शत्रुघ्नस्य पृष्ठतः प्रतिदिनं सम्यक् समस्तशस्त्रभृत् धनुःशरधरः सन्नद्धः गच्छामि प्रभो, इति भरतसुतः प्रणम्य रामं प्राह। तव तेजसा अद्य सर्वा वसुंधरा विजिता भविष्यति, इति ह्येताः सर्वाः शुभा लक्षणानि दृश्यन्ते, हे रामचन्द्र महाबुद्धे। तव प्रसादेन देवासुरमानुषाः सर्वे संग्रामाय समागताः; अहं च तान् निग्रहीतुं समर्थोऽस्मि। मम पराक्रमः प्रभुः कर्मणा ज्ञास्यति; अद्याहं गच्छामि, शत्रुघ्नस्य पृष्ठरक्षां कृत्वा, इति सः पुनः प्राह। एवं भरतपुत्रस्य वचः श्रुत्वा, भगवान् रामः 'साधु' इति प्रशंस्य, वायुपुत्रहनूमन्मुख्यान् सर्वान् वानरश्रेष्ठान् अवदत्। 'हनुमन् महाबाहो, मम वचांसि शृणु; तव प्रसादेन अहं विघ्नरहितं राज्यं प्राप्तवान्। या त्वया सागरं तीर्त्वा सीतायाः संयोगः कृतः, तव सर्वाणि कर्माणि मया ज्ञातानि। मम आज्ञया त्वं सेनायाः रक्षिता भूत्वा गच्छ; शत्रुघ्नो मम भ्राता मम इव त्वया रक्षितव्यः। यत्र यत्र शत्रुघ्नस्य बुद्धिः भ्रमति, तत्र त्वं मम भ्रातरं बोधय, हे प्राज्ञ।' एवं रामचन्द्रस्य वचः श्रुत्वा, महाबुद्धिः हनुमान् शीर्ष्णा नमित्वा प्रणम्य स्थितः। ततः महाबलवान् राजा जाम्बवन्तं वानरपतिं, वानरेषु श्रेष्ठं, रघुनाथस्य सेवायै नियुक्तवान्। अङ्गदः, गवयः, मैन्दः, दधिमुखवानरः, सुग्रीवः वानराधिपः, शतावलिः, अक्षिकः च—एते सर्वे नियुक्ताः। नीलः, नलः, मनोजवः, वानरपुत्रः—एवं सर्वे वीराः सज्जाः स्युर्वित्याज्ञापयत्। सर्वैः हस्त्यश्वरथैः सुवर्णमणिविभूषितैः कवचशिरस्त्रैः सह शीघ्रं सज्जीभूयत। ततो रामः, बलविक्रमसमन्वितः, सुमन्त्रं मन्त्रिणं आहूय, 'मन्त्रिवर्य, के अत्र पुरुषाः अश्वस्य रक्षणाय योग्याः?' इति पप्रच्छ। आज्ञां श्रुत्वा सुमन्त्रः 'एते बलवन्तः नरपतयः अश्वस्य रक्षणाय योग्याः' इति न्यवेदयत्। 'रघुनाथ, एते नूतनवीराः धनुर्धराः, महाविद्यायुक्ताः, सर्वशस्त्रास्त्रकुशलाः। एष राजा विक्रमे श्रेष्ठः, नीलमणिसदृशः, श्रीनिधिः, रिपुघातकः, रणप्रवीरः, शस्त्रविद्यावान्। स एव महावीर्यवान् रथाध्यक्षः, एको विंशतिदलस्य रक्षणाय समर्थः, निर्भयः च। सः दशदलैः सह अश्वरक्षणाय गच्छतु, किरीटधारिभिः योधैः सह। अयं च पराक्रमे श्रेष्ठः, रिपुगर्वनाशकः, सर्वास्त्रविद्यापारगः, उभयतः बाणप्रहरणकुशलः। अयं युवा, दण्डधरः, कवचयुक्तः, शत्रुनाशाय विंशतिदलैः सह गच्छतु। अयं च राजर्षिः, श्रीनिधिः, तपसा स्थिरं संतुष्टवान्, शस्त्राभ्याससम्पन्नः, गच्छतु। एष ब्रह्मास्त्र, पाशुपत, गरुड, नाग, मयूर, नकुल, रौद्र, वैष्णव, मेघास्त्राणि जानाति। वज्र, पर्वत, वायव्यास्त्राणि, तेषां प्रयोगसंहारौ च आरम्भे एव जानाति। सः वीरशिरोमणिः, रिपुघातकः, स्वदलेन सह गच्छतु। अयं रिपुघातकः, धनुर्धरश्रेष्ठः, सर्वास्त्रशस्त्रकुशलः, शत्रुवंशदाहकः, अद्य गच्छतु। बलवन्तः चत्वारिंशदलेन, शत्रुघ्नस्य आज्ञां शिरसि कृत्वा, गच्छन्तु। महाबलवान् राजा उग्रश्वः, शस्त्रविद्यायाम् अपि निपुणः, सर्वे च अश्वरक्षकाः सुसज्जाः गच्छन्तु।' एवं श्रुत्वा मन्त्रिणः प्रमुदिताः, यथासुमन्त्रवचनं योधान् व्यवस्थितवन्तः। रघुनाथस्य अनुमत्यनन्तरं, युद्धकाङ्क्षिणः ते प्रमुदिताः, दीर्घकालं महायुद्धं कामयमानाः। ते सर्वे कवचशस्त्रसंपन्नाः, सीतापतेः प्रेरिताः, शत्रुघ्नस्य समीपं गतवन्तः। ततः शेषः उवाच—रामः मुनिवचसा उपदिष्टः, आचार्येभ्यः सर्वेभ्यः मुनिभ्यश्च यथाविधि दक्षिणादानं कृत्वा, तान् सम्मानितवान्। आचार्याय षष्टिवर्षमत्तगजं, मनोजवाश्वं, मणिमाल्यविभूषितं दत्तवान्। रत्नमणिविभूषितं नगरीरथं, चतुर्हययुक्तं, सर्वोपस्करसंयुक्तं च दत्तवान्। लक्षशः रत्नानि, शतं मुक्ताफलतरांश्च, सहस्रं प्रभाकोरलतरांश्च दत्तवान्। एकं सम्पन्नं ग्रामं, नानाजनसमाकीर्णं, बहुधान्यसमृद्धं, नानाविमानसंवृतं च दत्तवान्। ब्राह्मणाय, होतृ, अध्वर्युश्च, यथायोग्यं दत्त्वा, ऋत्विग्भ्यः बहु दत्त्वा, रघुवंशश्रेष्ठः प्रणम्य स्थितः। तेषां सर्वेषां विविधैः वाक्यैः आशीर्वादैः सम्मानितः, 'दीर्घायुष्मान् भव, रामचन्द्र, रघुगौरव,' इति तैः उक्तम्। कन्यादानं, भूमिदानं, गजदानं, अश्वदानं, सुवर्ण, तिल, मुक्ताफलदानं च तत्र सम्पन्नम्। एवं श्रीरामस्य आज्ञया, शत्रुघ्नस्य पृष्ठरक्षा, हनूमतः नियुक्तिः, वानरवीराणां सज्जता, योधानां व्यवस्थापनं, आचार्यप्रीतिः, महादानानि च सम्यक् सम्पन्नानि।