रघुनाथस्य पत्नी, अश्रुपूर्णनेत्रा, तया उक्तं श्रुत्वा, सा हर्षपूर्णा, रोमाञ्चिताङ्गी, मौनं जगाम। ततः भरतः भ्राता पितृदत्तं महद्राज्यं रामचन्द्राय समर्पयामास। तस्य मन्त्रिणः हर्षपूर्णाङ्गाः, कौशलिनः ज्योतिषज्ञाः मन्त्रिणः च आहूय, यथाकालं शुभमूहूर्तं सन्मानपूर्वकं पप्रच्छुः। शुभदिने, शुभमूहूर्ते, शुभनक्षत्रे, ते महोत्साहेन राजाभिषेकाय सर्वं समारभन्त। राजा, सुशोभितव्याघ्रचर्मणि सप्तद्वीपवतीं पृथिवीं लिखित्वा, तत्रैव महाधिपतिरूपेण उपविष्टः। तस्मिन्नेव दिवसे, सत्पुरुषाणां मनांसि हर्षेण पूर्णानि अभवन्; दुष्टानां च, परसुखदुःखानां च, हृदयानि क्लान्तानि अभवन्। पतिसंयता धर्मनिष्ठा स्त्रियः चिन्तामात्रे अपि पापं न कुर्वन्ति, हे मुने। राक्षसाः, देवाः, नागाः, यक्षाः, असुराः, महानागाः च सर्वे धर्ममार्गे स्थित्वा रामाज्ञायां नतमस्तकाः अभवन्। परहिते प्रवृत्ताः, स्वधर्मे स्वसुखे च तृप्ताः, तेषां दिवसरात्रयः शिक्षायां रमायां च शुभतया व्यतीतानि। वायुः अपि, बलवान् सन्, मार्गस्थेषु वस्त्राणि न हरति; उत्तमानि वस्त्राणि सुरक्षितानि, तत्र च चोरीचर्चा नास्ति। रामः, दीनानां धनदाता, करुणानिधिः, सदा गुरून् देवांश्च भ्रातृभिः सह स्तुत्वा पूजयामास। ततः शेषः उवाच—रामे अभिषिक्ते, देवाः प्रणम्य, रावणवधेन हृष्टहृदया, तं स्तुत्वा हर्षिताः अभवन्। देवाः ऊचुः—जयस्ते, दशरथसुत, देवदुःखनाशक! जयस्ते, दैत्यवंशदाहक! जयस्ते, शत्रुनाशक, दिव्यस्त्रीसमूहानन्ददायक! काव्यकाराः अपि तव राक्षसराजवधं वर्णयितुं उत्सुकाः; यदा संहतिर्भवति, तदा त्वं विश्वं दिव्यलीलया पुनः निगलयसि, विश्वनाथरूपेण। जयस्ते, बलिनां जन्मजराद्यदुःखमुक्तये! जयस्ते, अचल, यः मर्त्येषु जातः, वास्तवतोऽजातः, धर्मसंरक्षकः, धर्मवंशसागरस्थः! पापयुक्ताः अपि तव दिव्यनामैः शुद्ध्यन्ति, हे देवश्रेष्ठ; किं पुनः तेषां, यः श्रेष्ठविप्रैः अग्रतः मानवशरीरं प्राप्ताः? हृदयेन तव चरणयुगलस्य कामना वयं कुर्मः, यः हरविरिञ्चिभिः स्तुतं, सर्वाभिलाषदायकं, शुभलक्षणांकितं, देवैः पूजितं, मनःशुद्धिकरं। यदि त्वं भूम्याः अभयदानं न करोषि, कामरूपहरतेजस्विन्, कथं देवगणाः पुनः सुखं प्राप्नुयुः, करुणाशुद्धिप्रभावं अनुभवन्? यदा यदा राक्षसाः दुःखं जनयन्ति, तदा तदा त्वं भूमौ अवतारं करोति, अज, अव्यय, परमेश्वर, सर्वव्यापिन्, स्वभावं धारयन्, भक्तैः पूजितः। पुण्यकृत्यैः भूमिं अमृतवत् पापनाशिनीं कृत्वा, अपि च अमानुषैः सत्पुरुषैः स्तुतः, शीघ्रं स्वधाम प्रविश। अनादिः, आदिरूपः, जन्मजरारूपधारी, हारमुकुटधारी, मकरध्वजरूपः, शत्रुनाशकः, यस्य कमलपादौ स्मरारिपूजितौ, बलात् विजयं दत्तु। एवं उक्त्वा, सर्वे देवाः, ब्रह्मेन्द्रपुरस्कृताः, पुनः पुनः रघुवंशानन्दं रामं प्रणम्य, शत्रुवधेन तुष्टाः अभवन्। तेषां स्तुत्या महाकृत्यं रामः, देवान् नतमस्तकान् दृष्ट्वा, हर्षितः, तान् सम्बोधितवान्। श्रीरामः उवाच—हे देवाः, मम भक्त्या कृतपूर्वं, देवदानवयक्षैः अप्राप्तं, यं इच्छन्ति, तं वरं याचन्तु। देवाः ऊचुः—भगवन्, सर्वं श्रेष्ठं त्वत्तः प्राप्तं, यत् अस्माकं दशाननः शत्रुः हतः। यदा राक्षसः दुःखं ददाति, तदा तस्य नाशः तव कर्तव्यः। रामः ऊचुः—एवं अस्तु। पुनः ऊवाच—हे देवाः, मम वचनं शृणुत। यः प्रातः सायं वा एकवारं वा, युष्माभिः मम गुणानुवर्णनं कृतं अद्भुतं स्तोत्रं पठति, तस्य शत्रुभिः भयं न भविष्यति, दारिद्र्यं न भविष्यति, रोगेण न बाध्यते। स्तोत्रपाठकस्य मम चरणयुगले भक्तिर्वर्धते, हृदयानन्दं जनयति। एवं उक्त्वा, नृपतिश्रेष्ठः मौनं जगाम; सर्वे देवाः हृष्टाः स्वस्वलोकं प्रत्यगच्छन्। रघुनाथः, जननायकः, पितरं इव भ्रातृन्, पुत्रान् इव प्रजाः, स्नेहपूर्वकं पालयामास। तस्य राज्ये, जनानां अकालमृत्युः न अभवत्, रोगादिभिः गृहदुःखं वा, पराभवः वा, न अभवत्। शत्रुभयस्य, शत्रुविपत्तेः वा, चिन्ता कदापि न दृश्यते; वृक्षाः सदा फलवन्तः, भूमिः धान्यसमृद्धा। पुत्रपौत्रैः परिवृताः, जीवनसंपन्नाः, प्रियसंयोगसुखं आस्वाद्य, वियोगदुःखवर्जिताः अभवन्। रघुनाथपादकथायाः श्रवणे सदा उत्सुकाः, तेषां वाणी परनिन्दायां कदापि न प्रवृत्ता। दुष्टाः अपि, रामहस्तदण्डभीत्या, चिन्तामात्रे अपि पापं न अकुर्वन्। सीतापतेः मुखे निरन्तरं स्थिरदृष्टयः, जनाः सदा करुणया पूर्णाः। राज्यं, प्रतिद्वन्द्ववर्जितं, बहुबलवाहनसम्पन्नं, ऋषिप्रवरैः हृष्टैः रम्यम्, सुवर्णाभरणैः शोभितम्। तत्र सत्कर्मचरितैः, दानैः, यज्ञैः च निरन्तरं समृद्धं, कृषि-क्षेत्रैः सुसम्पन्नं, सदा धान्यसमृद्धं च अभवत्।