सर्वत्र हस्तचक्षुष्मान्, महादंष्ट्रायुतबाहुः स भगवान् एकदंष्ट्रेण तं दैत्यं निहत्य, तस्य दितिसुतस्य पापकर्मणः विशालं शरीरं निष्पिष्टं मृतमपश्यत्। पृथिवीं पतितां दृष्ट्वा, तां पूर्ववत् दंष्ट्रया उद्धृत्य, शेषे स्थाप्य समाश्रित्य, कूर्मरूपं धारयन्, स महाहरीर्वराहरूपधारी, सर्वैः सुरैः सह मुनिभिश्च, भक्तिनम्रतनुभिः स्तूयमानो बभूव। ते देवाः ऊचुः—"नमः यज्ञवराहाय, शतबाहवे नमः। नमो देवदेवाय, विश्वरूपिणे नमः। नमः स्थितिस्वरूपाय, सर्वयज्ञमयाय च। नमो मुहूर्तमात्राय, कालरूपाय ते नमः। नमः सर्वात्मने, ऋक्स्वरूपाय च। नमो देवात्मने, सामरूपाय ते नमः। नमोऽङ्काररूपाय, यजुर्मयाय च। नमो ऋग्विद्याय, चतुर्वेदात्मने नमः। नमो वेदाङ्गभूताय, सर्वाङ्गोपाङ्गमूर्तये। नमो गोविन्दाय, अनाद्यन्ताय ते नमः। वेदवेद्याय, एकरूपाय च नमः। पुनः पुनः श्रीभूवराय, जगत्पितरि नमः।" एवं स्तुत्वा तं वराहरूपिणं हरिं, गन्धपुष्पादिभिः पूजयामासुः। तैः देवैः पूजितः स भगवान् हरिः, तेषां कामान् दत्त्वा, गन्धर्वाप्सरसां गीतैः प्रमुदितः बभूव। मुनिभिः स्तूयमानः, तत्रैव अन्तर्धानमगात्। यः प्रातःकाले भक्त्या स्तौति, स इच्छितां पृथिवीं, बहुफलसमृद्धां लभते। एषा वराहस्य महिमा कथिता। अधुना नरसिंहस्य चरितं वक्ष्यामि, शृणु सुवर्णमुखि। एवं पद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे पंचपञ्चाशत्सहस्रसंहितायां सप्तत्रिंशदधिकद्विशततमोऽध्याये 'वराहावतारवर्णनं' नाम अध्यायः समाप्तः। रुद्र उवाच—"भ्रातुः निधनं ज्ञात्वा, हिरण्यकशिपुः महादैत्यः, मेरोः पार्श्वे मम आराधनाय दीर्घं तपः कृतवान्। सहस्रशः दिव्यवर्षाणि, वायुभोजनः, महाबलः, पञ्चाक्षरमन्त्रं जपन्, माम् उपास्त। ततोऽहं तुष्टः, तं महासुरं प्रहृष्टचित्तः अवदम्—'वरं वृणुष्व दैत्य, यद् मनसि ते।' तदा स दैत्यः, मम प्रीतिं विज्ञाय, प्राह— 'देवेषु, असुरेषु, मनुष्येषु, गन्धर्वेषु, सर्पेषु, राक्षसेषु, पशुषु, पक्षिषु, मृगेषु, सिद्धेषु, यक्षेषु, विद्याधरेषु, किन्नरेषु च, सर्वरोगेभ्यः, शस्त्रभ्यः, सर्वर्षिभ्यः च—मम अभेद्यत्वं ददातु।' अहं तं राक्षसं 'एवमस्तु' इति उक्त्वा, तेन महाबलेन, महेन्द्रं देवांश्च जित्वा, त्रैलोक्याधिपतित्वं प्राप्तम्। बलात् सर्वयज्ञभागान् अपि स्वीकृत्य, तैः भग्नैः देवगन्धर्वदानवैः सह, सर्वे तस्य सेवकाः अभवन्। यक्षनागसिद्धसाध्या अपि तस्य वशे अभवन्। स तु दैत्यराजः, उत्तानपादस्य कन्यां कल्याणीं विधिवत् उपयेमे। तस्यां प्रभवः प्रह्लादः, तेजस्वी दैत्यराजः जातः। स हृषीकेशे, हरीणि सर्वदा, गर्भस्थोऽपि भक्तः अभवत्। सर्वत्र, सर्वकर्मसु, मनसा, वाचा, कायेन च, केवलं शाश्वतं देवेशं विदित्वा, शुद्धहृदयः, शिशुरपि, गुरुगृहे स्थित्वा, विनीतः, प्राज्ञश्च। सर्ववेदान्, शास्त्राणि च अध्याय्य, कालान्तरेण, स दैत्यबालः, गुरुणा सह, पितुः समीपं गत्वा, विनयेन प्रणम्य, तेन स्नेहेन आलिङ्गितः, गोद्वारे उपवेश्य, विस्मितो दैत्यपतिः प्राह— 'प्रह्लाद, त्वं चिरकालं गुरुगृहे स्थितः। ब्रूहि, स्थिरव्रत, किं तव गुरुशिक्षितम्?' एवं पृष्टः, प्रह्लादो वैष्णववंशसम्भूतः, शुद्धवाक्यैः, दैत्यपतिं स्नेहपूर्वकं उवाच— 'यः सर्वोपनिषदां सारः, पुरुषोत्तमः, ईश्वरः, तस्मै सर्वव्यापिने विष्णवे नमः, तं वदामि।' तस्य विष्णोः स्तुतिं शृण्वन्, दैत्यराजः विस्मितः, कोपेन गुरुम् उवाच— 'किमर्थं त्वं मम पुत्राय एतादृशीं हरिस्तुतिं अध्यापितवान्? अनुचितं, ब्राह्मणस्य अयुक्तं, व्यर्थं च। मम शत्रोः स्तुतिः मम पुरतः न श्राव्या। बालककृता अपि, त्वदुपदेशादेव, द्विजाधम।' एवं उक्त्वा, दैत्यपतिः क्रोधवशात्, राक्षसं प्रेष्य, 'बध्नहि एनं ब्राह्मणाधमम्' इति आज्ञापयत्। राज्ञः शासनं शृत्वा, भ्रिगुपुत्रः बद्धः। तं बध्यमानं दृष्ट्वा, प्रह्लादः ब्राह्मणप्रियः, पितरं प्राह— 'पितः, मम गुरु एतद् नोपदिष्टवान्। देवेशस्य दयया, हरिणा अहं उपनिष्ठितः। अन्यः मे गुरुर्नास्ति; केवलं हरिः शिक्षयिता। स एव श्रोता, चिन्ता, वक्ता, द्रष्टा, सर्वज्ञः ईश्वरः। हरिः एव नित्यः सृष्टिकर्ता, नियन्ता च सर्वदेहिनाम्। अतः ब्राह्मणः निर्दोषः, मोक्तव्यः।' एवं पुत्रवचनं शृण्वन्, हिरण्यकशिपुः ब्राह्मणं मुमोच, विस्मितः सुतं प्राह— 'वत्स, किमर्थं त्वं मूढवद् ब्राह्मणवाक्येन मिथ्यावचनानि भाषसे? कः विष्णुः? किम् रूपं तस्य? कुत्र वा हरिः प्रतिष्ठितः?