यदा वयं स्वगृहं प्राप्ताः तदा तं बालकं पुनः पुनः निरीक्ष्य स्मः। तस्य रूपं चतुर्भुजं जातं, स शङ्खचक्रादिलक्षणैः भूषितः दृश्यते स्म। तस्य अद्भुतस्य रूपस्य कारणं पृष्टवन्तः स्म। तदा स बालकः सर्वान् अस्मान् आश्चर्यरूपेण भाषितवान्—पूर्वं पर्वतशिखरं गतवान्, तत्र देवाधिदेवं दृष्टवान्, तत्रैव मधुरं नैवेद्यं प्राप्तवान्। तस्य भोक्त्रैव कार्येण, अद्य मया चतुर्भुजात्वं प्राप्तं, इति विस्मयेन स उक्तवान्। तस्य वचः श्रुत्वा वयं अपि त्वरितं विस्मिताः अभवाम। तं दुर्लभं देवम् अपि दृष्टवन्तः। तत्रैव वयं उत्तमरसयुक्तं अन्नं नैवेद्यं च भुक्तवन्तः, देवस्य प्रसादात् पुनश्चतुर्भुजाः अभवाम। तस्मात् त्वमपि, आर्य, तं देवदर्शनं याहि। तत्र गत्वा, ब्राह्मण, मधुरं नैवेद्यं भुङ्क्ष्व, चतुर्भुजः भव। यद् अद्भुतं त्वया पृष्टं, हे वाडवर्षश्रेष्ठ, तत् एवं कथितम्। एवं भिल्लवचनं श्रुत्वा, ब्राह्मणः स्वप्नवत् विस्मितः, हृष्टः च अभवत्। स गङ्गासागरसंयोगे स्नात्वा, शुद्धदेहः, मणिरत्नशोभितं शिखरं आरोहति स्म। तत्र, हे राजन्, स देवम् अपश्यत्, येन देवदैत्यादिभिः पूज्यते। प्रणिपत्य, तत्र नैवेद्यं भुक्त्वा, पूर्णकामः अभवत्। तस्य परमपुरुषस्य दर्शनात्, चतुर्भुजः जातः, शङ्खचक्रलक्षणैः युक्तः, स पुनर्जन्म न प्राप्नोति स्म। तस्मात्, हे राजन्, त्वमपि शीघ्रं नीलाख्यं पर्वतं गच्छ, तत्र तव प्रयोजनं साधय, गर्भदुःखात् विमुक्तः भव। एवं विदुषः वाडवाग्रस्य वचनं श्रुत्वा, राजा हर्षविस्फारिताङ्गः, तीर्थयात्राविधिं पृष्टवान्। राजा उवाच—श्रेयोऽस्तु, ब्राह्मणश्रेष्ठ, त्वया मया सह संवादितं, पापशुद्ध्यर्थं परमपुरुषस्य माहात्म्यं श्रावितं। तीर्थयात्रायाः विधिं शास्त्रसम्मतं श्रोतुमिच्छामि। केन प्रकारेण जनाः पूर्णफलमवाप्नुवन्ति? ब्राह्मणः उवाच—शृणु, राजन्, अहं ते तीर्थयात्रायाः शुभविधिं कथयामि, येन देवासुरपूजितं हरिं प्राप्नोति। कालेन वयसा वा युवत्वेन वा, मृत्युः अनिवार्यः इति ज्ञात्वा, हरौ एव शरणं गन्तव्यम्। स्तुतौ, श्रवणे, प्रणामे, पूजायां च तस्य मनः योज्यम्, न स्त्रीषु न अन्यत्र। सर्वं क्षणभङ्गुरं दुःखपूर्णं च दृष्ट्वा, अजातमृत्युजरां भक्तप्रियं अच्युतं स्मरेत्। क्रोधकामभयद्वेषलोभमायाभिः अपि यः तं पूजयति, स दुःखं न अनुभवति। स हरिः साधुसङ्गात् जायते, पापरहितः, तस्य कृपया दुःखमुक्तिः स्यात्। ते साधवः रागरहिताः, इच्छालोभरहिताश्च, लोकमोक्षप्रदं वदन्ति। तीर्थेषु रामभक्ताः साधवः दृश्यन्ते, येषां दर्शनात् शीघ्रं पापराशिः क्षीयते। तस्मात् संसारे भीतः सदा पुण्यतीर्थानि गन्तव्यानि, पुण्यसलिलैः, साधुसंकीर्णानि। तानि तीर्थानि विधिपूर्वकं दृष्टानि पापं नाशयन्ति; राजश्रेष्ठ, शास्त्रानुसारं तत् विधिं कुरु। प्रथमं, स्त्रीपुत्रादिषु असारत्वं ज्ञात्वा वैराग्यं जनयेत्, ततः हरिं मनसा स्मरेत्। ततो, एकक्रोशं गत्वा 'राम राम' इति उच्चार्य, तीर्थे स्नानं कुर्यात्, ततः विधिपूर्वकं मुण्डनं कुर्यात्। तीर्थगामिनां पापानि केशेषु निवसन्ति, अतः मुण्डनं आवश्यकम्। ततः लोभरहितः, निःकण्टकदण्डं, कमण्डलुं, अजिनं च गृह्णीयात्, तीर्थयात्रिकवेशं धारयेत्। विधिपूर्वकं यः याति, तस्य विशेषतः फलप्राप्तिः स्यात्; तस्मात् सर्वशक्त्या तीर्थयात्राविधिं आचरितव्यम्। यस्य हस्तपादमनः संयतं, ज्ञानतपःकीर्तयः स्थिराः, स तीर्थयात्राफलं लभते। 'हरे कृष्ण हरे कृष्ण भक्तप्रिय, गोपालक, शरण्य, विष्णो, मां संसृतिचक्रात् त्रायस्व' इति वदन्, हरिं मनसा स्मरन्, पादयात्रया तीर्थं प्रति यायात्, महत् पुण्यं प्राप्नोति। यानयात्रया समं फलं, पादत्राणेन चतुर्थांशः, गोयाने वा गोहिंसने च अल्पतरं फलं। व्यापारी तृतीयांशं, दासः अष्टमांशं, अनिच्छया गच्छन् अर्धं फलं लभते। तीर्थयात्रा विधिपूर्वकं कर्तव्या, नियमेन विशेषतः पापनाशः स्यात्। तत्र साधूनां पादसेवया प्रणिपातेन च पूजां कुर्यात्, तेषां कृपया परमपुरुषे हरौ भक्तिर्लभ्यते। एवं संक्षेपेण तीर्थयात्राविधिः उक्तः, न विस्तारतः; एतं विधिं अनुतिष्ठ, परमपुरुषं प्रति याहि। स अच्युतः, त्वयि प्रसन्नः, हे महराजन्, भक्तिं दास्यति, येन संसृतिसमाप्तिः क्षणेन स्यात्। एष तीर्थयात्राविधिः पापनाशकः श्रुत्वा, सर्वपापैः विमुक्तः भवति, पुरुषश्रेष्ठ।