प्रभाते यः कश्चन एतानि पुण्यानि नामानि पठति, स महतीं श्रीं, धनधान्यसमृद्धिं, मलशुद्धिं च प्राप्नोति। या देवी सुवर्णवर्णा, मृगमदसदृशा, सुवर्णरजतहारभूषिता, पूर्णचन्द्रसमप्रभा, सा लक्ष्मीः सुवर्णमयी विष्णोः कदापि न वियुज्यते। सा सुरभिः, अजिता, नित्यपुष्टा, कर्मदायिनी, सर्वभूताधिपतिः—तां श्रीं अहं समाह्वयामि। एवं ऋग्वेदे महादेवी स्तूयते; सा शिवाय च देवेभ्यश्च समस्तसमृद्धिं सुखं च दत्तवती। एषा जगतोऽधिपत्री, विष्णोः शाश्वती भार्या; यस्याः कटाक्षे सर्वं चराचरं विश्वं प्रतिष्ठितम्। देवी तस्य उरसि वह्निश्रियेव निवसति; स एव सर्वेश्वरः, अक्षरः, अच्युतः पुरुषः। स नारायणः, लक्ष्मीवान्, करुणागुणसागरः, स्वामी, मृदु, भाग्यवान्, सर्वज्ञः, सर्वशक्तिसम्पन्नः। स नित्यकामः, स्वभावतः सखा च बन्धुः, अमृतसिन्धुकृपावान्, सर्वदेहिनां शरण्यः। स वैकुण्ठः स्वर्गमोक्षदः, भक्तवत्सलः; तस्मै श्रीविष्णवे अहं समर्पयामि। सर्वत्र सर्वदा सर्वावस्थासु सर्वं पद्मनाभस्यैव; तस्य स्वरूपं ज्ञात्वा सेवासुखं लभ्यते। एवं मन्त्रमर्थं ज्ञात्वा यथाविधि भक्तिं आचरितव्यं; चराचरं विश्वं तस्यैव सेवकं। स श्रीमान् नारायणः, जगन्नाथः, माता, पिता, पुत्रः, बन्धुः, निवासः, शरणम्, परमगतिर्वा। स श्रीपतिर्भगवान्, शुभगुणसम्पन्नः, सर्वकामफलदायकः; स शास्त्रेषु निर्गुण इति कथ्यते, स एव लोकनाथः। हीनत्वं तु प्रकृतिदोषसंबन्धात् स्मृतम्; यत्र मृषा-लोकविषयत्वं वेदान्त्यवाक्यैः सूच्यते। यदिह दृश्यते तत्सर्वमनित्यं; अण्डस्यापि स्वाभाविकं रूपं नाशनियमितम्। एवं स्वाभाविकरूपस्य अनित्यत्वं प्रकीर्तितम्; एषा हि हर्युत्पत्तिः प्रकृतेः संबन्धे दर्शिता। लीलया देवदेवो विष्णुः दिव्यक्रीडापतिः, चतुर्भिः ततः दशभिः सागरोद्यानद्वीपैः लोकान् ससर्ज। चतुर्विधैः प्राणिभिः, उच्चैः पर्वतैः, एष सुन्दरः पूर्णः ब्रह्माण्डः प्रकृतेः समुत्पन्नः। दशाधिकगुणैः युक्तं, सप्तावरणैः आच्छन्नं, कालेनैव कालकाष्ठादिरूपेण प्रवर्तते। तेनैव कालेन सृष्टिस्थितिलयाः संपद्यन्ते; ब्रह्मणो दिवा सहस्रचतुर्युगपर्यन्ता। तावतीः रात्रयः संवत्सराश्च तस्य ब्रह्मणः आयुः, योऽव्यक्तसमुत्पन्नः; तस्य अन्ते सर्वं विनश्यति। ब्रह्माण्डान्तर्गताः लोकाः कालाग्निना दह्यन्ते; सर्वभूतानि अपि विष्णोः प्रकृतौ लीयन्ते। अण्डावरणानि पंचभूतानि प्रकृतौ विलयं यान्ति; सा च प्रकृतिः हरेः आश्रिता, सर्वलोकाधाररूपा। तया भगवतः सदा सृष्टिलयौ क्रियते; लीलया देवेशेन माया जगत्सृष्टिः कृताऽभूत्। अज्ञानं, प्रकृतिः, माया—सर्वदा त्रिगुणात्मिका—सा एव सृष्टिस्थितिलयकारणं नित्यं स्मृता। योगनिद्रा, महमाया, त्रिगुणयुक्ता प्रकृतिः, अव्यक्ता, प्रधानरूपा, सा विष्णोः लीलापतेः स्वामिनी। सृष्टिलयौ सदा प्रकृतेः एव संपद्येते; अनन्तप्रकृत्याश्रयः स घनतमः, अव्ययः। उपरि सीम्नि विरजा अनन्ता शाश्वती स्थिताऽस्ति; तया स्थूलसूक्ष्मरूपेण सर्वं विश्वं धार्यते। तस्यां विस्तारसंकुचने सृष्टिलयौ स्मृतौ; एवं सर्वभूतानि प्रकृतौ स्थितानि। ततः सर्वमिदं शून्यं भवति, महाप्रकृतौ लीनम्; एवं प्रकृतेः परमं वैभवं प्रतिपादितम्। अधुना त्रिविधवैभवरूपं शृणु, हे गिरिकन्ये; प्रधाने च परमव्योम्नि विरजारूपा नदी प्रवहति। सा पुण्या नदी वेदाङ्गस्वेदोदकसम्भूता; तस्या उल्लङ्घनात् परमव्योम्नि नित्यः त्रिधा आत्मा स्थितः। स अमृतः, शाश्वतः, अनादिनिधनः, अनन्तः, परमं धाम; शुद्धः, सत्त्वमयः, दिव्यः, अक्षयः, ब्रह्मणः निवासः। कोटिसूर्याग्निसमप्रभः, अव्ययः, सर्ववेदमयः, विशुद्धः, सृष्टिलयनिर्मुक्तः। अनन्तः, अजातः, नित्यः, जागरितस्वप्नाद्यवस्थावर्जितः; सुवर्णमयः, मोक्षधाम, ब्रह्मसुखप्रदः। न तस्य तुल्यं किञ्चिदस्ति, न च श्रेष्ठम्; अनादिनिधनः, शिवः, अद्भुतप्रभः, रम्यः, नित्यसुखाम्बुधिः। एवं गुणैः आदौ युक्तं तत् विष्णोः परमं धाम; न तत्र सूर्यः, न चन्द्रमाः, न अग्निः प्रकाशयन्ति। तद् गत्वा न निवर्तन्ते; तद् हरिपरमं धाम, शाश्वतं, अक्षरं, अनिर्वचनीयं लक्षकोटियुगैः अपि। अहम् अपि, न च विधाता, न च महर्षिसंघाः, तद् हरिधाम वर्णयितुं समर्थाः; तस्मिन् धाम्नि अक्षरः भगवान् वसति; वेत्ति न वेत्ति वा, तथैव, सखे। तदक्षरं वेदगुह्यं, यत्र देवाः सर्वे स्थिताः; यः तद्वेत्ति, तस्य स्तोत्रपाठेन किं? ये तद्विदुः, ते तत्रैव सह वसन्ति।