च्यवनः तदा देवैः स्वभागदानाय याचितः सन्, "एवं भवतु" इति प्रत्युत्तरं दत्तवान्। तस्य सहमतिं श्रुत्वा, तौ अश्विनौ तपस्विनां श्रेष्ठं च्यवनं प्रसन्नचित्तौ समभाषेताम्। तावूचतुः—"सिद्धैः कृतं यं सरः प्रविश," इति। तदा जरया कृशितं शिरासंपीडितं च्यवनस्य शरीरं तद्वचनानुसारं सरः प्रविवेश। सः अश्विभ्यां सह सरसि प्रविश्य, निमग्नः सन्, तत्र त्रयः पुरुषाः समुत्थिताः—सर्वे अपि स्त्रीणां चित्तहराः, रूपेण तुल्याः। ते सुवर्णमालाभरणिताः, कुण्डलधराः, समरूपधारिणः, शोभायमानवस्त्रपरिधानाः आसन्। तान् दृष्ट्वा, सुश्रोणी स्त्री तेषां तेजस्विनां पुरुषाणां दर्शनं कृतवती। सा तु स्वं पतिं न जञात्वा, धर्मपत्नी अश्विनौ शरणं गता। तयोः प्रसादात्, तस्याः पतिं दर्शयित्वा, तस्याः पतिव्रत्येन तौ तुष्टिम् अगच्छताम्। ततः मुनिं सम्यक् अभिवाद्य, अश्विनौ दिव्येन रथेन स्वर्गं प्रतिपेदाते, यज्ञे स्वभागलाभस्य आकाङ्क्षया। कालेन सा धर्मनिष्ठा सती, व्रतेन कृशा, प्रेमगद्गदया वाचा पतिं समभाषत। तस्याः क्लेशं दृष्ट्वा, मुनिः करुणया प्रत्युवाच। सः उवाच—"त्वयि अद्य अहं तुष्टः, सुमध्यमे, या मां सम्यग् आद्रियसे। त्वया अनन्यसेवया, एकान्तप्रेमणा, त्वं मे सखा, आत्मसमाऽसि, अन्यः कोऽपि मम कृते दुःखं सहितुं न युक्तः।" "ये पुण्याः मया स्वधर्मे तपसा, ध्यानयोगज्ञानेन, भगवत्कृपया लब्धाः, तान् त्वं मम सेवयाऽप्रतीहता दृष्टिः, अभयम्, शोकविनिर्मुक्तिं च प्राप्स्यसि।" "ये भगवत्कृपया चेष्टितेषु विफलाः, तेषां किं सामर्थ्यम्? त्वं सिद्धा, स्वधर्मफलानि भुङ्क्ष्व, राजस्यानुग्रहेण दिव्यान्नानि, यानि मर्त्यैः दुर्लभानि।" एवं तेनोक्तं श्रुत्वा, सा स्त्री तस्य योगविद्याविशारदत्वं विज्ञाय, शान्ता अभवत्। सा नम्रभावेन, प्रेम्णा, लज्जया च, मृदुस्मितमुख्या पतिं सस्नेहम् अपश्यत्। ततः सुकन्या उवाच—"नूनं द्विजश्रेष्ठ, त्वदीया योगमायासिद्धिः अनिवर्तिनी। अहं जानामि, प्रभो। या प्रतिज्ञा कृताऽसि, या देहसंयोगः, स धर्मः पतिव्रतानां श्रेष्ठो भूयात्।" "आज्ञया कर्तव्यं यत्, तत् ज्ञातुं इच्छामि। येन काङ्क्षया, कामक्लेशपीडितात्मा अहं तृप्तिं प्राप्नुयाम्। त्वं बुद्धिमान्, मम मनोऽभिभूतस्य, भगवत्पादसेवकस्य, यत् योग्यं, तत् चिन्तय।" सुमतिः उवाच—"प्रियायाः प्रियं काङ्क्षन्, योगयुक्तः च्यवनः तत्क्षणमेव इच्छया विमानं निर्मितवान्, राजन्।" तद्विमानं सर्वकामदं, सर्वरत्नाभूषितं, सर्वार्थसंपद्वर्धनं, मणिस्तम्भसमन्वितं आसीत्। दिव्यशय्योपहितं, सर्वदा सुखदं, विचित्रपटध्वजमाल्यशोभितं च। पुष्पमाल्यगुच्छैः, मृदुभृङ्गनिःस्वनैः, कोमलांशुकपटवस्त्रैः, विविधैश्च पटैः शोभितम्। तत्र तत्र पृथग् तलविन्यासेषु, रम्यशय्या, व्यजनानि, अन्यानि च रमणीयोपकरणानि संस्थापितानि। विचित्रकला-विन्यासैः, पन्नगमणिपट्टिकाभूषितमहारत्नतलेन च शोभितम्। द्वारेषु प्रवालकक्ष्या, वज्रपट्टिकाभूषिता, शिखरेषु नीलमणितोरणेषु सुवर्णकलशाः स्थिताः। रक्तमणिवेधितप्राचीराभिः, अद्भुतछत्रैः, मुक्ताफलमालाभिः च शोभितम्। हंसकपोतवृन्दानि, कृत्रिमं प्राकृतिकं मन्यमानानि, उपरि अधः च विहरन्ति। रम्योपवनोपवेशने, शयनकक्षे, प्राकारमण्डपे च, यथेष्टविन्यासेन, तद्विमानं चित्तहारीव बभौ। एवं गृहं दृष्ट्वा, सा स्त्री हृदये नातिप्रीत्या, सर्वात्मज्ञः मुनिः स्वयमेव तां प्राह। "भीरु, अस्मिन्सरे निमज्ज, अस्मिन्विमाने आरोह, सुमध्यमे, पतिसंयोजितमिदं कुरु।" सा धूलिधूसरवस्त्रा, केशबद्धपाशा, कर्दमलिप्ताङ्गी, स्तनक्लिन्ना, सरः प्रविवेश। सा हर्षेण तद् जलाशयं प्रविश्य, तत्र विमानमध्ये, शतदश कन्याः आसन्। सर्वाः यौवनसमृद्ध्याः, पद्मगन्धिन्यः, तां दृष्ट्वा शीघ्रं समुत्थाय, अञ्जलिपुटैः प्राहुः। "वयं तव दासीः, किं करवाम?" इति। ताः तां कुलवधूं दिव्यस्नानेन स्नाप्य, नूतनं शुद्धांशुकं च दत्तवन्त्यः, परममूल्याभरणानि च। सर्वगुणयुक्तं भोजनं, सुरामद्रवसमं पानं च। दर्पणे तु सैव माल्यधारिणी, विमलवस्त्रधारिणी, स्वं रूपं दृष्टवती। कन्याभिः पूजिता, शुभक्रियाभिः अलङ्कृता, परममूल्यहारं, उज्ज्वलमणिमण्डनं च धारयामास। कण्ठे सुवर्णहारः, भुजयोः वलयाः, पदे किंकिणीमणिनूपुराः, कटिसूत्रे स्वर्णमणिमेखला च। सुश्रोणी, सुस्मितमुखी, शुक्लपद्मनयनज्योत्स्ना, श्यामकुन्तलावलिमण्डिता, मुखं बभौ। पतिं स्मृत्वा, स मुनिश्रेष्ठः, स्वपत्नीं महर्षिपत्नीभिः परिवृतः तत्रैव ददर्श। तदा स्वपतेः पुरतः, सहस्रयोजना स्त्रीभिः परिवृता, सा योगदशां दृष्ट्वा संशयं प्राप। स्नातवतीव, शुद्धवर्णा, शोभनवस्त्रच्छन्नस्तनी, स्वं रूपं दृष्टवती। सहस्रविद्याधरीभिः सेव्यमाना, शोभनवस्त्रधारिणी, पतिसहिता दिव्येन रथेन समारूढा। तत्र, तस्य तेजः अपरिहाणि, प्रियायाः संगतः, विद्याधरीभिः परिवृतः, रथे बभौ, यथा चन्द्रः तारागणैः श्वेतपद्मसमूहैश्च वृतः आकाशे। एवं सः महर्षिः, विद्याधरीभिः सहितः, दिव्यपर्वतशिखरकन्दरासु, सुकुमारवायुविहितेषु स्थलेषु, सिद्धैः दुन्दुभिस्वनैः, मङ्गलध्वनिभिः स्तूयमानः, दीर्घकालं रममाणः बभूव।