शत्रुघ्नस्य आज्ञया अश्वरक्षणं कर्तव्यम् इति प्रभुं विजयं सर्वत्र रणभूमौ प्रार्थयन्ति। अहं तव सेवकः, स्मरणीयः सदा, तव पादानुगामी; मम मनः, हे प्रभो, तवातिरिक्तं अन्यत्र न गच्छति। प्रियः, तीव्रतमे युद्धे अपि, स्मरणीयः अहम्; यावत् तव हृदयस्थः अहम्, तव युद्धविजये किञ्चित् सन्देहः नास्ति। पद्मनयन, उर्मिला च अन्याः यथा यथान्यं वर्तन्ते, तथा मयि अपि वर्तन्तु; मम दर्शनसमये ताः न हासन्ति, न हस्तेन ताडयन्ति। वीरपत्नी युद्धात् पलायमान् भीरु, तादृशाः स्त्रियः यदा युद्धं कुर्वन्ति, तदा वीराणां समयः कः? एवं ताः अन्याः राजस्त्रियः यथा उच्चैः न हासन्ति, तथा मम रक्षणे अपि भवतु, हे महाबाहो रामस्य अश्वस्य रक्षणे। त्वं सर्वत्र युद्धे प्रथमः भव, ये पश्चात् तव तिष्ठन्ति, ते अपि; तव धनुषः गर्जनया बलवन्तः शत्रवः बधिराः स्युः। युद्धे तव पद्मनिभं उत्तोलितं हस्तं शस्त्रग्रहणं यदा भवति, तदा शत्रुसैन्यं शीघ्रं भयेन परस्परं व्याप्तं भवतु। शत्रून् विजित्य महावंशं स्थापयितव्यं; गच्छ, महाबाहो प्रभो, तव शुभं भवतु। शीघ्रं धनुः गृहाण, उत्तमगुणैः भूषितम्; तस्य गर्जनं शत्रुसैन्येषु भयं जनयति। इमे द्वौ तूणीरौ तव, वीर, पूर्णौ बाणैः, शत्रुसैन्यनाशाय, शुभाय। अयं कवचः तव सुन्दरशरीरे स्थापय; वज्रसदृशः प्रभया दीप्तः, तमः नुदति, स्थैर्यं ददाति। अयं मुकुटः तव शिरसि धारय; रम्यः, मनोहरः, निर्मलरत्नैः रत्नैः भूषितः। वीरपुत्री कान्तिमती एताः शुद्धाः वाचः वदन्ती, पद्मनयनया पश्यन्ती, भरतः शत्रुविजयी तया हर्षपूर्णः युद्धाय सज्जः, दृढसंकल्पेन प्रत्युवाच। पुष्कलः उवाच: प्रिय, यद् यद् त्वया उक्तं, तत् तत् अहं करिष्यामि; तव वीरपत्नी कीर्तिः यथेष्टं दीप्तिमती भवतु। एवं कान्तिमती कवचं, मुकुटं, धनुः, तूणीरं, खड्गं च ददाति; वीरः सर्वं स्वीकृतवान्। एतानि सर्वाणि धारयित्वा, बहुधा दीप्तिमान्, सर्वशस्त्रास्त्रकुशलः, अतिविशिष्टः प्रकटितः। स वीरः, वीर्यमालाभिः भूषितः, शस्त्रास्त्रैः दीप्तः, कुंकुमागारुचन्दनमृगमदादिभिः सुगन्धद्रव्यैः अभिषिक्तः। स पुष्पमालाभिः विविधैः जानुयुगले भूषितः; तत्र धर्मशीला कान्तिमती बारं बारं दीपप्रदक्षिणं कृतवती। दीपप्रदक्षिणं बहुशः कृत्वा, मुक्ताफलानि पुनः पुनः क्षिप्य, अश्रुपूरितलोचनया कम्पितनयना, स्वपतिं आलिङ्गितवती। स ताम् अङ्के धृत्वा, दीर्घं सान्त्वयन्, उवाच: "वीरपत्नी कान्तिमती, मम वियोगं मा शुचः।" "अद्य अहं गच्छामि, हे दीप्तिमती, पतिसंनता।" इत्युक्त्वा, स्वपत्नी सहितः शोभनरथं आरुरोह। तस्य उत्तमः पति यदा निर्गच्छति, तदा धर्मपत्नी अनिमिषेण नेत्रेण तं पश्यति। स पितरं मातरं च द्रष्टुं गच्छति, प्रेम्णा आकुलः; तयोः समीपं गत्वा, हर्षेण शिरः नमयति। माता पुत्रं आलिङ्ग्य, अङ्के स्थापयित्वा, अश्रुपातं कृत्वा, "शुभं भवतु" इति वदति। स पितरं भरतं रामं च, यज्ञश्रेष्ठं, संबोधितवान्: "लक्ष्मणः च त्वं च, महात्मनः, तं रक्षतं।" मातापित्रोः हर्षपूर्णवचनैः आज्ञाप्य, स शत्रुघ्नस्य शिविरं गच्छति, यत्र महावीराः विराजन्ति। रथारूढैः, पदातिभिः, वीरैः, अश्वैः, अश्वारूढैः परिवृतः, रघुकुलाभरणः, अश्वमेधमहायज्ञनायकः, हर्षेण अग्रे गच्छति। पञ्चालदेशं, कुरुं, उत्तरकुरुं, दशार्णं, श्रीविशालं च गत्वा, सर्वशोभायुक्तः अभवत्। तत्र सर्वत्र च रघुवीरस्य कीर्तिं शृण्वन्—यः रावणराक्षसं हत्वा भक्तान् रक्षितवान्—पुनः अश्वमेधाद्युद्ध्याय यज्ञं कृत्वा, रामः लोकं भयात् रक्षित्वा, यशः वितन्वन्। शत्रुघ्नः, श्रेष्ठः महावीरः, तैः सन्तुष्टः, माल्यं, रत्नानि, महाधनं, वस्त्राणि च दत्तवान्। सुमतिर्नाम, दीप्तिमान्, सर्वविद्याविशारदः, रघुपतेः मन्त्रिणः, शत्रुघ्नस्य उत्तमः परिचारकः। तेन सह महावीरः ग्रामान् प्रदेशान् च गच्छन्, रघुपतेः तेजसा, अश्वं कश्चन न गृह्णाति। अनेकाः देशाधिपाः, महाबलवीर्ययुक्ताः, गजाश्वरथपदातिभिः चतुर्विधसेनया सहागताः। ते बहुधनं, मुक्तामणिभूषितं, आनयित्वा, शत्रुघ्नं अश्वरक्षणार्थं आगतम्, बारं बारं नमस्कृत्य। "एतत् राज्यं, एतत् सर्वं धनं, पुत्राः, पशवः, बान्धवाः च, सर्वं रामचन्द्रस्य; मम नास्ति, हे रघुकुलश्रेष्ठ।" इति श्रुत्वा, शत्रुघ्नः, शत्रुवीरनाशकः, स्वाज्ञां तत्र दत्त्वा, तैः सह मार्गे अग्रे गच्छति। एवं शत्रुघ्नः अश्वेन सह, यथाकालं, अहिच्छत्रनगरं आगच्छत्, यत्र असंख्यजनसमूहः आसीत्। तद् नगरे ब्राह्मणैः द्विजैः च पूर्णं, विविधरत्नैः भूषितं, सुवर्णस्फटिकप्रासादशिखरैः शोभितं च आसीत्।