत्तमः मन्त्री हृष्टः। सः महामत्तगजमारुह्य, राज्ञः तीर्थयात्राकामस्य आदेशं दुन्दुभिना घोषयामास।