विरहविषण्णचित्तः भरतः शीघ्रं रथात् अवतीर्य, "भ्रातः, भ्रातः, भ्रातः," इति पुनः पुनः उच्चारयन्, तत्र जगाम। स रामं देवैः परिवृतं, तीर्णं दृष्ट्वा, बुद्धिमान् भरतः भ्रातृविरहक्लिष्टमानसः तं स्नेहपूर्णाश्रुभिः सिञ्चन् सस्मार, सस्मितं प्रपन्नः प्राञ्जलिः प्रणनाम। रघुनाथः तं भूमौ साष्टाङ्गं पतितं दृष्ट्वा, हर्षदीप्तमुखः बाहुभ्यां उत्थापयामास। उत्थापितोऽपि न समुत्तस्थौ, पुनः पुनः अश्रूणि मुञ्चन्, रामपादयुगले आलिङ्गितबाहुः स्थितवान्। तदा भरतः करुणया कम्पितः रामं प्रार्थयामास, "अहं पापकृत् दुष्टः दुष्चरितः, हे राम महाबाहो, करुणासिन्धो, त्वया दयया कृपां कुरु। या तव करस्पर्शनं कदाचित् कठिनमिति मन्यसे, सा एव पादपद्मं मम कृते वने विचरितम्।" इत्युक्त्वा, अश्रुपूरितवदनः दीनः पुनः पुनः आलिङ्ग्य, प्राञ्जलिः सस्मितं तस्य पुरतः स्थितवान्। रघुनाथः करुणानिधिः भ्रातरं समालिङ्ग्य, ततः मन्त्रिप्रवरेभ्यः सस्मितं प्रणम्य कुशलं पप्रच्छ। पुष्पके समारूढः भ्रात्रा सह रामः, भरतः अपि तत्र सीतां पावनपत्नीं दृष्ट्वा, सा एव जानकात्मजा अनसूया-अत्रिपत्नी वा लोपामुद्रा-अगस्त्यपत्नीव इति बुद्ध्या नामानि स्मरामास। तदा सः प्राञ्जलिः सीतां उवाच—"माते, मया अज्ञानात् यद् अपराधितं, तद् क्षन्तुम् अर्हसि; याः पतिव्रताः त्वद्वद् गुणसम्पन्नाः, ताः सर्वाः वन्दनीयाः।" जानकी धर्मात्मना भ्रातृदेवरं सस्नेहम् अवलोक्य, तं आशीर्वदित्वा कुशलं पप्रच्छ। ते सर्वे दिव्यैः विमानैः आरूढाः, क्षणेनैव तातस्य पुरीं समीपस्थां ददृशुः, गगनमार्गेण यान्तः। तदा शेषः उवाच—स्वपुरीं प्रजावासं दृष्ट्वा, रामः प्राज्ञः पराक्रमी च, दीर्घकालविरहात् तं दर्शनं लब्ध्वा सन्तुष्टः अभवत्। भरतः अपि स्वमन्त्रिणं विश्वस्तं पुरं प्रति प्रेषयामास, उत्सवव्यवस्थायै। भरतः आज्ञापयत्—"रघुनाथागमनाय शीघ्रं जनाः उत्सवम् आरब्धुं कुर्वन्तु, सर्वगृहेषु रम्यशोभाभरणानि भूषयन्तु। राजमार्गाः चन्दनजलैः सिक्ताः, सुमनसां राशिभिः शोभिताः, हृष्टसमृद्धजनाकीर्णाः स्यु:। सर्वेषां गृहद्वारेषु पताकाध्वजैः मेघवर्णैः इन्द्रधनुरिव शोभमानैः भूषयन्तु, जनानां मुखानि प्रमुदितानि स्यु:। प्रत्येकगृहे मङ्गलाग्निः स्थाप्यताम्, धूमदर्शनात् अग्निपूजकाः नृत्यन्तु। मम गजाः पर्वतप्रमाणाः, शोभनमालाभिः भूषिताः, गेरुकादिभिः विविधवर्णैः अलङ्क्रियन्ताम्। त्वरिताः शोभनाः अश्वाः अपि रम्याभरणैः भूष्यन्ताम्, तेषां वेगेन अन्येऽपि गौरवम् त्यजन्तु। सहस्रशः रम्याङ्गनाः सर्वाभरणधारिण्यः गजानारूढाः मुक्ताफलानि विचरन्तु। ब्राह्मण्यः कुशकुम्कुमपात्रहस्ताः रामराज्ञः स्वागतं कुर्वन्तु। या पतिव्रता कौसल्यासुतविरहशोकात् दुःखिता आसीत्, सा अधुना तस्य दर्शनात् प्रमोदं प्राप्नुयात्। एवं चान्यथा च, प्रमुदितजनैः रामागमनाय पुरी शोभायाः व्यवस्थां क्रियताम्।" तस्य वचः श्रुत्वा, मन्त्रिणः सुमुखः नगरं गत्वा, शोभनतोरणानि स्थापयित्वा, रामागमोत्सवं जनानां निवेदयामास। रघुनाथस्य आगमनवार्तां श्रुत्वा, ये जनाः पूर्वं सर्वसुखानि त्यक्तवन्तः, ते परमसन्तुष्टाः अभवन्। वेदविदः शुद्धचित्ताः ब्राह्मणाः, कुशधराः नवान्तवाससम्बद्धाः, श्रीरघुनायकस्य स्वागताय जग्मुः। पराक्रान्तमहारथाः क्षत्रियश्रेष्ठाः अपि तदर्थं तत्र जग्मुः। वैश्याः सुवस्त्रधारिणः मुद्राभूषितहस्ताः राजानं प्रति अगच्छन्। शूद्राः द्विजसेवकाः स्वधर्मनिष्ठाः वेदमार्गे रममाणाः अपि नगरेश्वरं रामं प्रति जग्मुः। सर्वे स्वस्वकर्मनिष्ठाः प्रजाः स्वस्वसामग्रीं गृहीत्वा श्रीरामं प्रति समागच्छन्। राजाज्ञया प्रमुदिताः विविधविनोदैः सह सर्वे नराः नरपतिं प्रति समुपजग्मुः। शेषः उवाच—सर्वैः देवैः स्वस्वयाननैः परिवृतः रघुनाथः तां रम्यां पुरीं प्रविवेश। वानराः स्वतेजसा शोभमानाङ्गाः, गगनमार्गे लङ्घयन्तः, तां पुरीं अन्वयुः। ततः शीघ्रं पुष्पकात् अवतीर्य, सीतया सहितः स्वजनैः परिवृतः रामः मानुषरथम् आरूढः। स उत्सवतोरणैः भूषितां, हृष्टसमृद्धजनाकीर्णाम्, महोत्सवशोभिताम् अयोध्यां प्रविवेश। विपुलशोभितः, सूतमागधबन्दिवृन्दैः स्तुत्यः, वीणा-मृदङ्गादिवाद्यनिनादैः स्वागतं प्राप। "जयतु राघव रामः! जयतु सूर्यवंशरत्नम्! जयतु दशरथात्मजः! जयतु लोकनाथः!" इति घोषः सर्वत्र प्रतिश्रूयते स्म।