स एवमुक्तः स तां स्त्रीं योगविद्याविशारदं तं मुनिं ज्ञात्वा शान्तचित्ता बभूव। सा लज्जया संकुचितमुखी, प्रीत्या नम्रता चाभिभूता, सस्मितमुखी प्रसन्नवदना तं सुमतेः वचः श्रुत्वा सुकन्या मुनिमिदमुवाच— "नूनं द्विजश्रेष्ठ, योगमायासिद्धिं ते प्रमाणीकृतां वेद्मि। यद्व्रतं कृतं, यद्वाङ्ग्मयं सङ्गमं, तद्व्रतम् पतिव्रतानां श्रेयस्करं भूयात्। इहैव यथोक्तं कर्तव्यं ज्ञातव्यम्; येन कामनया कामक्लिश्ता एषा जीवात्मा तृप्तिं लभेत। त्वं बुद्धिमान्, यस्य मनः मोहग्रस्तं, योऽनाथः, स्वामीद्वारे स्थितः, तस्य युक्तं कर्तव्यम् आलोकय।" एवं सुकन्यायाः प्रियं कामं चिन्तयन्, योगनिष्ठः च्यवनः तस्मिन्नेव क्षणे इच्छया विहायसं विमानं निर्मितवान्। तद्विमानं सर्वकामदं, सर्वरत्नभूषितं, सर्वार्थवर्धनं, मणिस्तम्भसमायुक्तं बभूव। दिव्यशय्योपेतं, सर्वदा सुखदं, विचित्रपटध्वजैः शोभितं, पुष्पमाल्यविनद्धं, सुमनोहरमालाविलसितं, मृदुभृङ्गनिनादयुतं, उत्तमवस्त्रशोभितं, पटवस्त्रबहुलं च। तत्र तलेषु तलेषु पृथक् शय्याः, व्यजनानि, रम्योपकरणानि च विन्यस्तानि। क्वचित् चित्रशिल्पानि स्थापितानि, पन्नगमणिपीठोपेतं महापन्नगमणितलं शोभितम्। द्वारदेशे पद्धरितमणिपीठानि, वज्रपट्टिकासमलङ्कृतानि, नीलमणिस्तम्भशिखरेषु सुवर्णकलशाः स्थिताः। रक्तमणिवेदिकाभिरलङ्कृतं, अद्भुतच्छत्रधरणं, मुक्ताहारविलम्बितं च तद्विमानम्। हंसकपोतसमूहाः क्वचिद् उपरि अधः च विचरन्तः, कृत्रिमं स्वाभाविकं च मन्यमानाः। रम्यक्रीडावनानि, विश्रामस्थानानि, शयनगृहाणि, प्राकारमण्डपानि च स्वेच्छया विन्यस्तानि, मनोहराणि बभूवुः। सा तं गृहं दृष्ट्वा, न तु हृदयेन विशेषं हृष्टा, स मुनिः सर्वभूतचित्तविज्ञः तां स्वयमेव अब्रवीत्— "साध्वि, अस्मिन् सरसि निमज्जस्व, ततः विमानमेतदारोह। सुश्रोणि, कमललोचने, पतिसंज्ञां गृहाण।" सा धूलिधूसरवस्त्रधारिणी, केशबद्धकण्ठा, मृद्विलेपिताङ्गी, स्तनमण्डललिप्ता, सरसि प्रविष्टा। सानन्दं तं पुण्यजलाशयं प्रविश्य, तस्मिन्निवासे शतदश कन्याः आसन्। सर्वाः यौवनसंपन्नाः, पद्मगन्धिन्यः, तां दृष्ट्वा शीघ्रं उत्थाय, अञ्जलिपुटप्रणता अब्रुवन्— "वयं तव दासीः; किं करवामः?" ताः तां कुलांगनां परममूल्यस्नानेन स्नाप्य, नूतनं शुद्धं पटवस्त्रं ददुः, दिव्यभूषणानि च शोभनानि। सर्वगुणयुक्तं भोजनं, सुरामदिरासमानं पानं च ददुः। दर्पणे तु सा माल्यविभूषिता, निर्मलवस्त्रधारिणी, स्वमात्मानं दृष्टवती। कन्याभिः सुसम्मानिता, मङ्गलक्रियाभिः पूजिता, परममूल्यहारविभूषिता, दीप्तिमद्वलयेन शोभिता। स्वर्णहारकण्ठिनी, बाहुदण्डेषु कङ्कणयुक्ता, स्वर्णनूपुरधारिणी, रत्नमणिमेखलया कट्याः शोभिता। सुश्रौणी, सुमुक्तादन्ता, शुक्लपङ्कजसमशीतलोचनी, श्यामलकेशपाशविलसिता, मुखमिन्दुवद् बभासे। सा प्रियं मुनिं स्मृत्वा, तत्र तं ऋषिपतिं पत्नीसहितं दृष्टवती। भर्तुः समीपे स्वमात्मानं सहस्रस्त्रीपरिवृतां दृष्ट्वा, योगावस्थां विज्ञाय, संशयेन पूर्णा बभूव। स्नातवद् दीप्तिमती, शुद्धा, सुन्दररूपधारिणी, उत्तमवस्त्रावृतस्तनयुग्मा स्वमात्मानं अपश्यत्। विद्याधरीकन्याशतसहस्रसंसेविता, शोभनवस्त्रधारिणी, सा रूपान्तरिता पतिसहितं दिव्यरथमारोहत्। तत्र च्यवनः, नित्यविभवयुक्तः, प्रियासंयुक्तः, विद्याधरीकन्यापरिचरितरूपः, दिव्यरथे चन्द्रमिव नभसि तारा-श्वेतपद्मगणैः परिवृतः बभासे। विद्याधरीकन्यागणेन सह, स दीर्घकालं सप्तर्षिपर्वतानां शिखरकन्दरासु, मन्दसुगन्धवायुविहितेषु, सिद्धैः दिव्यदुन्दुभिस्वनैः पूज्यमानः रममाणः बभूव। वैश्रम्भकादिदिव्यवनेषु, नन्दने, पुष्पभद्रके, मानसवने, चित्ररथ्यां च, तया रामया सह तेषु काननेषु रममाणः। एवं पृथिव्यां सर्वत्र रममाणः, शतशः संवत्सरान् अतीतान् न ज्ञातवान्। ततः कालपरिवर्तनं विज्ञाय, स्वकामसिद्धिं च वेदितवान्। स तदा पयोष्णीतटस्थितं श्रेष्ठाश्रमं प्रत्यगच्छत्, द्वेषरहितं, जनसमाकुलं, मृगैरुपशोभितं च। तत्र स तपस्वी वेदविद्भिः शिष्यैः सहितः, तेषां सेवितः, परमं तपः आचरन् वसति स्म। एकदा शर्यातिर्नृपतिः यज्ञाय देवतानां चिकीर्षुः, तदा स च्यवनं प्रेषयामास। तेनाहूतो महातपाः सुकन्यासहितः, धर्मपत्नीसमेतः, तत्र आगतः। राजा तेजस्विनं मुनिं ददर्श, सुकन्यया सह आगतम्, तस्याः पार्श्वे सूर्यसमानतेजसं नरं दृष्टवान्। राजा तां पुत्रीं पादमूलं नतम्, न आशीर्वचनं ददौ, मनसा न तुष्टः सन्, इदं वाक्यमुवाच— "किं त्वया कृतं, पतिमिच्छन्त्या? त्वं लोके पूजितं मुनिं छलिता। वृद्धं, पितृभिः अनुमोदितं पतिं परित्यज्य, त्वमयं प्रियं, विहारिणं च वृतवती।