प्रह्लादः उवाच— सर्वोपनिषदां सारः सः परमपुरुषः भगवान् विष्णुः, सर्वव्यापी, तस्मै नमस्कृत्य अहम् इदानीं तव समीपे वदामि। एवं विष्णोः स्तुतिं श्रुत्वा दैत्यराजः हिरण्यकशिपुः विस्मयेन पूर्णः, कोपसमन्वितः गुरुम् इत्येवमुवाच— “कस्मात् मम पुत्राय एतादृशं वचनं त्वया उपदिष्टम्? हे मूढ, किमर्थं त्वं हरिं स्तुतवानसि? एषा ब्राह्मणस्य न शोभना, न युक्ता, निष्फला च। मम शत्रोः स्तुतिः मयि सन्निधौ न कदापि श्रोतव्या। बालकृतापि एषा तवैव प्रभावात् जातेत्यवगन्तव्यम्, हे द्विजाधम।” एवं ब्रुवाणः दैत्याधिपः क्रोधात् परितः वीक्ष्य, दैत्यं प्रति आज्ञापयत्— “एतं ब्राह्मणाधमं बध्नीत।” राज्ञः आदेशं श्रुत्वा सः दैत्यः भृगुपुत्रं बबन्ध। गुरुं बध्यमानं दृष्ट्वा, ब्राह्मणप्रियः प्रह्लादः पितरं प्रति उवाच— “पितः, मम गुरुणा एषा नोपदिष्टा। देवेन्द्रनाथस्य कृपया, हरिणैव अहं उपनिष्टः। नान्यः मे गुरुर्हरिरेव मे मार्गदर्शकः। सः श्रोता, चिन्तकः, वक्ता, द्रष्टा, सर्वज्ञः प्रभुः। हरिरेव नित्यः सृष्टिकर्ता च नियन्ता च सर्वदेहिनाम्। अतः, स्वामिन्, ब्राह्मणः निर्दोषः, विमोचनीयः।” एवं पुत्रवचनं श्रुत्वा हिरण्यकशिपुः ब्राह्मणं मुमोच, विस्मितः स्वपुत्रं प्रति इदं वचनमुवाच— “वत्स, किमर्थं त्वं मोहितोऽसि? ब्राह्मणमुखात् मिथ्यावचनानि किमर्थं भाषसे? कः विष्णुः? किम् रूपं तस्य? हरिः कुत्र प्रतिष्ठितः? अहमेव लोकेश्वरः, त्रैलोक्याधिपः। मामेव पूजय गोविन्द, तं शत्रुं त्यज। वा, शंकरं रुद्रं लोकगुरुं, दैत्यनाथं, शिवं सम्पदां दातारं पूजय। दैत्यैः पूजितं भस्मत्रिपुण्ड्रम् आलिख्य, पाशुपतमार्गेण महादेवं पूजय।” एवं दैत्येश्वरस्य वचनं श्रुत्वा, दैत्यपुरोहिताः ऊचुः— “एवं भवतु, सौम्य, पितुः वचनानि पालय। कैटभघ्नं शत्रुं त्यक्त्वा त्रिनेत्रं पूजय। रुद्राद् उच्चतरः देवो नास्ति; स एव सर्वं ददाति। तस्य प्रसादात् तव पिता अपि अधिपतित्वं प्राप्तवान्।” एवं तेषां वचनानि श्रुत्वा, वैष्णवं कुलसम्भवः प्रह्लादः उवाच— “हा, आश्चर्यमेतत्! परमेश्वरस्य मायया जगत् मोहितम्। वेदान्तविदः सर्वत्र पूज्यन्ते। ब्राह्मणाः अपि चपलता मदमत्ततया एवं वदन्ति। नारायणः परं ब्रह्म, नारायणः परमः सारः। नारायणः परं ध्यान्यम्, ध्यानमेव नारायणः परमः। सः नित्यः शिवः अव्ययः शरणं जगतः। वासुदेवः नित्यः सृष्टिकर्ता नियन्ता च। एष एव पुरुषः, जगत् तत्र स्थितम्। सः नित्यः, सुवर्णरूपः, पद्मनेत्रः, श्रीभूमिपतिः, सौम्यः, शुद्धः, शुभाङ्गः। सृष्टौ ब्रह्मा शंकरश्च तस्याज्ञया तिष्ठतः। ब्रह्मा शंकरश्च तस्य इच्छा अनुवर्तिनौ। तस्य भीतया वायुः वति, तस्य भीतया सूर्यः उदेति। अग्निः, चन्द्रः, मृत्युः च तस्य भीतया प्रवर्तन्ते। एकः एव दिव्यः हरिः, परमेश्वरः नारायणः, तदा न ब्रह्मा, न इन्द्रः, न ईशानः, न चन्द्रः, न सूर्यः। न दिवं न पृथिवीं न नक्षत्राणि, न देवगणाः, ऋषयः तं परमं विष्णोः धाम सदा पश्यन्ति। हे द्विजश्रेष्ठ, सर्वोपनिषदां सारं त्यक्त्वा, रागलोभभीतानां वाक्यं मयि किं वदसि? सर्वपालकं हरिं देवेश्वरं परित्यज्य, कथं अहं कुत्सितमतं आश्रित्य शंकरं पूजयामि? लक्ष्मीपतिं, देवदेवं, अनन्तं, परमपुरुषं, नीलोत्पलदलश्यामं, पद्मपत्रविशालाक्षं— श्रीवत्साङ्कं, सर्वाभरणभूषितं, नित्ययुवानं, सर्वेश्वरं, नित्यसुखानन्ददायकं— सनकादियोगिवर्याः कृष्णं ध्यायन्ति, ब्रह्मा, शिवः, इन्द्रः, अन्ये देवगणाः तं पूजयन्ति। तस्य पत्न्याः केवलं कटाक्षेण, ब्रह्मा, इन्द्रः, रुद्रः, वरुणः, यमः, सोमः, कुबेरः च दृश्यन्ते। तस्य नामस्मरणमात्रेण, पापिनः अपि शीघ्रं मोक्षं प्राप्नुवन्ति, यं मोक्षं ब्रह्मादयः अपि दुर्लभम्। स एव श्रीपतिः, देवद्विषां रक्षकः, देवेषु सदा, तं त्वेवच्युतं, लक्ष्म्या सह, अहं पूजयिष्यामि। सुलभं विष्णोः परमं धाम प्राप्स्यामि।” एवं वचनानि श्रुत्वा, हिरण्यकशिपुः तीव्रकोपसमन्वितः, अग्निवत् दहमानः, दैत्यान् परितः वीक्ष्य, रुष्टः इत्युवाच— “भीषणशस्त्रैः, मम आज्ञया, पापिनं प्रह्लादं, शत्रुपूजकं, हन्त। यदि हरिरेव रक्षकः, स्नेहेन च तं रक्षति, तर्हि अद्य तस्य रक्षणस्य फलम् अहं पश्यामि।” ततो रुद्र उवाच— दैत्याः, शस्त्राणि गृह्य, महात्मानं प्रह्लादं, दैत्यपतिसुतं, सर्वतः परिवव्रुः। प्रह्लादः अपि, हृदयपद्मे विष्णुं ध्यायन्, अष्टाक्षरं मन्त्रं जपन्, पर्वतसमः स्थितः।