यस्य शिवविष्णुभ्यां ब्रह्ममहेश्वरयोः च न किञ्चित् भेदः विद्यते, तस्य पादधूलिं मम शिरसि धारयामि, या पापं नाशयति। येषां गौरीगङ्गामहालक्ष्म्यः न पृथग् दृष्टाः, तान् दिव्यलोकात् आगतान् इह मन्ये। यः शरणागतान् रक्षति, सत्कारदानपरः, यः स्वशक्त्या हरिप्रीत्यर्थं यतते, स एव परमवैष्णवः ज्ञेयः। यस्य नाम्ना महापापशैलः त्वरितं दह्यते, यस्य भक्ति तस्य द्विपादयोः, स वैष्णवः। येषां इन्द्रियाणि निगृहीतानि, मनः च हरीचिन्तनं स्थिरं, तान् नमन् शुद्धः भवति, जन्ममृत्यू च अतिक्रामति। परस्त्रियं त्यजेत् शस्त्रवत्; यः कृत्ये प्रसिद्धिः श्रीः च वर्तते। मम आदेशं अनुसृत्य एवं आचरन्, उत्तमं प्रशंसनीयं पदं प्राप्स्यसि। शेषः उवाच—एवं आदेशं दत्वा, भगवन् रामः, शत्रूनां दमनः, पुनः वीरान् दृष्ट्वा, शुभवचनैः उवाच। "कः मम भ्राता शत्रुघ्नस्य अनुगमनं करिष्यति, अश्वस्य रक्षकः, तं पृष्ठतः गच्छन्, तस्य आदेशं पालनं करिष्यति?" "यो सर्वश्रेष्ठान् वीरान्, ये समागताः, तेषां जीवन्तिकायैः सह, जयति, स मम करवीटकं गृह्णातु, पृथिव्यां स्वकीर्तिं विस्तारयन्।" रामस्य एवं उक्ते, पुष्कलः भरतपुत्रः, रघुवंशराजस्य पद्महस्तात् करवीटकं जग्राह। स उवाच—"भगवन्, अहं प्रतिदिनं शत्रुघ्नस्य पृष्ठरक्षां करिष्यामि, सर्वशस्त्रसंपन्नः, धनुः बाणैः युक्तः। अद्य तव तेजसा सर्वा भूमिः विजिता भविष्यति; एषा एव निमित्तानि, रामचन्द्र, बुद्धिमन्। तव कृपया सर्वे—देवा, असुरा, मनुष्याः—युद्धार्थं समागताः; अहं तान् निग्रहितुं समर्थः। मम स्वामी मम वीर्यं कर्मणि दृष्ट्वा ज्ञास्यति; अद्य अहं शत्रुघ्नस्य पृष्ठरक्षां करिष्यामि।" भरतपुत्रस्य एवं वचनं श्रुत्वा, प्रभुः तं प्रशशंस, "साधु!" इति अनुमोदनं कृत्वा, सर्वान् वानरश्रेष्ठान्, हनुमन्तं वातात्मजं अग्रे कृत्वा, सूचयामास। "हनुमन्, महावीर, मम वचनं ध्यानपूर्वकं शृणु; तव कृपया, अहं राज्यं विघ्नरहितं प्राप्तवान्। यदा त्वं समुद्रं तरित्वा सीतया मम संयोगं कृतवान्, वानरनाथ, तव सर्वाणि कर्माणि अहं जानामि। मम आदेशेन त्वं सेनायाः रक्षकः भव; शत्रुघ्नं मम भ्रातृं मम इव रक्ष। यत्र शत्रुघ्नस्य बुद्धिः भ्रमति, तत्र, बुद्धिमन्, तं जागरय।" रामचन्द्रस्य महावचनं श्रुत्वा, हनुमान् शिरः नमयन्, अनुमोदनं कृत्वा, प्रणामं अर्पयामास। ततः महाराजः जाम्बवन्तं वानराधिपतिं, वानराणां श्रेष्ठतमं, रघुनाथस्य सेवायै आज्ञापयामास। अङ्गदः, गवयः, मैन्दः, दधिमुखवानरः, सुग्रीवः वानरराजः, शतवलिः, अक्षिकः च—नीलः, नलः, मनोजवः, वानरपुत्रः—एवं सर्वे वीराः, सज्जाः भूत्वा, त्वरिताः सन्तु। सर्वैः गजैः अश्वैः च, दीप्तस्वर्णाभरणैः भूषितैः, कवचशिरस्त्रैः युक्तैः, त्वरिताः सज्जाः सन्तु। शेषः उवाच—ततः रामः, तेजस्वी, पराक्रमे दीप्तः, सुमंत्रं बुद्धिमन्तं मन्त्रिणं आह्वयन्, उवाच—"मन्त्रिणां श्रेष्ठ, वद, के पुरुषाः अश्वस्य रक्षायै योग्याः समर्थाः च?" आदेशं श्रुत्वा, शत्रुनां नाशकः उवाच—"एते बलवन्तः नरराजाः अश्वस्य रक्षायै योग्याः।" "रघुनाथ, एते नववीराः शृणु, धनुष्मन्तः, ज्ञानविशारदाः, सर्वशस्त्रास्त्रकुशलाः। राजा यो वीर्ये अग्रणी, नीलमणिरिव नराणां मध्ये, भाग्यनिधिः, शत्रुनां पीडनः, युद्धे प्रचण्डः, शस्त्रकुशलः। स नीलमणिराजः वीर्यवान् रथानां नेता, एकः विभागं रक्षitum्, निर्भयः संग्रामे युद्धitum्। स दशविभागैः सह अश्वस्य रक्षायै गच्छतु, शिरस्त्रैः भूषितैः, तव कृते भुजः उत्तोल्य। एषः वीर्ये श्रेष्ठः, शत्रुनां गर्वं जित्वा, सर्वास्त्रविद्, उभयबाहुना बाणान् स्रष्टुम्। एषः युवा, दण्डधारी, शत्रुनाशाय कवचधारी, विंशतिविभागैः अश्वमेधभूमिं गच्छतु। एवं, राजा श्रेष्ठः, भाग्यनिधिः, तपसा धृतवान्, स्थिरं तुष्टवान्, शस्त्रप्रयोगं साधितवान्, गच्छतु। स ब्रह्मास्त्रं, पाशुपतास्त्रं, गरुडास्त्रं, नागास्त्रं, मयूर, नकुल, रौद्र, वैष्णव, मेघास्त्रं जानाति। वज्रास्त्रं, पर्वतास्त्रं, वायव्यास्त्रं, तेषां प्रयोगं, स्रष्टुम्, प्रारम्भात् जानाति। स वीरश्रेष्ठः, शत्रुनां नाशकः, स्वसेनया एकविभागेन गच्छतु। शत्रुनां पीडकः, धनुष्मन्तां अग्रणी, सर्वशस्त्रास्त्रकुशलः, शत्रुवंशदाहकः, गच्छतु। वीराः अद्य महाबलेन, चतुरङ्गसेनया, शत्रुघ्नस्य आज्ञां शिरसि धृत्वा, गच्छन्तु। राजा उग्रश्वः अपि शस्त्रकुशलः, सर्वे कवचधारी अश्वरक्षका अपि गच्छन्तु। एतद्वचनं श्रुत्वा, मन्त्रिणः हृष्टाः, सुमंत्रवचनेन वीरान् आज्ञापयामासुः। एवं रामस्य आदेशात्, वीराः सज्जाः अभवन्, अश्वमेधायात्रायै।