अहं एव अस्मि जगति प्रभुः, त्रैलोक्याधिपः। माम् एव पूजय, गोविन्द, तं दुस्तरं शत्रुं त्यज। अथवा शंकरं पूजय, रुद्रं देवम्, लोकगुरुम्, स्वामिनं, दैत्यश्रेष्ठम्, शिवं सर्वसमृद्धिदायकम्। त्रीणि रेखाः भस्मना अङ्गे स्थापित्वा, यथा दैत्यैः पूज्यते, पशुपतेः उपदिष्टमार्गेण महादेवं पूजयित्वा, रुद्रः उवाच। दैत्याधिपस्य वचनं श्रुत्वा, दैत्यपुरोहिताः उचुः— "एवम् अस्तु, सौभाग्यवान्, पितुः वचनान् अनुसर। कैतभवधारं शत्रुं त्यज, त्रिनेत्रं पूजय। रुद्रात् परं देवः नास्ति; सः सर्वं मनुष्येभ्यः ददाति। तव पिता अपि तस्य प्रसादेन प्रभुः अभवत्।" रुद्रः उवाच। तेषां वचनं श्रुत्वा, वैष्णववंशसम्भूतः प्रह्लादः उवाच— "हा, अद्भुतम्! परमेश्वरस्य मायया जगत् मोहितम्। वेदान्तविदः सर्वत्र पूज्यन्ते। ब्राह्मणाः अपि चञ्चलतया मदेन च एवं वदन्ति। नारायणः परमब्रह्म, तत्त्वं नारायणः परम्। नारायणः परमध्यानविषयः, ध्यानं नारायणः परम्। सः शाश्वतः, शुभः, अचलः, जगदाश्रयः। वासुदेवः नित्यः, सृष्टिकर्ता, नियन्ता; एषः पुरुषः एव जगत्, जगत् तस्मिन् स्थितम्। सः शाश्वतः, सुवर्णरूपः, कमलनयनः, श्रीभूमिपतिः, सौम्यः, शुद्धः, शुभाङ्गः। सृष्टौ ब्रह्मा शंकरः च—तौ परदेवौ—तस्य आज्ञया स्थितौ; ब्रह्मा शंकरः तस्य इच्छानुसारं वर्तेते। तस्य भीत्या वायुः वायति, तस्य भीत्या सूर्यः उदेति; तस्य भीत्या अग्निः, चन्द्रः, मृत्युः—पञ्चमः—चलन्ति। पूर्वं केवलः दिव्यः हरिः, परमदेवः नारायणः आसीत्; न ब्रह्मा, न इन्द्रः, न ईशानः, न चन्द्रः, न सूर्यः आसीत्। न स्वर्गः, न पृथिवी, न ताराः, न सुराः; ऋषयः तं विष्णोः परमधाम् सदा पश्यन्ति। अतः, द्विजश्रेष्ठ, उपनिषदां सर्वार्थं त्यक्त्वा, रागात्, लोभात्, भयात् वा, त्वं मम पुरतः किं वदसि? हरिं, सर्वरक्षकं, सर्वेश्वरम्, त्यक्त्वा, कथं अहं, कुत्सितमतम् आश्रित्य, शंकरं पूजयामि? श्रीपतिं, देवदेवं, अनन्तं, परमपुरुषं, नीलोत्पलदलश्यामं, कमलपत्रविशालाक्षं—श्रीवत्साङ्कं, सर्वाभरणभूषितं, नित्ययुवं, सर्वेशं, नित्यसुखानन्दप्रदं—सन्तः योगिनः सनकादयः कृष्णं ध्यायन्ति; ब्रह्मा, शिवः, इन्द्रः, अन्ये च देवगणाः तं पूजयन्ति। तस्य पत्न्याः केवलं कटाक्षेण, स्वर्गवासिनः—ब्रह्मा, इन्द्रः, रुद्रः, वरुणः, यमः, सोमः, कुबेरः—दृश्यन्ते। तस्य नामस्मरणेन, पापिनः अपि शीघ्रं मोक्षं प्राप्नुवन्ति—यः मोक्षः ब्रह्मादिभिः अपि दुरलभः। सः एव रक्षकः, श्रीपतिः, सदा देवेषु; अहं तं अच्युतं श्रीसमेतं एव पूजयिष्यामि। अहं तं विष्णोः परमधामं सुलभं प्राप्स्यामि। रुद्रः उवाच। तस्य वचनं श्रुत्वा हिरण्यकशिपुः, महान् क्रोधेन आक्रान्तः, अग्निवत् ज्वलन्, दैत्येषु निरीक्ष्य, रोषमत्तः उवाच— "भीषणास्त्रैः, प्रह्लादं पापं मम आज्ञया हन्यताम्—यः शत्रुपूजायाम् अभ्यस्तः। यदि हरिः एव रक्षकः, तं स्नेहात् रक्षति, तर्हि अद्य अहं तस्य रक्षणस्य फलम् पश्यामि।" रुद्रः उवाच। ततः दैत्याः, शस्त्राणि उत्तोल्य, दैत्याधिपपुत्रं महात्मानं समन्तात् वीरोक्ताः अभिगृह्य स्थिताः। प्रह्लादः अपि, हृदयकमले विष्णुं ध्यायन्, अष्टाक्षरमन्त्रं जपन्, पर्वतवत् स्थिरः अभवत्। वीराः तं समन्तात् आवृत्य, शूलैः, तोमरैः, शरैः च आघातयन्ति; तथापि प्रह्लादस्य शरीरं, हरिस्मरणानुग्रहेण, नापि विकृतम्। विष्णोः शक्त्या, तस्य शरीरं वज्रवत् अभेद्यम् अभवत्; तस्य अङ्गेषु प्रहारः कृत्वा, शत्रुदेवतानां महास्त्राणि भूमौ पतितानि, नीलोत्पलदलानि इव विक्षिप्तानि। दैत्याः तस्य शरीरस्य किञ्चिद् अंशम् अपि भङ्क्तुं न शेकुः। विस्मिताः, स्तब्धाः, वीराः दैत्याधिपं पुरतः स्थिताः, तं महात्मानं पुत्रं दृष्ट्वा। आश्चर्येण पूर्णाः, क्रोधेन आक्रान्तः, दैत्याधिपः ततः सर्वविषधरान् आज्ञापयत्। सः वासुकिप्रधानान् तीक्ष्णान् नागान् क्रोधात् आज्ञापयत्—"भक्षयत प्रह्लादम्!" राज्ञः आज्ञया, ते महाबलिनः नागाः, ज्वलन्मुखाः, भीषणरूपाः, गरुडध्वजभक्तं प्रह्लादं विषदंष्ट्रैः दंशयन्ति। तेषां विषं नष्टम्, दंष्ट्राः भग्नाः, ते वायुभक्षाः अभवन्; तेषां शरीराणि वैनतेयस्य सहस्रप्रहारैः विदारितानि, ते महातपाः अभवन्। ते सर्वदिशः पलायिताः, रक्तं स्रवन्; दैत्याधिपः तान् महाबलिनः नागान् दृष्ट्वा, क्रोधात् दिग्गजाः मदोन्मत्ताः महाबलिनः आज्ञापयत्।